Στο νησί της Πάτμου, ο Πρόχορος κατέγραφε με τρεμάμενο χέρι όσα του υπαγόρευε ο Ιωάννης ο Θεολόγος για το τέλος του κόσμου. Στη μακρινή Βόστρα της Αραβίας, ο Τίμων έβγαινε ζωντανός και αβλαβής μέσα από καμίνι αναμμένο, που οι ειδωλολάτρες είχαν ετοιμάσει για τον θάνατό του. Αυτοί οι δύο, μαζί με τον Νικάνορα και τον Παρμενά, ανήκαν στους εβδομήκοντα μαθητές που είχε εκλέξει ο ίδιος ο Κύριος για την πρώτη διακονία.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους από κοινού, αν και η κοίμηση καθενός συνέβη σε διαφορετικό τόπο και χρόνο. Στις πρώτες ημέρες της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, όταν πλήθυναν οι πιστοί, παρουσιάστηκε παράπονο για τις χήρες των Ελληνιστών στα κοινά δείπνα της αγάπης. Τότε οι δώδεκα απόστολοι συγκάλεσαν τους μαθητές και ζήτησαν να εκλεγούν επτά άνδρες γεμάτοι Άγιο Πνεύμα και σοφία για τη φροντίδα των τραπεζών.

Έτσι οι απόστολοι ελευθερώθηκαν από τα καθημερινά βάρη και αφιερώθηκαν αποκλειστικά στην προσευχή και στο κήρυγμα του θείου λόγου. Οι επτά εκλεγμένοι ήταν ο Στέφανος, ο Φίλιππος, ο Πρόχορος, ο Νικάνωρ, ο Τίμων, ο Παρμενάς και ο Νικόλαος ο Αντιοχεύς. Οι απόστολοι προσευχήθηκαν και επέθεσαν επάνω τους τα χέρια, χειροτονώντας τους έτσι πρώτους διακόνους της Εκκλησίας του Χριστού.

Ο Στέφανος, ο πρωτομάρτυρας, τιμάται στις είκοσι επτά Δεκεμβρίου, ενώ ο Φίλιππος εορτάζει στις έντεκα Οκτωβρίου χωριστά. Ο έβδομος, ο Νικόλαος, δεν συγκαταλέγεται στους αγίους, καθώς οι περισσότεροι Πατέρες θεωρούν πως υπήρξε δημιουργός της αισχρής αιρέσεως των Νικολαϊτών. Άλλη παράδοση όμως υποστηρίζει πως ο ίδιος έζησε καθαρά, αλλά οι οπαδοί του παρερμήνευσαν μία φράση του και παρεξέκλιναν.

Οι υπόλοιποι τέσσερις, που η Εκκλησία τιμά σήμερα, αργότερα αφιερώθηκαν στο μεγάλο έργο της ιεραποστολής σε διάφορες χώρες. Έδωσαν τη ζωή τους για το όνομα του Χριστού, σφραγίζοντας το κήρυγμά τους με κόπους, διωγμούς και μαρτυρικό θάνατο. Η παράδοση της Εκκλησίας διέσωσε για τον καθέναν από αυτούς τους αγίους ξεχωριστά γεγονότα και τόπους δράσεως.

Έτσι μέσα από τις διηγήσεις των πιστών διασώθηκε η μνήμη και η προσφορά τους στη νεοσύστατη Εκκλησία. Ο Πρόχορος αρχικά συνόδευσε τον κορυφαίο απόστολο Πέτρο μαζί με τους άλλους μαθητές πριν από την Κοίμηση της Θεοτόκου. Από τον ίδιο τον Πέτρο τοποθετήθηκε επίσκοπος της Νικομήδειας, μιας σπουδαίας πόλεως της Βιθυνίας στα μικρασιατικά παράλια.

Μετά την Κοίμηση της Παναγίας, έγινε στενός σύντροφος και συνεργάτης του ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου σε πολλές περιοδείες. Μαζί διέσχισαν πολλές χώρες κηρύσσοντας τον Χριστό και μαζί υπέφεραν διωγμούς από τους ειδωλολάτρες σε διάφορα μέρη. Όταν εξορίστηκαν στο νησί της Πάτμου, ο Πρόχορος κατέγραψε όσα του απεκάλυπτε ο Θεολόγος με θεία αποκάλυψη, την ιερή Αποκάλυψη.

Μετά την κοίμηση του διδασκάλου του επέστρεψε στη Νικομήδεια και ποίμανε με αγάπη το ποίμνιό του. Με αδιάκοπο αγώνα κατήχησε πολλούς ειδωλολάτρες και αύξησε την τοπική Εκκλησία με νέα μέλη. Αργότερα μετέβη στην Αντιόχεια της Συρίας, όπου συνέχισε το κήρυγμα του ευαγγελίου με τον ίδιο ιεραποστολικό ζήλο.

Εκεί στην Αντιόχεια συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες και θανατώθηκε μαρτυρικά για την ομολογία του ονόματος του Χριστού. Η μνήμη του διασώθηκε ως μνήμη αληθινού διακόνου, που υπηρέτησε τον Κύριο με όλη του την ψυχή. Ο Νικάνωρ μαρτύρησε την ίδια ημέρα που λιθοβολήθηκε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, μέσα στον φοβερό διωγμό κατά της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

Μαζί του φονεύθηκαν τότε περίπου δύο χιλιάδες πιστοί που είχαν πιστέψει στον Χριστό και ομολογούσαν με παρρησία. Ο ιερός υμνογράφος τον παρομοιάζει με αμνό, που προσφέρθηκε καθαρή θυσία στον Θεό. Άλλη μάλιστα παράδοση τοποθετεί την κοίμησή του στην Ιερουσαλήμ, όπου εκτελούσε με ζήλο το διακονικό του έργο μέχρι τέλους.

Ο Τίμων εκλέχθηκε από τους αποστόλους επίσκοπος της Βόστρας, μιας σημαντικής πόλεως της Αραβίας με μεικτό πληθυσμό. Εκεί κήρυξε τον Χριστό με μεγάλη παρρησία και οδήγησε στην πίστη πλήθος ειδωλολατρών και Ιουδαίων. Για το κήρυγμά του βασανίστηκε σκληρά και από τους ομοεθνείς του Ιουδαίους και από τους εθνικούς της περιοχής.

Τελικά οι διώκτες τον έριξαν σε αναμμένο καμίνι, αλλά με τη δύναμη του Θεού βγήκε από τη φωτιά τελείως αβλαβής. Η παράδοση της Ρωμαϊκής Εκκλησίας προσθέτει πως μετά το θαύμα εκείνο σταυρώθηκε για το όνομα του Χριστού. Ο Παρμενάς υπηρέτησε με ζήλο το διακονικό έργο που του είχαν αναθέσει οι ίδιοι οι απόστολοι του Χριστού.