Οι Οσιομάρτυρες Ολυμπία και Ευφροσύνη της Λέσβου

Είκοσι καρφιά βρέθηκαν μέσα στον τάφο της ηγουμένης Ολυμπίας, μάρτυρες σιωπηλοί ενός φρικτού μαρτυρίου που η Εκκλησία αγνοούσε για επτά ολόκληρους αιώνες. Η αλήθεια για το αίμα που χύθηκε στη Θερμή της Λέσβου αποκαλύφθηκε με θείο τρόπο μόλις το χίλια εννιακόσια πενήντα εννέα, όταν τα ιερά λείψανα ήλθαν στο φως. Η Οσία Ολυμπία γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς που κατάγονταν από την Κωνσταντινούπολη και ζούσαν με βαθιά πίστη στον Χριστό.

Ο πατέρας της υπηρετούσε ως ιερέας και η μητέρα της ήταν επίσης κόρη ιερέως, μέσα σε ατμόσφαιρα προσευχής. Για άγνωστους λόγους η οικογένεια εγκατέλειψε την Πόλη και βρήκε καταφύγιο στα χώματα της Πελοποννήσου, όπου συνέχισε τη ζωή της. Σε ηλικία μόλις δέκα ετών η μικρή Ολυμπία έχασε και τους δύο γονείς της και έμεινε ορφανή στον κόσμο.

Οι συγγενείς της αποφάσισαν τότε να τη στείλουν στο μοναστήρι των Καρυών στη Θερμή της Λέσβου, μακριά από τα γνώριμα μέρη. Εκεί ηγουμένη ήταν η θεία της η Δωροθέα, η οποία υποδέχθηκε με στοργή το ορφανό κορίτσι στην αδελφότητα. Μέσα στη μοναστική αδελφότητα η νεαρή Ολυμπία μεγάλωσε με προσευχή, υπακοή και αγάπη για την κοινή ζωή των μοναζουσών.

Σε ηλικία δεκαεννέα ετών έλαβε το μοναχικό σχήμα και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Νυμφίο της ψυχής της. Όταν έγινε είκοσι πέντε ετών και κοιμήθηκε η θεία της Δωροθέα, η αδελφότητα την ανέδειξε νέα ηγουμένη της μονής. Για δέκα περίπου χρόνια ποίμανε με σύνεση και πραότητα τις τριάντα μοναχές που ζούσαν στο ησυχαστήριο της Θερμής.

Στις ένδεκα Μαΐου του χίλια διακόσια τριάντα πέντε όμως ήλθε η μεγάλη δοκιμασία στο νησί της Λέσβου. Πειρατές αποβιβάστηκαν στα παράλια και προχώρησαν χωρίς έλεος προς το μοναστήρι των Καρυών, σπέρνοντας τον τρόμο. Άλλες μοναχές πρόλαβαν και κατέφυγαν στα γύρω βουνά, ενώ άλλες κακοποιήθηκαν άγρια από τους εισβολείς.

Η ηγουμένη Ολυμπία και η γερόντισσα Ευφροσύνη συνελήφθησαν και υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια για την πίστη τους. Οι δύο γυναίκες στάθηκαν όρθιες μπροστά στους διώκτες τους, χωρίς να αρνηθούν τον Χριστό ούτε για μια στιγμή. Η ομολογία τους έγινε ποτάμι αίματος και φωτιάς πάνω στο άγιο χώμα του νησιού.

Τη γερόντισσα Ευφροσύνη οι πειρατές την κρέμασαν σε ένα δένδρο και κατόπιν την παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς κανέναν οίκτο. Στην ηγουμένη Ολυμπία επιφύλαξαν ακόμη πιο σκληρά βάσανα, αφού έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες όλο το σώμα της. Έπειτα πήραν μια σιδερένια ράβδο πυρακτωμένη και την πέρασαν από το ένα αυτί της και την έβγαλαν από το άλλο.

Στο τέλος κάρφωσαν το βασανισμένο σώμα της επάνω σε μια ξύλινη σανίδα με είκοσι μεγάλα καρφιά. Μαζί με τη σανίδα την ενταφίασαν πρόχειρα στο χώμα της μονής και αμέσως μετά οι πειρατές αναχώρησαν από το νησί. Για επτά ολόκληρους αιώνες οι δύο οσιομάρτυρες παρέμειναν άγνωστες στους πιστούς, κρυμμένες κάτω από τα ερείπια του μοναστηριού.

Το χίλια εννιακόσια πενήντα εννέα όμως, με θείες αποκαλύψεις, βρέθηκαν τα σεπτά λείψανά τους στον ιερό τόπο της Θερμής. Μέσα στον τάφο της Αγίας Ολυμπίας βρέθηκαν και τα είκοσι καρφιά, σιωπηλή μαρτυρία του μαρτυρίου της. Η Ολυμπία εμφανίζεται μερικές φορές μαζί με τον Άγιο Ραφαήλ, τον συναθλητή της στη γη της Λέσβου.

Η μνήμη τους τιμάται στις ένδεκα Μαΐου και την Τρίτη της Διακαινησίμου, μαζί με τους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη.