Η Αγία Σουσάνικ, Βασίλισσα της Γεωργίας

Έξι ολόκληρα χρόνια έμεινε φυλακισμένη μέσα σε σκοτεινό κελί, αλυσοδεμένη από τον ίδιο της τον άντρα, επειδή αρνήθηκε να αρνηθεί τον Χριστό. Ο σύζυγός της, ο πρίγκιπας Βάρσκεν της Χερέτης, είχε προσκυνήσει τη φωτιά στην αυλή του Πέρση βασιλιά Περόζ και είχε υποσχεθεί να μεταστρέψει βίαια όλη του την οικογένεια. Η αγία μεγάλωσε μέσα σε ευσεβή χριστιανική οικογένεια και είχε ριζωμένη βαθιά μέσα της την αγάπη και τον φόβο του Θεού.

Εκείνη την εποχή το Καρτλί δεχόταν ασφυκτική πολιτική πίεση από την Περσία και ο σύζυγός της θέλησε να κερδίσει την εύνοια του ξένου βασιλιά. Πήγε λοιπόν στην περσική αυλή και πρόδωσε με τη θέλησή του την αληθινή πίστη για χάρη της εξουσίας. Όταν πλησίασε τα σύνορα της Χερέτης, έστειλε αγγελιοφόρους στο Τσουρτάβι, την πόλη όπου κυβερνούσε, ζητώντας λαμπρή υποδοχή από τους υπηκόους του.

Η μακαρία Σουσάνικ έμαθε την προδοσία και έπεσε στη γη, κλαίγοντας με πικρά δάκρυα για την ψυχή του ανδρός της. Έπειτα πήρε μαζί της τα τέσσερα παιδιά της και κατέφυγε σε γειτονικό ναό, εγκαταλείποντας οριστικά το ανάκτορο. Το ίδιο βράδυ την επισκέφθηκε ο πνευματικός της πατέρας, ο γέροντας Ιάκωβος, με λόγια προφητικά και βαριά.

Της προείπε ότι η σκληρότητα και η ασπλαχνία του Βάρσκεν ήταν φανερές και ότι την περίμεναν φοβερές δοκιμασίες. Τη ρώτησε αν θα έμενε σταθερή και αλύγιστη μέσα στις θλίψεις που θα ακολουθούσαν. Εκείνη απάντησε χωρίς δισταγμό ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να ενωθεί μαζί του και να χάσει την ψυχή της.

Τρεις ημέρες αργότερα ο πρίγκιπας έφτασε στο Τσουρτάβι και προσπάθησε να την πείσει να αλλαξοπιστήσει, όπως είχε υποσχεθεί στον Πέρση βασιλιά. Η αγία τού αποκρίθηκε με σταθερότητα ότι, όπως εκείνος αρνήθηκε τον Δημιουργό του, έτσι κι αυτή τον αρνιόταν πλέον ως σύζυγο. Του δήλωσε καθαρά ότι δεν θα συμμετείχε σε καμία υπόθεσή του, όσα παθήματα κι αν υπέφερε γι’ αυτό.

Τότε ο Βάρσκεν έστειλε τον μικρότερο αδελφό του Τζότζικ και τον επίσκοπο Απότς, για να την πείσουν να επιστρέψει στο ανάκτορο. Η Σουσάνικ αρνήθηκε για αρκετό διάστημα, αλλά τελικά υποχώρησε στις παρακλήσεις τους και ξεκίνησε. Πήρε μαζί της το Ιερό Ευαγγέλιο και τους βίους των αγίων μαρτύρων και, μόλις έφτασε, κλείστηκε σε ένα φτωχικό και άθλιο κελί του ανακτόρου.

Δύο ημέρες αργότερα ο Βάρσκεν επέστρεψε και κάλεσε σε δείπνο τη σύζυγό του, τον αδελφό του Τζότζικ και τη νύφη του. Η βασίλισσα όμως δεν άντεξε να μοιραστεί τραπέζι με έναν άνθρωπο που είχε προδώσει τον Χριστό. Έσπρωξε μακριά το κύπελλο που της πρόσφερε η γυναίκα του Τζότζικ και προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη οργή στον σύζυγό της.

Εκείνος, έξαλλος, χτύπησε αλύπητα την αγία, την έδεσε με βαριές αλυσίδες και την έκλεισε στη φυλακή. Απαγόρευσε αυστηρά στους φύλακες να επιτρέπουν σε οποιονδήποτε να την επισκεφθεί ή να της προσφέρει παρηγοριά. Η αγία Σουσάνικ πέρασε έξι ολόκληρα χρόνια μέσα στη φυλακή με υπομονή και προσευχή.

Παρά τα δεσμά της, βοηθούσε τους φτωχούς που έφταναν κοντά της και ζητούσαν στήριξη. Με τις προσευχές της θεραπεύονταν οι άρρωστοι και αποκτούσαν παιδιά όσοι ζευγάρια ήταν άτεκνα. Πριν από την κοίμησή της, ευλόγησε όσους βρίσκονταν γύρω της με αγάπη μητρική.

Ζήτησε να ταφεί στο σημείο από όπου ο άπιστος σύζυγός της την είχε σύρει βίαια έξω από το ανάκτορο. Το μαρτυρικό της τέλος συνέβη το έτος τετρακόσια εβδομήντα πέντε μετά τη γέννηση του Χριστού. Ο κλήρος και ο λαός θρήνησαν πικρά για την τραγική μοίρα της αγνής βασίλισσας και μάρτυρος της πίστης.

Τα ιερά της λείψανα ενταφιάστηκαν με ευλάβεια σύμφωνα με την τελευταία της επιθυμία, στον τόπο που η ίδια είχε υποδείξει. Το έτος πεντακόσια εβδομήντα οκτώ, με την ευλογία του Καθολικού Κυρίωνος του Πρώτου, τα άγια λείψανά της μεταφέρθηκαν στην Τιφλίδα. Από τότε αναπαύονται μέσα στον ναό Μετέχι της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπου παραμένουν μέχρι και τις ημέρες μας.

Η αγία Σουσάνα της Γεωργίας τιμάται επίσης και τη δέκατη έβδομη ημέρα του μηνός Οκτωβρίου κάθε χρόνο. Η Χερέτη ήταν επαρχία της νοτιοανατολικής Γεωργίας και βρισκόταν τότε υπό περσική κυριαρχία και διοίκηση. Ο πρίγκιπας Βάρσκεν ήταν στην ουσία αντιβασιλέας των Περσών και εκτελούσε τις εντολές της αυτοκρατορίας τους.

Η μνήμη της αγίας μάρτυρος λάμπει αιώνια μέσα στην Εκκλησία.