Në ishullin Patmos, Prochoros regjistroi me dorën që dridhej, atë që Joani Teologu i diktoi për fundin e botës. Në Bostra të largët në Arabi, Timon doli i gjallë dhe i padëmtuar nga një furrë që digjej, të cilën paganët e kishin përgatitur për vdekjen e tij. Këta të dy, së bashku me Nikanorin dhe Parmenasin, i përkisnin shtatëdhjetë dishepujve që vetë Zoti kishte zgjedhur për shërbesën e parë. Kisha nderon kujtimin e tyre së bashku, megjithëse secili ra në gjumë në një vend dhe kohë të ndryshme. Në ditët e para të Kishës së Jeruzalemit, kur besimtarët po shumoheshin, në darkat e përbashkëta të dashurisë u bë një ankesë për të vejat e helenistëve. Pastaj të dymbëdhjetë apostujt mblodhën dishepujt dhe kërkuan që të zgjidheshin shtatë burra plot me Frymë të Shenjtë dhe urtësi për t’u kujdesur për brigjet. Kështu apostujt u çliruan nga ngarkesat e tyre të përditshme dhe iu përkushtuan ekskluzivisht lutjes dhe predikimit të fjalës hyjnore. Të shtatë të zgjedhurit ishin Stefani, Filipi, Prokori, Nikanori, Timon, Parmenasi dhe Nikolla i Antiokisë. Apostujt u lutën dhe vunë duart mbi ta, duke shuguruar kështu dhjakët e parë të Kishës së Krishtit. Stefani, protomartiri, përkujtohet më njëzet e shtatë dhjetor, ndërsa Filipi festohet më njëmbëdhjetë tetor veçmas. I shtati, Nikolla, nuk llogaritet ndër shenjtorët, pasi shumica e Etërve e konsiderojnë atë si krijues të herezisë së turpshme të Nikolaitëve. Megjithatë, një traditë tjetër pohon se ai vetë jetoi pastër, por ndjekësit e tij e keqinterpretuan një nga fjalitë e tij dhe dolën në rrugë të gabuar. Katër të tjerët, të cilët Kisha i nderon sot, më vonë iu përkushtuan punës së madhe misionare në vende të ndryshme. Ata dhanë jetën për emrin e Krishtit, duke e vulosur predikimin e tyre me mundime, përndjekje dhe martirizim. Tradita e Kishës ruante për secilin prej këtyre shenjtorëve ngjarje dhe vende të veçanta veprimi. Kështu, përmes tregimeve të besimtarëve u ruajt kujtimi dhe kontributi i tyre për Kishën e sapothemeluar. Prochorus fillimisht shoqëroi apostullin kryesor Pjetër së bashku me dishepujt e tjerë përpara Zonjës. Vetë Pjetri e emëroi peshkop i Nikomedias, një qytet i madh i Bitinisë në brigjet e Azisë së Vogël. Pas Fjetjes së Hyjlindës, ai u bë shok dhe bashkëpunëtor i ngushtë i ungjilltarit Joani Teologut në shumë turne. Së bashku ata kaluan shumë vende duke predikuar Krishtin dhe së bashku pësuan persekutim nga paganët në vende të ndryshme. Kur ata u internuan në ishullin e Patmosit, Prochoros regjistroi atë që Teologu i zbuloi atij me anë të zbulesës hyjnore, Apokalipsin e shenjtë. Pas gjumit të mësuesit të tij, ai u kthye në Nikomedi dhe kulloti me dashuri kopenë e tij. Me një luftë të pandërprerë ai indoktrinoi shumë paganë dhe e rriti Kishën lokale me anëtarë të rinj. Më vonë ai shkoi në Antioki të Sirisë, ku vazhdoi të predikonte ungjillin me të njëjtin zell misionar. Atje në Antioki u arrestua nga paganët dhe u vra si martir për rrëfimin e emrit të Krishtit. Kujtimi i tij u ruajt si kujtimi i një dhjaku të vërtetë, i cili i shërbeu Zotit me gjithë shpirt. Nikanori u martirizua në të njëjtën ditë kur martiri i parë Stefan u vra me gurë, në mes të persekutimit të tmerrshëm kundër Kishës së Jeruzalemit. Rreth dy mijë besimtarë që kishin besuar në Krishtin dhe pohuan me guxim, u vranë bashkë me të. Hymnologu i shenjtë e krahason atë me një qengj, i cili i ofroi një fli të pastër Zotit. Në fakt, një traditë tjetër e vendos gjumin e tij në Jeruzalem, ku ai e kreu me zell punën e tij shërbyese deri në fund. Timon u zgjodh nga apostujt peshkop i Bostrës, një qytet i rëndësishëm në Arabi me një popullsi të përzier. Atje ai predikoi Krishtin me guxim të madh dhe udhëhoqi në besim një mori paganësh dhe hebrenjsh. Për shkak të predikimit të tij, ai u torturua rëndë si nga hebrenjtë e tjerë, ashtu edhe nga johebrenjtë e rajonit. Më në fund persekutorët e hodhën në një furrë të ndezur, por me fuqinë e Zotit ai doli nga zjarri plotësisht i padëmtuar. Tradita e Kishës Romake shton se pas asaj mrekullie ai u kryqëzua për emrin e Krishtit. Parmena i shërbeu me zell veprës shërbyese që ia kishin caktuar vetë apostujt e Krishtit. Disa thonë se ai u martirizua nën Perandorin Trajan, në vitin e fundit të mbretërimit të tij mizor.