Όσιος Θεόδωρος ο Τριχινάς, ο ασκητής με το τρίχινο ένδυμα

Φορούσε ολόκληρη του τη ζωή ένα τραχύ τρίχινο ένδυμα, που του χάρισε και το όνομα Τριχινάς στην ιστορία της Εκκλησίας. Κοιμόταν πάνω σε μια πέτρα, για να μην παραδίδεται στον ύπνο και να κρατάει άγρυπνο το σώμα και την ψυχή του. Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και είχε γονείς πλούσιους και ευσεβείς, που του πρόσφεραν μια ζωή γεμάτη ανέσεις.

Από μικρό παιδί όμως ένιωθε μέσα του την έλξη της μοναχικής ζωής και της απόλυτης αφιέρωσης στον Χριστό. Αρνήθηκε λοιπόν την οικογένειά του, τον πλούτο και τη δόξα, που τον περίμεναν φυσιολογικά μέσα στη Βασιλεύουσα. Έφυγε από την πόλη του και κατευθύνθηκε προς ένα ερημικό μοναστήρι της Θράκης, για να ξεκινήσει εκεί τους πρώτους ασκητικούς του αγώνες.

Επέλεξε από την αρχή έναν δρόμο σκληρό, που λίγοι μπορούσαν να αντέξουν με τέτοια σταθερότητα. Σιγά σιγά το μοναστήρι όπου ασκήτευε άρχισε να φέρει το δικό του όνομα και έγινε γνωστό ως μονή του Τριχινά. Έτσι ο τόπος της μετανοίας του έμεινε για πάντα δεμένος με τη μορφή του ταπεινού αυτού πατέρα.

Η άσκησή του ήταν αυστηρή και αδιάκοπη, σαν να βρισκόταν πάντα μπροστά στο πρόσωπο του Θεού. Νήστευε με μεγάλη εγκράτεια και κατάφερε να αδυνατίσει τόσο το σώμα του, ώστε το πρόσωπό του έμοιαζε με πρόσωπο νεκρού ανθρώπου. Στεκόταν ολόκληρες τις νύχτες όρθιος στην προσευχή, χωρίς να υποχωρεί στην κούραση και στις ανάγκες της φύσης.

Δεν κάλυπτε ποτέ το κεφάλι του, ακόμη και όταν χτυπούσε το κρύο και η παγωνιά του χειμώνα. Φορούσε μόνο εκείνο το αγκαθωτό τρίχινο ρούχο, που πλήγωνε διαρκώς το σώμα του και θύμιζε σταυρό. Από αυτή την επιλογή πήρε και την ονομασία Τριχινάς, με την οποία τον γνώρισε όλος ο ορθόδοξος κόσμος.

Παρά τη σκληρότητα της ζωής του, η καρδιά του ήταν γεμάτη αγάπη για τους ανθρώπους που υπέφεραν. Αφιέρωσε τις δυνάμεις του στη διακονία των φτωχών, των ορφανών, των χηρών και των άρρωστων οικογενειαρχών. Παρακινούσε επίσης τους πλούσιους να μοιράζονται όσα αγαθά είχαν με τους αδελφούς που στερούνταν τα απαραίτητα.

Όσα του εμπιστεύονταν, τα διέθετε με μεγάλη διάκριση και έφτανε στους πιο φτωχούς και βασανισμένους κάθε στιγμή. Για τους κόπους και τη μεγάλη του υπομονή ο Θεός του χάρισε ξεχωριστή χάρη και πνευματική δύναμη. Ο όσιος Θεόδωρος έλαβε εξουσία πάνω στα πονηρά πνεύματα και θεράπευε τους ασθενείς με τις προσευχές του.

Πολλά θαύματα συνόδευσαν τη ζωή του και φανέρωσαν ότι ο Κύριος δοξάζει όσους ταπεινώνονται για την αγάπη του. Συνέχισε όμως μέχρι το τέλος να ευεργετεί τους φτωχούς και να μοιράζεται κάθε αγαθό με όσους είχαν ανάγκη. Η ευεργεσία του δεν σταμάτησε ούτε μία ημέρα, ούτε τότε που οι δυνάμεις του σώματος είχαν πια λιγοστέψει.

Έζησε προς το τέλος του τέταρτου αιώνα προ Χριστού και ίσως στις αρχές του πέμπτου, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας. Όταν έφτασε η ώρα του, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο, που τόσο πολύ αγάπησε. Ωστόσο η παρουσία του δεν έπαψε να ευεργετεί τους πιστούς που τον επικαλούνταν με ευλάβεια και πίστη.

Από τον τάφο του και από τα άγια λείψανά του ανέβλυζε ευωδιαστό μύρο, που γέμιζε με χάρη όλη την περιοχή. Με αυτό το θαυματουργό μύρο θεραπεύονταν πολλές ασθένειες και έφευγαν τα ακάθαρτα πνεύματα από τους πάσχοντες. Έτσι το όνομα του οσίου Θεοδώρου παρέμεινε από τα πιο σεβαστά στην ιστορία του ορθόδοξου μοναχισμού, ενώ ο όσιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος συνέθεσε προς τιμήν του ολόκληρο Κανόνα.