Οσία Ελισάβετ η Θαυματουργή της Κωνσταντινουπόλεως

Σαράντα ολόκληρες ημέρες έμενε χωρίς καμία τροφή, μιμούμενη τον μεγάλο Μωυσή στην ασκητική του υπομονή. Τρία συνεχόμενα χρόνια δεν σήκωσε τα μάτια της προς τον ουρανό, με τη βαθιά ταπείνωση του τελώνη του Ευαγγελίου. Η οσία Ελισάβετ καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και είχε αφιερωθεί στον Θεό προτού ακόμη γεννηθεί.

Στη μητέρα της αποκαλύφθηκε από τα ουράνια ότι θα γεννούσε μια κόρη που θα γινόταν εκλεκτό σκεύος του Αγίου Πνεύματος. Οι γονείς της κράτησαν την υπόσχεση και την οδήγησαν από μικρή στο μοναστήρι, ώστε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον αθάνατο Νυμφίο Χριστό. Εκεί μεγάλωσε μέσα στη νηστεία και την αδιάλειπτη προσευχή, ανάμεσα σε άλλες παρθένες μοναχές.

Το σώμα της το κατέτρυχε με την άσκηση και τους κόπους, και η ψυχή της φλεγόταν από τη θεία αγάπη. Ο Κύριος της χάρισε το δώρο να θεραπεύει κάθε ασθένεια του σώματος και της ψυχής. Με την προσευχή της απομάκρυνε τις σωματικές αρρώστιες, ενώ με τα θεόπνευστα λόγια της οδηγούσε τους ανθρώπους στη μετάνοια.

Ντυνόταν συνεχώς ένα σκληρό τρίχινο ένδυμα, που πλήγωνε τη σάρκα της σε κάθε εποχή του χρόνου. Όταν οι αδελφές την επέλεξαν ηγουμένη στη μονή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, η οσία αύξησε ακόμη περισσότερο τους ασκητικούς της αγώνες. Φρόντιζε τη σωτηρία των ψυχών των μοναζουσών με πατρική στοργή και αδιάκοπη μέριμνα ημέρας και νυκτός.

Η εγκράτειά της ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινο μέτρο και προκαλούσε θαυμασμό στις συμμοναστευόμενες αδελφές της. Για πολλά χρόνια δεν δοκίμασε ψωμί, παρά μόνο χόρτα, λαχανικά και λίγους ταπεινούς καρπούς της γης. Λάδι και κρασί δεν έβαλε ποτέ στο στόμα της σε ολόκληρη τη μακρόχρονη και αγωνιστική ζωή της.

Συχνά νήστευε σαράντα ολόκληρες ημέρες χωρίς να γευτεί απολύτως τίποτε, ακολουθώντας τους μεγαλύτερους ασκητές. Με την ταπείνωση του τελώνη της παραβολής, για τρία χρόνια κρατούσε χαμηλωμένα τα σωματικά της μάτια. Όμως με τα μάτια της ψυχής της ατένιζε αδιάκοπα τον Θεό που κατοικεί στους ουρανούς.

Τον στοχαζόταν να κάθεται σε θρόνο υψηλό και πανέμορφο, περιστοιχισμένο από τα φλογερά Σεραφείμ. Όταν προσευχόταν μόνη μέσα στη νύχτα, ένα ουράνιο φως την περιέλουζε και φώτιζε το κελί της. Η καρδιά της είχε γίνει ναός του ζώντος Θεού.

Η οσία Ελισάβετ τελείωσε στη ζωή της πολλά και μεγάλα θαύματα, που φανέρωναν τη χάρη του Θεού επάνω της. Με μόνη την προσευχή της θανάτωσε κάποτε ένα άγριο και φοβερό φίδι που απειλούσε τους ανθρώπους. Θεράπευσε επίσης μια γυναίκα που έπασχε για χρόνια από αιμορραγία και δεν έβρισκε καμιά ανθρώπινη βοήθεια.

Έδιωχνε ακάθαρτα πνεύματα από βασανισμένους ανθρώπους και τους έδινε ξανά την ειρήνη και τη γαλήνη τους. Κάποια ημέρα, την ώρα που τελούνταν η θεία Λειτουργία, μετά τον Χερουβικό Ύμνο είδε ένα ανέκφραστο φως. Το φως αυτό περιέβαλε τον ιερέα που στεκόταν μπροστά στην αγία τράπεζα, ενώ το Πανάγιο Πνεύμα κατέβαινε στο θυσιαστήριο.

Γέμισε τότε από έκπληξη και θεϊκό δέος, αλλά κράτησε το όραμα κρυφό από όλους τους ανθρώπους. Δεν φανέρωσε σε κανέναν το μυστήριο, παρά μόνον όταν πλησίαζε η ώρα της αναχώρησής της από τη ζωή. Η σιωπή της ήταν δείγμα βαθιάς ταπείνωσης και μεγάλου σεβασμού στα θεία μυστήρια.

Έτσι έζησε ως ζωντανή εικόνα της παρθενικής αγνότητας και της αδιάλειπτης λατρείας. Όταν αισθάνθηκε ότι το τέλος της ζωής της πλησίαζε, η οσία θέλησε να δει ξανά την πατρική της γη. Πήγε στην Ηράκλεια και προσκύνησε με ευλάβεια στους ιερούς ναούς των αγίων που βρίσκονταν εκεί.

Μέσα στον ναό της Θεοτόκου αξιώθηκε να δει σε όραμα την Παναγία, που την υποδέχτηκε με στοργή μητέρας. Αναγνώρισε το πρόσωπο της Παρθένου από μια εικόνα που είχε δει στον ναό του αγίου μάρτυρα Ρωμανού. Η γλυκιά φωνή της Πανάχραντης της μήνυσε να επιστρέψει στη μονή της, γιατί ο καιρός της αναπαύσεως είχε φτάσει.

Η οσία υπάκουσε με χαρά και γύρισε αμέσως στο μοναστήρι που τόσο αγάπησε σε ολόκληρη τη ζωή της. Εκεί παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στα χέρια του Κυρίου που υπηρέτησε με τόση πιστότητα. Τα άγια λείψανά της ενταφιάστηκαν στον ναό του αγίου Γεωργίου και έμειναν ακέραια και άφθαρτα.

Επάνω στον τάφο της δίνονταν πλήθος θαυμαστών ιάσεων σε όσους κατέφευγαν με πίστη στη χάρη της. Πολλοί τυφλοί έβρισκαν εκεί το φως τους, και αρκετοί θεραπεύονταν ακόμη και με λίγο χώμα από τον τάφο της. Δοξάζεται έτσι μέσα από αυτήν ο Χριστός, ο θαυμαστός στους αγίους του.