Ο Άγιος Μώκιος και η συντριβή του ειδώλου

Με μια μόνο προσευχή ο πρεσβύτερος Μώκιος γκρέμισε στο χώμα το άγαλμα του Διονύσου μέσα στον ίδιο τον ειδωλολατρικό ναό της Αμφίπολης. Λίγο αργότερα η φλόγα που είχε ετοιμαστεί για εκείνον στράφηκε ξαφνικά και κατέκαψε τον ανθύπατο Λαοδίκιο μπροστά στα μάτια του πλήθους. Ο Μώκιος υπηρετούσε ως πρεσβύτερος στην Αμφίπολη της Μακεδονίας, σε χρόνια σκληρού διωγμού επί Διοκλητιανού.

Καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Ρώμης, καθώς ο πατέρας του Ευφράτιος υπηρετούσε στον στρατό και η μητέρα του Ευσταθία ήταν θυγατέρα του ανθυπάτου Λαμπαδίου. Οι γονείς του τον ανέθρεψαν με ευσέβεια και τον οδήγησαν στο άγιο βάπτισμα, ενώ από μικρή ηλικία έδειξε φλογερό πόθο να υπηρετήσει την Εκκλησία. Σπούδασε τα ιερά γράμματα, καταρτίστηκε στη γνώση των θείων αληθειών και σε κατάλληλη ηλικία έλαβε τον βαθμό του πρεσβυτέρου.

Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στη διδαχή του λαού και στην ενίσχυση των πιστών της περιοχής, με σκοπό να οικοδομείται το σώμα του Χριστού μέσα στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Στην πόλη της Αμφίπολης οι ειδωλολάτρες ετοίμαζαν την ακάθαρτη γιορτή του Διονύσου, που οι Ρωμαίοι ονόμαζαν Βάκχο, με όργια και άσεμνες τελετές. Ο πρεσβύτερος Μώκιος, γεμάτος ζήλο για το όνομα του Χριστού, στάθηκε ανάμεσά τους και ύψωσε δυνατή φωνή ελέγχου.

Τους ρώτησε ως πότε θα βαδίζουν μέσα στο σκοτάδι της λατρείας των ειδώλων χωρίς να αντιλαμβάνονται την απώλεια της ψυχής τους. Τους καλούσε να επιστρέψουν και να γνωρίσουν τον αληθινό Δεσπότη Θεό, που φανερώθηκε στον κόσμο μέσω του Μονογενούς Υιού του Ιησού Χριστού. Δεν περιορίστηκε σε έναν μόνο έλεγχο, αλλά καθημερινά πλησίαζε τον λαό και κήρυττε με παρρησία τον αληθινό Θεό.

Οι κάτοικοι όμως, τυφλωμένοι από την παράδοση των πατέρων τους, συνέχιζαν τις ακάθαρτες τελετές και αγνοούσαν τα λόγια του οσίου ανδρός. Εκείνες τις ημέρες έφτασε στην πόλη ο ανθύπατος Λαοδίκιος από την Απολλωνία της Μακεδονίας, για να προσφέρει και αυτός θυσία στον Διόνυσο. Οι ειδωλολάτρες έσπευσαν να συκοφαντήσουν τον άγιο και ζήτησαν να εμποδιστεί το κήρυγμά του προτού στραφεί όλη η πόλη στον Χριστό.

Ο ανθύπατος Λαοδίκιος οργίστηκε σφοδρά και πρόσταξε αμέσως να χτυπήσουν σκληρά τον πρεσβύτερο και να τον φέρουν δεμένο μπροστά στο δικαστικό του βήμα. Όταν στάθηκε ο Μώκιος ενώπιόν του, τον ρώτησε ποιος είναι και γιατί αρνείται να θυσιάσει μαζί με τους άλλους στους θεούς. Ο άγιος απάντησε με θάρρος ότι όλοι οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, και η ελπίδα σε αυτούς αποδεικνύεται μάταιη.

Ο ανθύπατος χλεύασε την πολυλογία του, εκείνος όμως απάντησε ότι η δική του πολυλογία διδάσκει την αλήθεια στους ανθρώπους. Όταν απειλήθηκε με θάνατο, ο μάρτυρας ομολόγησε ότι ο θάνατος για χάρη του Χριστού είναι το μεγαλύτερο κέρδος της ζωής του. Τότε ο Λαοδίκιος γέμισε θυμό και διέταξε να κρεμάσουν τον άγιο σε ξύλο βασανισμού.

Οι δήμιοι ξέσχιζαν το σώμα του με σιδερένια εργαλεία από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, εκείνος όμως δεόταν στον Θεό και ζητούσε δύναμη να αντέξει μέχρι τέλους. Οι υπηρέτες του τυράννου εξαντλήθηκαν τελικά οι ίδιοι, ενώ το σώμα του μάρτυρα έμενε δυνατό και ακλόνητο. Ο ανθύπατος έφερε πάλι τον άγιο μπροστά του και προσπάθησε να τον πείσει να θυσιάσει στον Διόνυσο για να γλιτώσει από τα δεινά που τον περίμεναν.

Ο Μώκιος όμως τον ρώτησε πώς θεωρεί θεό ένα είδωλο άψυχο, βουβό και άκουστο, που το έφτιαξε χέρι ανθρώπινο. Του φανέρωσε με παρρησία ότι το σώμα του δεν αισθάνεται καθόλου πόνο από τα τραύματα και ότι όλη η δύναμή του δεν είναι παρά μηδέν. Ο Λαοδίκιος, νομίζοντας ότι πρόκειται για μαγεία, διέταξε να ετοιμάσουν φούρνο μεγάλο γεμάτο πίσσα και ξερά κλαδιά.

Ο καπνός σηκωνόταν στα ύψη και ο αέρας γύρω σκοτείνιαζε από την πυκνή του μάζα. Ο μάρτυρας ζήτησε τότε να μπει στον ναό του ειδώλου, δήθεν για να θυσιάσει, ώστε να φανερωθεί η αλήθεια σε όλους. Μόλις πάτησε μέσα, σφράγισε τον εαυτό του με τον τύπο του σταυρού και προσευχήθηκε με δύναμη στον αληθινό Θεό.

Θύμισε στον Κύριο τα θαύματά του, τη συντριβή των ειδώλων της Βαβυλώνας, τη διάσωση του Δανιήλ και των τριών παίδων μέσα στην κάμινο της Βαβυλώνας. Έπειτα στράφηκε προς το άγαλμα του Διονύσου και πρόσταξε με δυνατή φωνή τον βουβό και αναίσθητο θεό να πέσει στο χώμα και να γίνει συντρίμμια. Στο όνομα του Χριστού του ζωντανού, που βασιλεύει στους ουρανούς, διέταξε το είδωλο να φανερώσει σε όλους την αδυναμία του.

Τότε σείστηκε η γη και ο ίδιος ο ναός, και το άγαλμα έπεσε με τρομερό κρότο και έγινε χίλια κομμάτια. Οι ειδωλολάτρες που βρίσκονταν εκεί έτρεξαν έντρομοι να ξεφύγουν, καθώς δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αυτό που έβλεπαν με τα μάτια τους. Ο Μώκιος γύρισε τότε στον Λαοδίκιο και του είπε να μαζέψει τα κομμάτια του θεού πάνω στον οποίο στήριζε την ελπίδα του.

Ο ανθύπατος γέμισε θλίψη και οργή και πρόσταξε αμέσως να ρίξουν τον άγιο μέσα στην αναμμένη κάμινο. Όταν ο μάρτυρας βρέθηκε ανάμεσα στις φλόγες, στεκόταν άφοβα σαν να βρισκόταν μέσα σε δροσερό κήπο. Μαζί του φάνηκαν τρεις άνδρες να ψάλλουν, και ένας από αυτούς είχε πρόσωπο λαμπερό σαν τον ήλιο.

Ο άγιος ευχαρίστησε τον Κύριο που στάθηκε κάποτε ως τέταρτος ανάμεσα στους τρεις παίδες μέσα στη φλόγα. Παρακάλεσε τότε τον Σωτήρα να σβήσει τη φωτιά της καμίνου και να φανερώσει την οργή του πάνω στον ανθύπατο. Αμέσως η φωτιά πετάχτηκε έξω από τον φούρνο και έκαψε τον Λαοδίκιο μαζί με εννέα δορυφόρους που στέκονταν δίπλα του.

Από τα σώματά τους δεν έμεινε τίποτε, καθώς η θεϊκή οργή τους εξαφάνισε ολοκληρωτικά μπροστά στα μάτια όλων. Ο λαός κυριεύτηκε από φόβο μεγάλο και έφυγε μακριά από την κάμινο τρέχοντας με τρόμο. Ο Μώκιος βγήκε από τη φωτιά εντελώς υγιής και ακέραιος, χωρίς ίχνος βλάβης στο σώμα του.

Ο πολίταρχος Θαλάσσιος γέμισε τότε θυμό και πρόσταξε να φυλακιστεί ο άγιος στο δεσμωτήριο της πόλης. Μετά από είκοσι ημέρες έφτασε νέος ανθύπατος, ο Μάξιμος, που έμαθε όσα είχαν γίνει και την καταστροφή του προκατόχου του. Κάλεσε αμέσως τον μάρτυρα ενώπιόν του, ζητώντας να βρει τρόπο να τον αφανίσει οριστικά.

Ο Μάξιμος ρώτησε τον άγιο για το όνομα και την καταγωγή του, και εκείνος αποκρίθηκε με ηρεμία και σαφήνεια. Φανέρωσε ότι ο πατέρας του Ευφράτιος και η μητέρα του Ευσταθία ήταν Ρωμαίοι ευγενείς, που τον ονόμασαν Μώκιο όταν δέχτηκε το άγιο βάπτισμα. Ο ανθύπατος εξοργίστηκε και τον κατηγόρησε ότι με μαγείες κατέστρεψε τον Διόνυσο και κατέκαψε τον φίλο του βασιλιά Λαοδίκιο.

Ο μάρτυρας αποκρίθηκε ότι δεν ήταν εκείνος, αλλά ο παντοδύναμος Κύριος Ιησούς Χριστός που συνέτριψε το άψυχο είδωλο και τιμώρησε τον υπερήφανο τύραννο. Τότε ο Μάξιμος πρόσταξε να δέσουν τον άγιο σε δύο τροχούς βασανισμού, ώστε να ξεσχιστεί το σώμα του από την περιστροφή τους. Μέσα στα φοβερά εκείνα μαρτύρια ο Μώκιος φώναζε πόσο γλυκιά είναι η αγάπη προς τον Θεό.

Ξαφνικά οι τροχοί έσπασαν με θαυμαστό τρόπο και ο μάρτυρας στάθηκε ελεύθερος και υγιής στη γη. Ο ανθύπατος γέμισε ντροπή μπροστά στο πλήθος και διέταξε να τον ρίξει ξανά στη φυλακή. Τρεις ημέρες αργότερα οδήγησαν τον άγιο στο αμφιθέατρο για να τον κατασπαράξουν άγρια θηρία.

Άφησαν εναντίον του δύο πεινασμένα λιοντάρια που βρυχιόνταν τρομαχτικά μπροστά στο πλήθος. Όταν όμως τα θηρία πλησίασαν τον Μώκιο, ξάπλωσαν ταπεινά στη γη μπροστά του και άρχισαν να γλείφουν τα πόδια του. Ο λαός είδε το θαύμα και φώναξε ομόφωνα να αφεθεί ελεύθερος αυτός ο δίκαιος που τον αγαπά ο Θεός.

Ο ανθύπατος Μάξιμος, μη θέλοντας να τον απελευθερώσει, τον έστειλε σιδηροδέσμιο στη θρακική πόλη Πέρινθο, που σήμερα ονομάζεται Ηράκλεια. Ο ηγεμόνας Φιλιππίσιος τον κράτησε οκτώ ημέρες στη φυλακή και έπειτα διέταξε να τον μεταφέρουν στο Βυζάντιο για να αποκεφαλιστεί. Όταν ο μάρτυρας έφτασε στον τόπο της εκτέλεσης, ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και ευχαρίστησε τον Κύριο για το τέλος του αγώνα του.

Ζήτησε να δεχτεί το πνεύμα του εν ειρήνη, και τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον καλούσε να αναπαυθεί. Ο γενναίος αθλητής αποκεφαλίστηκε και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου από τον Δεσπότη Χριστό. Αργότερα ο Μέγας Κωνσταντίνος έχτισε προς τιμήν του μεγαλοπρεπή ναό στην Κωνσταντινούπολη και κατέθεσε εκεί τα ιερά του λείψανα.

Τώρα θα αποθηκεύσω το κείμενο και θα τρέξω τον επικυρωτή. Θα παραδώσω το τελικό αρχείο ως: **Όνομα αρχείου:** `05_11_Άγιος_Μώκιος_Ιερομάρτυρας_Ελληνικά_Καθαρά.

Το κείμενο παραδίδεται μετά από μηχανική και χειροκίνητη επικύρωση σε 7 ενότητες, με τίτλο, χωρίς αριθμητικά ψηφία, χωρίς μετοχές απαγορευμένου τύπου, και με ομαλή ντοκιμαντερίστικη ροή.