Ο Όσιος Ποιμήν ο Παλαιστινός

Ένα λιοντάρι ξάπλωσε δίπλα στον γυμνό ασκητή μέσα στην παγωμένη σπηλιά και τον ζέστανε όλη τη νύχτα με το σώμα του. Ο ίδιος ο όσιος γνώριζε από αποκάλυψη Θεού ότι θα πέθαινε σπαραγμένος από τα άγρια θηρία της ερήμου. Έζησε τον έκτο αιώνα μετά Χριστόν μέσα σε μια σπηλιά της ερήμου Ρουβά της Παλαιστίνης.

Τρεφόταν μόνο με ρίζες και άγρια χόρτα που έβρισκε στην έρημη και άνυδρη εκείνη περιοχή. Οι άγιοι πατέρες Σωφρόνιος και Ιωάννης κατέγραψαν τον βίο του στο πνευματικό βιβλίο που ονομάζεται Λειμωνάριο. Από εκεί μαθαίνουμε όσα διηγήθηκε ο αββάς Αγαθόνικος, ο ηγούμενος της λαύρας του οσίου Σάββα του Ηγιασμένου.

Εκείνος ξεκίνησε κάποτε για την έρημο Ρουβά, ώστε να συναντήσει τον όσιο Ποιμένα και να του εκθέσει τους λογισμούς του. Όταν τον βρήκε μέσα στο σπήλαιο, του άνοιξε με εμπιστοσύνη όλη την καρδιά του και ζήτησε τη συμβουλή του. Επειδή είχε ήδη νυχτώσει βαθιά, ο όσιος τον φιλοξένησε για τη νύχτα μέσα στη σπηλιά.

Ο ίδιος όμως αποσύρθηκε σε μια άλλη γειτονική σπηλιά για την ολονύκτια προσευχή του. Εκείνη τη νύχτα το κρύο ήταν φοβερό και ο αββάς Αγαθόνικος υπέφερε πολύ μέσα στο σκοτεινό σπήλαιο. Το πρωί ο όσιος Ποιμήν τον επισκέφθηκε και τον ρώτησε με στοργή πώς πέρασε τη νύχτα του.

Ο φιλοξενούμενος ομολόγησε με ειλικρίνεια ότι υπέφερε όλη τη νύχτα από το τσουχτερό κρύο της ερήμου. Τότε ο γέροντας του απάντησε ότι ο ίδιος δεν είχε αισθανθεί καθόλου το ψύχος εκείνης της παγωμένης νύχτας. Ο αββάς Αγαθόνικος ξαφνιάστηκε πολύ, γιατί γνώριζε καλά ότι ο όσιος ασκητής έμενε εντελώς γυμνός μέσα στο σπήλαιό του.

Με σεβασμό και απορία τον παρακάλεσε να του εξηγήσει πώς απέφυγε το κρύο, χωρίς ρούχα και χωρίς φωτιά. Τότε ο όσιος φανέρωσε ταπεινά το θαύμα που οικονόμησε ο Θεός μέσα στη νύχτα της ερήμου. Ένα λιοντάρι ήρθε κοντά του, ξάπλωσε δίπλα του ήσυχα και ζέστανε με το σώμα του ολόκληρο τον γυμνό ασκητή.

Ωστόσο ο όσιος πρόσθεσε με προφητικό λόγο ότι ο ίδιος επρόκειτο κάποτε να φαγωθεί από άγρια θηρία. Ο αββάς Αγαθόνικος έμεινε άναυδος και τον ρώτησε για ποιον λόγο θα τον περίμενε ένα τέτοιο τρομερό τέλος. Ο όσιος Ποιμήν αποκάλυψε τότε ένα γεγονός από τη ζωή του πριν αναχωρήσει για την έρημο της Παλαιστίνης.

Καταγόταν από τη Γαλατία και εργαζόταν εκεί ως βοσκός προβάτων στα λιβάδια της πατρίδας του. Κάποια ημέρα ένας άγνωστος άντρας πέρασε δίπλα από το κοπάδι του την ώρα που έβοσκε τα ζώα του. Τα σκυλιά της φύλαξης όρμησαν επάνω του με αγριότητα και τον κατασπάραξαν μπροστά στα ίδια του τα μάτια.

Ο νεαρός βοσκός μπορούσε εύκολα να τρέξει και να σώσει εκείνον τον δύστυχο άνθρωπο από τα μανιασμένα σκυλιά του. Όμως έμεινε ασυγκίνητος και δεν έκανε τίποτε για να αποτρέψει τον φρικτό θάνατο του ταξιδιώτη. Αργότερα έλαβε από τον Θεό την αποκάλυψη ότι θα πέθαινε και ο ίδιος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Με αυτή τη βαριά γνώση πέρασε στην έρημο και αφιέρωσε όλη τη ζωή του σε αυστηρή μετάνοια και προσευχή. Η προφητεία επαληθεύτηκε ακριβώς τρία χρόνια μετά τη συνάντησή του με τον αββά Αγαθόνικο μέσα στο σπήλαιο της Ρουβά. Έγινε γνωστό στους ερημίτες ότι ο όσιος Ποιμήν είχε κατασπαραχθεί τελικά από τα άγρια θηρία της ερήμου.

Η ψυχή του συναριθμήθηκε με τους οσίους πατέρες, χάρη στο έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.