Ο Ιερομάρτυς Ιωσήφ Αστραχάν

Δύο ιερείς του καθεδρικού ναού του Αστραχάν, ο Κύριλλος και ο Πέτρος, κατέγραψαν με κάθε λεπτομέρεια το μαρτύριο του Μητροπολίτη τους. Το τίμιο λείψανο του Αγίου Ιωσήφ έμεινε άταφο για εννέα ολόκληρες ημέρες, πριν αρχίσει να επιτελεί θαύματα στους πιστούς. Ο Ιερομάρτυς Ιωσήφ υπήρξε ο πρώτος Μητροπολίτης Αστραχάν και γεννήθηκε στην ίδια πόλη, σε χρονιά που αντιστοιχεί στο χίλια πεντακόσια εβδομήντα εννέα μετά Χριστόν.

Από νωρίς αφιέρωσε τη ζωή του στον Χριστό και ακολούθησε με ζήλο τον μοναχικό δρόμο μέσα στη ρωσική γη. Σε ηλικία πενήντα δύο ετών οι πατέρες της μονής τον αναγνώρισαν ως άξιο ποιμένα και τον ανέδειξαν ηγούμενο της ιεράς μονής της Αγίας Τριάδος στο Αστραχάν. Στη θέση αυτή ο Ιωσήφ φάνηκε διακριτικός πνευματικός πατέρας και συνετός οικονόμος των ιερών πραγμάτων της αδελφότητος.

Η φήμη του ξεπέρασε σύντομα τα όρια της επαρχίας του και έφτασε ώς την πρωτεύουσα της μεγάλης Ρωσίας. Έτσι, μετά από κάποιο διάστημα, οι εκκλησιαστικές αρχές τον κάλεσαν στη Μόσχα, για να συζητηθούν σοβαρά ζητήματα της εκκλησιαστικής ζωής της εποχής εκείνης. Μετά την παρουσία του στη Μόσχα, οι πατέρες αναγνώρισαν την αρετή και τη σύνεσή του και τον ανέδειξαν Μητροπολίτη της επαρχίας του Αστραχάν.

Στη νέα του διακονία ο Άγιος ποίμανε το λογικό ποίμνιο με αγάπη, με προσευχή και με αδιάκοπη πατρική φροντίδα. Στις αρχές της δεκαετίας του χίλια εξακόσια εβδομήντα, οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν βίαια εναντίον των αρχόντων και της τάξεως. Μέσα σε εκείνες τις ταραγμένες ημέρες, την ενδέκατη Μαΐου του χίλια εξακόσια εβδομήντα δύο, οι εξεγερμένοι στράφηκαν εναντίον του ίδιου του ποιμενάρχη τους.

Ο Άγιος Ιωσήφ δεν εγκατέλειψε το ποίμνιό του ούτε τη θέση της ευθύνης του, παρά τις απειλές και τη φανερή μανία του πλήθους. Με γενναιότητα ομολόγησε τον Χριστό και υπέμεινε τα βασανιστήρια, χαρίζοντας τη ζωή του ως θυσία ευάρεστη στον αληθινό Θεό. Δύο ευλαβείς ιερείς του καθεδρικού ναού, ο Κύριλλος και ο Πέτρος, στάθηκαν αυτόπτες μάρτυρες όλων όσων συνέβησαν εκείνη την οδυνηρή ημέρα.

Με ιερό δέος κατέγραψαν τη συνομιλία, τα πάθη και την τελευταία ομολογία του Μητροπολίτη τους, παραδίδοντας στους μετέπειτα πιστούς τη γνήσια μνήμη του μαρτυρίου. Οι δύο πιστοί ιερείς σήκωσαν με ευλάβεια το άγιο λείψανο και το ένδυσαν με τα αρχιερατικά άμφια που του ταίριαζαν. Έπειτα το τοποθέτησαν με σεβασμό μέσα σε μνήμα, το οποίο είχαν ήδη ετοιμάσει με τη φροντίδα και τη μέριμνά τους.

Την επομένη ημέρα τέλεσαν Πανυχίδα υπέρ της μακαρίας ψυχής του και μετέφεραν το τίμιο σώμα μέσα σε μικρό παρεκκλήσι. Εκεί παρέμεινε το λείψανο άταφο για εννέα ολόκληρες ημέρες, ενώ οι ευσεβείς κάτοικοι το προσκυνούσαν με δάκρυα και θερμή προσευχή. Όταν τελικά το εναπέθεσαν μέσα στο μνήμα, ο Κύριος δόξασε σύντομα τον πιστό δούλο του με πλήθος εξαιρετικών σημείων.

Οι πιστοί που προσέτρεχαν στον τάφο με πίστη και με κατάνυξη λάμβαναν θεραπείες, παρηγοριά και απάντηση στα αιτήματά τους. Η μνήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρη την περιοχή και η αγιότητά του αποτυπώθηκε βαθιά στη συνείδηση του ρωσικού λαού. Πολλά χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του χίλια εννιακόσια δεκαοκτώ μετά Χριστόν, η μεγάλη Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τον κατέταξε επίσημα στο αγιολόγιο.

Έτσι ο πρώτος Μητροπολίτης Αστραχάν αναδείχθηκε αιώνιος πρεσβευτής και προστάτης του ποιμνίου του ενώπιον του θρόνου του Θεού.