Περπατούσε ξυπόλυτος μέσα στους δρόμους της Σαγκάης, ακόμη και τις πιο παγωμένες μέρες, κρατώντας τα Άχραντα Μυστήρια για τους αρρώστους. Έσωσε πέντε χιλιάδες πρόσφυγες, οδηγώντας τους από την κομμουνιστική Κίνα σε ένα νησί των Φιλιππίνων και έπειτα στην Αμερική και την Αυστραλία. Καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια Μαξίμοβιτς και είχε δεσμό αίματος με τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Μητροπολίτη Τομπόλσκ, του οποίου το λείψανο παραμένει άφθαρτο μέχρι σήμερα.

Γεννήθηκε στο χωριό Αντάμοβκα της επαρχίας Χαρκώβ, στη Νότια Ρωσία, και έλαβε στο βάπτισμα το όνομα Μιχαήλ. Οι γονείς του, Μπόρις και Γλαφύρα, ήταν ευσεβείς άνθρωποι και τον ανέθρεψαν με βαθιά αγάπη προς την Εκκλησία. Από μικρός ήταν φιλάσθενος και έτρωγε ελάχιστα, όμως ξεχώριζε για την πραότητα και τη φλογερή θρησκευτική του διάθεση.

Έντυνε τα στρατιωτάκια του μοναχούς και μάζευε εικόνες, καθώς αγαπούσε να διαβάζει βίους Αγίων. Τα βράδια στεκόταν όρθιος και προσευχόταν για πολλή ώρα, χωρίς να κουράζεται. Ήταν ο μεγαλύτερος ανάμεσα σε πέντε αδέλφια και έγινε για αυτά ο πρώτος δάσκαλος στην πίστη και την παράδοση.

Σε ηλικία έντεκα ετών οι γονείς του τον έστειλαν στη Στρατιωτική Σχολή της Πολτάβα, όπου διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας του. Εκεί γνώρισε τον Επίσκοπο Πολτάβας Θεοφάνη, έναν αγαπητό ιεράρχη, που σημάδεψε βαθιά την ψυχή του νεαρού δοκίμου. Σε μια στρατιωτική παρέλαση, καθώς περνούσε από τον Καθεδρικό Ναό, έκανε τον σταυρό του μπροστά στους συμμαθητές του.

Οι συμμαθητές γέλασαν και τον κορόιδεψαν, ενώ οι καθηγητές σκέφτηκαν αρχικά να του επιβάλουν αυστηρή πειθαρχική τιμωρία. Ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος, προστάτης της Σχολής, υπερασπίστηκε τον μικρό Μιχαήλ και αναγνώρισε σε αυτόν υγιή θρησκευτικά αισθήματα. Όταν αποφοίτησε, ήθελε να σπουδάσει θεολογία στο Κίεβο, όμως υπάκουσε στους γονείς του και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Χάρκοβο.

Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Ρωσία, η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρα και να καταφύγει στη Γιουγκοσλαβία. Στο Βελιγράδι γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή και πουλούσε εφημερίδες, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στα οικονομικά βάρη. Το χίλια εννιακόσια είκοσι τέσσερα χειροτονήθηκε αναγνώστης από τον Μητροπολίτη Αντώνιο Χραποβίτσκυ, τον μετέπειτα πρώτο προκαθήμενο της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς.

Δύο χρόνια αργότερα εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάννης στο μοναστήρι του Μίλκοβο, παίρνοντας τον δρόμο της πλήρους αφιέρωσης. Ο Μητροπολίτης Αντώνιος τον χειροτόνησε ιεροδιάκονο και λίγο αργότερα ο Επίσκοπος Γαβριήλ Τσελιαμπίνσκ τον ανέδειξε ιερομόναχο μέσα στην ίδια χρονιά. Δίδαξε σε σερβική θεολογική σχολή στην πόλη Βιτόλ και τελούσε ακολουθίες στην ελληνική γλώσσα, ύστερα από παράκληση ντόπιων Ελλήνων και Μακεδόνων.

Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα και οι ιεράρχες της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς αποφάσισαν να τον αναδείξουν στον επισκοπικό βαθμό. Χειροτονήθηκε επίσκοπος και του ανατέθηκε η νεοσύστατη Επισκοπή Σαγκάης, παρά τους δικούς του δισταγμούς και τη δυσκολία στην ομιλία. Όταν έφτασε στη Σαγκάη, βρήκε έναν μισοκτισμένο ναό και ένα ποίμνιο διχασμένο από εθνικές έριδες ανάμεσα στους Ορθοδόξους.

Εργάστηκε ακούραστα για να ενώσει τις διαφορετικές κοινότητες και να φέρει ειρήνη στις σχέσεις μεταξύ τους. Σιγά σιγά οικοδόμησε μεγάλο καθεδρικό ναό αφιερωμένο στην Παναγία την Εγγυήτρια των Αμαρτωλών, με καμπαναριό και ευρύχωρο ενοριακό οίκημα. Ίδρυσε ναούς, νοσοκομεία και ορφανοτροφεία, ενώ έδωσε ζωή σε πλήθος φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες της παροικίας.

Το ορφανοτροφείο που οργάνωσε το αφιέρωσε στον Άγιο Τύχωνα του Ζαντόνσκ, τον αγαπημένο φίλο των μικρών παιδιών. Ξεκίνησε με οκτώ μόνο παιδιά και έφτασε να φιλοξενεί τρεις χιλιάδες πεντακόσιες ψυχές κάτω από τη σκέπη του. Προσευχόταν αδιάλειπτα, τελούσε καθημερινά τον κύκλο των ακολουθιών και επισκεπτόταν τους αρρώστους με τα Άχραντα Μυστήρια.

Συχνά κινούνταν ξυπόλυτος ακόμη και μέσα στο πιο τσουχτερό κρύο του χειμώνα, χωρίς ποτέ να παραπονιέται. Για να αποφύγει τον έπαινο και τη δόξα του κόσμου, παρίστανε πολλές φορές τον σαλό κατά Χριστόν. Όταν τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και οι κομμουνιστές πήραν την εξουσία στην Κίνα, οδήγησε την έξοδο του ποιμνίου του από τη Σαγκάη.

Πέντε χιλιάδες πρόσφυγες μεταφέρθηκαν σε καταυλισμό στο νησί Τουμπαμπάο των Φιλιππίνων, υπό την αδιάλειπτη πατρική φροντίδα του. Ο ίδιος ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον και κατάφερε να επιτύχει αλλαγή του νόμου για την υποδοχή των προσφύγων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια αυτής της αποστολής ίδρυσε στην πρωτεύουσα ενορία αφιερωμένη στον Τίμιο Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη.

Η αγάπη του για τα παιδιά τον ακολουθούσε παντού, καθώς πολλά ορφανά τα οδήγησε στην Αμερική και την Αυστραλία. Το χίλια εννιακόσια πενήντα ένα του ανατέθηκε η Αρχιεπισκοπή της Δυτικής Ευρώπης, με έδρα την πόλη του Παρισιού. Εκεί ποίμανε με ζήλο τους πιστούς και υπηρέτησε ως αρχιποιμένας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γαλλίας, μελετώντας την αποκατεστημένη γαλλικανική λειτουργία.

Ο ίδιος χειροθέτησε τον πρώτο σύγχρονο επίσκοπο της γαλλικής Εκκλησίας, τον Ιωάννη Νεκτάριο Κοβαλέφσκυ του Σαιν Ντενύ. Χειροτόνησε επίσης πρεσβύτερο τον άνδρα που έγινε αργότερα δεύτερος επίσκοπος της ίδιας Εκκλησίας, τον Γερμανό Μπερτράν Αρντύ. Μέσα στις άλλες πολλές μέριμνες, αφιερώθηκε στη συγγραφή βίων Αγίων της Δύσης που έζησαν πριν από το μεγάλο Σχίσμα.

Έτσι πολλοί ξεχασμένοι Άγιοι έγιναν ξανά γνωστοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία και τιμώνται μέχρι σήμερα μέσα στη λατρεία της. Το χίλια εννιακόσια εξήντα δύο μετατέθηκε στην Επισκοπή του Σαν Φρανσίσκο, διαδεχόμενος τον πολυχρόνιο φίλο του Αρχιεπίσκοπο Τύχωνα. Οι ημέρες του στην πόλη αποδείχθηκαν θλιβερές, καθώς πάλεψε να γιατρέψει τη βαθιά διχόνοια που είχε διασπάσει την κοινότητα.

Κατάφερε τελικά να φέρει ειρήνη και να ολοκληρωθεί ο νέος καθεδρικός ναός της Παναγίας της Χαράς των Θλιβομένων. Έτρεφε βαθύ σεβασμό προς τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης και συμμετείχε ενεργά στις προετοιμασίες για την επίσημη αγιοκατάταξή του. Κοιμήθηκε στις δύο Ιουλίου του χίλια εννιακόσια εξήντα έξι, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην πόλη του Σιάτλ.

Συνόδευε εκείνες τις ημέρες τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κουρσκ σε μια ιερή περιοδεία της. Μόλις τελείωσε τη Θεία Λειτουργία, παρέμεινε για τρεις ώρες σε προσευχή μέσα στο ιερό βήμα του ναού. Έπειτα αποσύρθηκε στο δωμάτιό του για να ξεκουραστεί και κάθισε ήσυχα στην πολυθρόνα.

Στις τέσσερις παρά δέκα το απόγευμα παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του, χωρίς πόνο και αγωνία. Είχε προγνωρίσει την ημέρα της κοιμήσεώς του και είχε προετοιμαστεί όπως οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας. Έστειλε μάλιστα γράμμα με την τελευταία ευλογία του στις μοναχές της Λέσνα στη Γαλλία, που τόσο τον είχαν βοηθήσει.

Το σώμα του μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό του Σαν Φρανσίσκο και ορφανά παιδιά της Σαγκάης βάσταξαν το φέρετρο. Ένας ιεράρχης παρομοίασε τη λιτανεία του σκηνώματος με τη λιτανεία του Επιταφίου του Χριστού τη Μεγάλη Παρασκευή. Ετάφη σε μικρό υπόγειο παρεκκλήσι κάτω από την Αγία Τράπεζα του νέου καθεδρικού ναού, εκεί όπου είχε τόσο κοπιάσει.

Το φθινόπωρο του χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία η Σύνοδος των Επισκόπων άνοιξε τον τάφο του, με υπεύθυνο τον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο. Βρήκαν το σώμα του εντελώς άφθαρτο, μαρτυρία ζωντανή της αγιότητας και της θεϊκής δόξας που τον κατοικούσε. Έναν χρόνο αργότερα, στις δύο Ιουλίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα τέσσερα, ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος από τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς.

Η αγιοκατάταξή του αναγνωρίστηκε για παγκόσμιο εορτασμό από το Πατριαρχείο Μόσχας, στις δύο Ιουλίου του δύο χιλιάδες οκτώ. Επειδή ο Άγιος Ιωάννης ταξίδευε συχνά αεροπορικώς για τις ποιμαντικές του ανάγκες, θεωρείται προστάτης όσων ταξιδεύουν με αεροπλάνο. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις δύο Ιουλίου σε όλη την Ορθόδοξη οικουμένη με ιδιαίτερη λαμπρότητα.

Οι πιστοί από κάθε γωνιά της γης προστρέχουν στη χάρη του και λαμβάνουν παρηγοριά, θεραπείες και φωτισμό. Άφησε πίσω του ναούς, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία και πλήθος ψυχών, που μέσα από τα έργα του γνώρισαν τον Χριστό. Παραμένει για την Εκκλησία ένας νέος Άγιος των ημερών μας, που ένωσε λαούς και ήπειρους με την ταπείνωση και την προσευχή του.