Ο Άγιος Σάββας ο Στρατηλάτης και οι εβδομήντα στρατιώτες

Μέσα στο καζάνι με την βραστή πίσσα ο στρατηλάτης Σάββας έμεινε ζωντανός και ανέπαφος, σαν να βάδιζε σε δροσερό νερό. Εβδομήντα στρατιώτες που παρακολουθούσαν το μαρτύριό του ομολόγησαν αμέσως τον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν επί τόπου με το ξίφος. Ο Σάββας καταγόταν από γοτθική φυλή και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού στη Ρώμη.

Με την ανδρεία του ανέβηκε στον υψηλό βαθμό του στρατηλάτη και κέρδισε την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα, χωρίς όμως ποτέ να χάσει την πίστη του στον αληθινό Βασιλιά. Από νεαρή ηλικία ήταν χριστιανός και ακολουθούσε με ζήλο τις εντολές του Κυρίου. Βοηθούσε τους φτωχούς, μοίραζε το βιος του στους εμπερίστατους και επισκεπτόταν συχνά τους φυλακισμένους ομολογητές.

Έμπαινε στα σκοτεινά κελιά, τους στήριζε με τα λόγια του και τους ενίσχυε με τα υπάρχοντά του. Τους παρακινούσε να υπομένουν τα βασανιστήρια με γενναιότητα και να μη λυγίσουν μπροστά στις απειλές. Η καθαρή και ενάρετη ζωή του ευαρέστησε τόσο πολύ τον Θεό, ώστε έλαβε από Εκείνον το χάρισμα της θαυματουργίας.

Θεράπευε ασθενείς και έδιωχνε δαίμονες με το όνομα του Χριστού από πολλούς ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Όταν έφτασε στον αυτοκράτορα η είδηση ότι ο στρατηλάτης Σάββας ήταν χριστιανός, διέταξε αμέσως να τον φέρουν μπροστά του για ανάκριση. Ο μάρτυρας στάθηκε ατρόμητος ενώπιον του ηγεμόνα και ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό.

Έλυσε τη στρατιωτική του ζώνη και την πέταξε καταγής, αποκηρύσσοντας τον βαθμό και τις τιμές του κόσμου. Με την κίνηση αυτή έδειχνε την ετοιμότητά του να υπομείνει κάθε βασανιστήριο για το όνομα του Σωτήρα. Ο αυτοκράτορας οργίστηκε και διέταξε να τον κρεμάσουν και να τον χτυπήσουν με σκληρότητα.

Έπειτα τον έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες σε όλο του το σώμα, αλλά εκείνος έμενε ακλόνητος στην ομολογία του. Στο τέλος τον έριξαν μέσα σε καζάνι με βραστή πίσσα, για να τον εξοντώσουν με φρικτό τρόπο. Όμως η αόρατη δύναμη του Θεού τον σκέπαζε και τον φύλαγε από τη φωτιά και την καυτή ύλη.

Βγήκε από το καζάνι αβλαβής, χωρίς ούτε ένα σημάδι στο σώμα του, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πλήθους. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε όσους παρακολουθούσαν και άλλαξε για πάντα τις καρδιές πολλών στρατιωτών. Βλέποντας το μεγάλο θαύμα, εβδομήντα στρατιώτες πίστεψαν στον Χριστό και φώναξαν δυνατά πως ήταν κι αυτοί χριστιανοί.

Ο τύραννος, εξοργισμένος από την ανατροπή, διέταξε αμέσως να τους αποκεφαλίσουν με το ξίφος έξω από την πόλη. Έτσι έλαβαν τον στέφανο του μαρτυρίου σαν από τα ίδια τα χέρια του Σωτήρα Χριστού. Τον Σάββα τον έκλεισαν στη φυλακή για να συνεχιστεί η ανάκρισή του την επόμενη ημέρα.

Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, καθώς προσευχόταν θερμά, αξιώθηκε μια θεϊκή οπτασία γεμάτη παρηγοριά. Του εμφανίστηκε ο ίδιος ο Χριστός και τον έλουσε με το φως της δόξας Του. Τον ενθάρρυνε να μη φοβηθεί τα νέα βασανιστήρια και να βαδίσει με θάρρος προς το τέλος του αγώνα του.

Το πρωί τον οδήγησαν ξανά μπροστά στον δικαστή, που προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να τον λυγίσει. Όταν τα γλυκά λόγια απέτυχαν, χρησιμοποίησε νέα και σκληρότερα βασανιστήρια εναντίον του γενναίου μάρτυρα. Ο Σάββας έμεινε ακλόνητος και αρνήθηκε με σταθερότητα να προσκυνήσει τα άψυχα είδωλα των ειδωλολατρών.

Τότε ο τύραννος διέταξε να τον ρίξουν δεμένο μέσα σε ένα ποτάμι, όπου ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του και έφτασε στη γαλήνια αιωνιότητα της Βασιλείας του Χριστού.