Μέσα σε καζάνι γεμάτο με βραστή πίσσα και λίπος, ο Ακάκιος στεκόταν αλώβητος, σαν να βρισκόταν σε δροσερό νερό. Λίγο αργότερα, μέσα σε ειδωλολατρικό ναό, η προσευχή του γκρέμισε όλα τα αγάλματα των θεών στο χώμα. Ο γενναίος αυτός μάρτυρας του Χριστού έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λικινίου και καταγόταν από την Απολλωνία της Μικράς Ασίας.

Ήταν θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου και η φλόγα της πίστης του τράβηξε γρήγορα την προσοχή των διωκτών. Όταν τον κατήγγειλαν στις αρχές, ο ίδιος ο Λικίνιος διέταξε να τον κρεμάσουν και να ξεσχίσουν τις σάρκες του με σιδερένια όργανα. Έπειτα τον παρέδωσε στον έπαρχο Τερέντιο για να συνεχίσει τα βασανιστήρια και να τον λυγίσει.

Ο έπαρχος, βλέποντας την ακλόνητη στάση του, πρόσταξε να τον ρίξουν στο φοβερό καζάνι. Ο μάρτυρας όμως βγήκε από εκεί χωρίς το παραμικρό σημάδι, με το σώμα του ολόκληρο και ακέραιο. Τότε ο Τερέντιος ετοιμάστηκε να αναχωρήσει για τις πόλεις Απάμεια και Απολλωνία, και πρόσταξε τον Άγιο να τον ακολουθήσει αλυσοδεμένος.

Σε μία από αυτές τις πόλεις τον οδήγησαν με τη βία μέσα στον ναό των ειδώλων. Εκεί ο Ακάκιος ύψωσε τα χέρια του και προσευχήθηκε με όλη του τη δύναμη στον αληθινό Θεό του ουρανού. Αμέσως όλα τα αγάλματα του ναού έπεσαν με βρόντο και έγιναν θρύψαλα μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ειδωλολατρών.

Ο έπαρχος, οργισμένος από αυτό το θαύμα, παρέδωσε τον μάρτυρα σε έναν τρίβουνο για νέα και σκληρότερη ανάκριση. Ο τρίβουνος διέταξε πρώτα να τον δείρουν άγρια με ραβδιά μέχρι να γεμίσει το έδαφος αίματα. Στη συνέχεια τον έριξαν σε αρένα με άγρια θηρία, αλλά τα ζώα δεν τόλμησαν να αγγίξουν το σώμα του Αγίου.

Βλέποντας αυτή τη νίκη της πίστης, τον έριξαν μέσα σε αναμμένο καμίνι με φλόγες που έφταναν ψηλά. Ο μάρτυρας έμεινε και πάλι αλώβητος, σαν να περπατούσε σε δροσερό κήπο γεμάτο λουλούδια. Ο τρίβουνος, νομίζοντας ότι το καμίνι είχε κρυώσει, πλησίασε για να το ελέγξει ο ίδιος από κοντά.

Όμως η φωτιά τον άρπαξε ξαφνικά και τον έκαψε ολόκληρο, μετατρέποντας το σώμα του σε στάχτη. Έτσι η ασέβειά του βρήκε τέλος φρικτό, ενώ ο δούλος του Χριστού εξακολουθούσε να ζει. Μετά τον θάνατο του τρίβουνου, ο Άγιος παραδόθηκε σε νέο δικαστή, τον Ποσειδώνιο, για άλλη ανάκριση.

Εκείνος πρόσταξε να φορέσουν στον μάρτυρα βαριές αλυσίδες και να τον οδηγήσουν με τα πόδια στη Μίλητο. Στην πόλη αυτή ο Ακάκιος συνέχισε με θάρρος το κήρυγμα του Ευαγγελίου και της αληθινής πίστης. Με μόνο όπλο την προσευχή του συνέτριψε και εκεί τα αγάλματα των ψεύτικων θεών μέσα στους ναούς.

Οι ειδωλολάτρες, εξαγριωμένοι από αυτή τη νέα ντροπή των θεών τους, αποφάσισαν να τον θανατώσουν αμέσως. Έτσι έδωσαν την τελική διαταγή και απέκοψαν με ξίφος την τίμια κεφαλή του γενναίου μάρτυρα. Την ώρα του αποκεφαλισμού συνέβη το παράδοξο θαύμα που υμνεί η Εκκλησία στο συναξάρι του.

Από την πληγή έτρεξε ταυτόχρονα αίμα και γάλα, σημάδι της καθαρότητας και της αγνότητας της ψυχής του. Ένας ευλαβής πρεσβύτερος ονόματι Λεόντιος παρέλαβε με σεβασμό το άγιο και μαρτυρικό λείψανο. Αφού το άλειψε με μύρα και αρώματα, το εναπόθεσε με τιμές στην πόλη των Συνάδων της Μικράς Ασίας.