Οι Μάρτυρες Πασικράτης και Βαλεντίνος της Μυσίας

Μπροστά στο είδωλο του Απόλλωνα, ένας νεαρός στρατιώτης έφτυσε το πρόσωπο του ψεύτικου θεού και δέχτηκε αμέσως βαριές αλυσίδες σαν να ήταν βασιλικό στολίδι. Λίγο αργότερα, ο ίδιος νέος έβαλε με τη θέλησή του το χέρι του πάνω στη φωτιά του ειδωλικού βωμού, για να δείξει στον ηγεμόνα πως η ψυχή δεν καίγεται. Ο Πασικράτης και ο Βαλεντίνος κατάγονταν από το Δορύστολο της Μυσίας, πόλη γνωστή σήμερα ως Σιλίστρα της Βουλγαρίας.

Υπηρετούσαν ως στρατιώτες κάτω από τον ηγεμόνα Αυσολανό, σε μια περιοχή γεμάτη ειδωλολατρικές θυσίες και δαιμονικές τελετές. Οι άρχοντες του τόπου ανάγκαζαν τους κατοίκους να προσκυνούν τα είδωλα, με την απειλή φρικτών βασανιστηρίων. Πολλοί χριστιανοί έφευγαν και κρύβονταν, για να γλιτώσουν από τα χέρια των διωκτών.

Οι δύο νεαροί στρατιώτες όμως δεν θέλησαν να σιωπήσουν μπροστά στην ασέβεια εκείνη. Ομολόγησαν φανερά την πίστη τους στον αληθινό Θεό και καταράστηκαν δημόσια τα άψυχα είδωλα. Η στάση τους αυτή τράβηξε γρήγορα την προσοχή των ειδωλολατρών της περιοχής.

Έτσι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο δικαστήριο, για να δώσουν λόγο για τη χριστιανική τους πίστη. Στο δικαστήριο τους ζήτησαν να ρίξουν θυμίαμα μπροστά στο άγαλμα του Απόλλωνα και να τιμήσουν τους ψεύτικους θεούς. Ο Πασικράτης τότε πλησίασε με τόλμη το είδωλο και του έφτυσε καταπρόσωπο, λέγοντας πως τέτοια τιμή αρμόζει σε έναν τέτοιο θεό.

Οι στρατιώτες του ηγεμόνα τον έδεσαν αμέσως με βαριές αλυσίδες και τον έριξαν μέσα στη σκοτεινή φυλακή. Ο νέος μάρτυρας όμως χαιρόταν, σαν να φορούσε χρυσά βασιλικά κοσμήματα αντί για σιδερένια δεσμά. Μαζί του οδηγήθηκε στη φυλακή και ο σύντροφός του Βαλεντίνος, που μοιραζόταν την ίδια ομολογία.

Σε λίγο τους κάλεσαν ξανά μπροστά στον ηγεμόνα, για να δοκιμάσουν τη σταθερότητά τους. Εκεί έφτασε και ο Παπιανός, ο αδελφός του Πασικράτη, χριστιανός κι αυτός, που όμως είχε λυγίσει από τον φόβο και είχε ήδη θυσιάσει στα είδωλα. Με δάκρυα παρακαλούσε τον αδελφό του να κάνει κι εκείνος μια προσωρινή υποχώρηση, για να γλιτώσει τα φρικτά βασανιστήρια.

Ο Πασικράτης όμως απέρριψε τη συμβουλή του και τον αποκάλεσε ανάξιο της οικογένειάς τους, γιατί αρνήθηκε τον Χριστό. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε πιο μόνος μπροστά στους δικαστές, αλλά πιο δυνατός στην πίστη του. Αμέσως μετά, ο Πασικράτης πλησίασε τον βωμό και έβαλε με τόλμη το ίδιο του το χέρι μέσα στη φλόγα της θυσίας.

Στράφηκε προς τον ηγεμόνα και του είπε πως το σώμα είναι θνητό και καίγεται φανερά μέσα στη φωτιά, καθώς το βλέπει ο καθένας. Όμως η ψυχή είναι αθάνατη και περιφρονεί όλα αυτά τα ορατά βασανιστήρια των διωκτών της. Στη συνέχεια ο ηγεμόνας ανέκρινε και τον Βαλεντίνο, ζητώντας του να αρνηθεί τον Χριστό μπροστά σε όλους.

Εκείνος έδωσε την ίδια απάντηση και έδειξε πλήρη ετοιμότητα να υπομείνει κάθε μαρτύριο για χάρη του Κυρίου. Ο δικαστής τότε καταδίκασε και τους δύο σε αποκεφαλισμό με ξίφος. Καθώς οι στρατιώτες οδηγούσαν τους μάρτυρες έξω από την πόλη, ακολούθησε από κοντά και η μητέρα του Πασικράτη.

Φοβόταν μήπως ο γιος της δειλιάσει την τελευταία στιγμή, γιατί ήταν ακόμη πολύ νέος στην ηλικία. Με λόγια θαρραλέα τον ενθάρρυνε να βαδίσει άφοβα προς τον θάνατο για τον Χριστό. Ο Πασικράτης ήταν είκοσι δύο ετών και ο Βαλεντίνος τριάντα, όταν αποκεφαλίστηκαν μαζί.

Η μητέρα παρέλαβε με χαρά τα τίμια σώματά τους και τα έθαψε δοξάζοντας τον Χριστό.