Ο Άγιος Μερκούριος του Σμολένσκ

Μέσα στη νύχτα, μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Σμολένσκ, ένας νεωκόρος άκουσε ξεκάθαρα φωνή που του ζητούσε να καλέσει έναν Ρωμαίο στρατιώτη στη μάχη. Εκείνος ο στρατιώτης, ο Μερκούριος, καταγόταν από ευγενική ορθόδοξη οικογένεια και υπηρετούσε τον πρίγκιπα του Σμολένσκ με γενναιότητα και πίστη. Τα στίφη του Μπατού Χαν έφτασαν στις παρυφές της πόλης τον χρόνο χίλια διακόσια τριάντα οκτώ, σπέρνοντας παντού φωτιά και ερήμωση.

Ο Μερκούριος ήταν ψηλός, δυνατός, θαρραλέος, και η καρδιά του ράγιζε βλέποντας τις εκκλησίες να γκρεμίζονται από τους εισβολείς. Επιθυμούσε με όλη του την ψυχή να δώσει τη ζωή του για τον Χριστό και για την πατρίδα της πίστης του. Εκείνο το βράδυ ο νεωκόρος βρισκόταν στον ναό και προσευχόταν με δέος μπροστά στην ιερή εικόνα της Θεοτόκου.

Η φωνή που άκουσε ήταν καθαρή και του παρήγγειλε να κατέβει στο Πόντολ και να αναζητήσει τον δούλο της Παναγίας. Έπρεπε να του πει με σεμνότητα ότι η Δέσποινα τον καλούσε να φορέσει την πανοπλία και να βγει αμέσως εναντίον του εχθρού. Ο νεωκόρος έτρεξε στο σπίτι του στρατιώτη και τον βρήκε στην αυλή να προσεύχεται ήδη φορεμένος την πανοπλία του.

Ο Μερκούριος είχε αισθανθεί μέσα του ένα θαυμαστό προαίσθημα και περίμενε εκείνη τη στιγμή με ησυχία και ετοιμότητα. Όταν άκουσε τα λόγια του νεωκόρου, ξεκίνησαν μαζί χωρίς καθυστέρηση για τον μητροπολιτικό ναό της πόλης. Μέσα στον ναό ο στρατιώτης γονάτισε και έκανε βαθιά μετάνοια μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Τότε η φωνή ακούστηκε ξανά και του φανέρωσε τον σκοπό για τον οποίο τον είχε καλέσει η Δέσποινα από την πατρίδα του. Του είπε ότι θα έδιωχνε τους εχθρούς από την πόλη και θα υπερασπιζόταν τον άγιο ναό με τη βοήθειά της. Τη νύχτα εκείνη ο εχθρός σχεδίαζε κρυφά να επιτεθεί και να καταστρέψει ολόκληρο το Σμολένσκ.

Όμως η Παναγία υποσχέθηκε ότι δεν θα εγκατέλειπε ποτέ την πόλη της και ότι με τις πρεσβείες της θα έμενε ασφαλής. Παρήγγειλε στον Μερκούριο να σπεύσει στο μέρος που λεγόταν Ντολγκομόστε και υποσχέθηκε νίκη και ουράνιο στεφάνι. Το Ντολγκομόστε απείχε δεκατέσσερα βέρστια από το Σμολένσκ και εκεί στρατοπέδευε έτοιμη η εχθρική δύναμη για την πρωινή επίθεση.

Ο Μερκούριος έφυγε από τον καθεδρικό και πέρασε αθόρυβα δίπλα από τους φρουρούς της πόλης χωρίς να γίνει αντιληπτός. Με τα λόγια «Υπεραγία Θεοτόκε βοήθει μοι» όρμησε εναντίον του στρατοπέδου των Τατάρων μέσα στο σκοτάδι. Ο πρώτος αντίπαλος που τον αντιμετώπισε ήταν ένας γίγαντας που καμάρωνε για τη δύναμή του, και πίσω του ακολουθούσαν πολλοί άλλοι πολεμιστές.

Οι Τάταροι όμως πανικοβλήθηκαν όταν είδαν δίπλα του μια λαμπροφόρα Γυναίκα και αστραπιαίους ουράνιους πολεμιστές να τους χτυπούν. Έτσι τράπηκαν σε άτακτη φυγή και απομακρύνθηκαν οριστικά από τα όρια του Σμολένσκ χωρίς να επιστρέψουν ξανά. Ο γενναίος στρατιώτης όμως έπεσε στη μάχη και το κεφάλι του αποκόπηκε από εχθρικό σπαθί.

Το επόμενο πρωί οι κάτοικοι αντίκρισαν με έκπληξη ολόκληρο τον κάμπο σκεπασμένο από τα πτώματα των εισβολέων. Αναζήτησαν τον προστάτη τους, βρήκαν το άγιο σώμα του και το μετέφεραν στον καθεδρικό ναό με ευλάβεια. Πάνω από το φέρετρό του κρέμασαν την πανοπλία του, όπως ο ίδιος είχε ζητήσει μέσω του νεωκόρου.

Τα ιερά λείψανα του Αγίου αναπαύονται έκτοτε στον καθεδρικό ναό που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η μνήμη του τιμάται ακόμη στις είκοσι τέσσερις Νοεμβρίου, την ημέρα του προστάτη του Μεγαλομάρτυρα Μερκουρίου, καθώς και την Κυριακή πριν από τις δεκαπέντε Ιουλίου. Στην ίδια ημέρα η Εκκλησία τιμά και έναν δεύτερο Άγιο με το ίδιο όνομα, τον επίσκοπο Σμολένσκ της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου.

Ο επίσκοπος Μερκούριος ασκήτευε στα Μακρινά Σπήλαια του Αγίου Θεοδοσίου κατά τον δέκατο τέταρτο αιώνα και τηρούσε με αυστηρότητα τις νηστείες της Εκκλησίας. Διαδέχθηκε πιθανότατα τον επίσκοπο Λάζαρο στη θέση του Σμολένσκ και έζησε μαζί με το ποίμνιό του τη φρίκη της εισβολής του Μπατού. Τον χρόνο χίλια τριακόσια σαράντα επτά θανατώθηκε από τους κατακτητές, παραμένοντας πιστός μέχρι τέλους στον Χριστό και στο ποίμνιό του.

Λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, παρήγγειλε να τοποθετήσουν το σώμα του σε φέρετρο και να το ρίξουν στον ποταμό Δνείπερο. Ζήτησε να μεταφερθεί όπου το θέλει ο Θεός, εμπιστευόμενος εντελώς την πρόνοιά Του. Με τρόπο θαυμαστό το φέρετρο βρήκε γαλήνη και στάθηκε στα νερά κοντά στη Μονή των Σπηλαίων του Κιέβου, εκπληρώνοντας τον λόγο του Αγίου.

Οι μοναχοί υποδέχθηκαν με δέος το ιερό σκήνωμα και ενταφίασαν τον επίσκοπο στα Κοντινά Σπήλαια του Αγίου Αντωνίου με τιμές μάρτυρα. Στη διάρκεια της επίγειας ζωής του ο Άγιος συνδέθηκε με βαθύ πνευματικό δεσμό με τον Όσιο Παΐσιο των Μακρινών Σπηλαίων, που τιμάται στις δεκαεννέα Ιουλίου. Όταν αναπαύθηκαν εν Κυρίω, τους ενταφίασαν αρχικά μαζί στον ίδιο τάφο, μαρτυρώντας τη μεγάλη τους αγάπη και φιλία.

Σήμερα τα ιερά λείψανά τους φυλάσσονται σε χωριστές λειψανοθήκες, αλλά η πνευματική τους κοινωνία παραμένει αδιάρρηκτη ενώπιον του Θεού. Ο επίσκοπος Μερκούριος δόξασε τον Κύριο με τα λόγια και τα έργα του στη γη, και τώρα Τον δοξάζει ενώπιον του ουρανίου θρόνου Του. Η Εκκλησία τον μνημονεύει ακόμη στις είκοσι τέσσερις Νοεμβρίου μαζί με τον προστάτη του Μεγαλομάρτυρα.

Τιμάται επίσης στις είκοσι οκτώ Αυγούστου με τη Σύναξη των Αγίων των Μακρινών Σπηλαίων, καθώς και τη δεύτερη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με τους Πατέρες της Λαύρας του Κιέβου. Αρχείο: 08_07_Άγιος_Μερκούριος_Σμολένσκ_Ελληνικά_Καθαρά.