Ο Όσιος Ζωσιμάς και η συνάντηση στην έρημο του Ιορδάνη

Ένας ασκητής με πενήντα τρία χρόνια μοναχικής ζωής ένιωσε ξαφνικά τον πειρασμό να πιστέψει πως κανείς δεν τον ξεπερνά στην αρετή. Τότε ένας άγνωστος του φανερώθηκε και τον έστειλε σε μοναστήρι κοντά στον Ιορδάνη, για να γνωρίσει πόσοι δρόμοι σωτηρίας υπάρχουν στον κόσμο. Ο Όσιος Ζωσιμάς έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού και αφιέρωσε τη ζωή του στον Θεό από μικρό παιδί.

Μπήκε σε μοναστήρι της Παλαιστίνης και άσκησε τον εαυτό του σε κάθε είδος αρετής με ταπείνωση και υπομονή. Επισκέφθηκε σχεδόν χίλιους ξακουστούς ασκητές, ώστε να διδαχθεί από τη σοφία και την εμπειρία τους. Η τροφή του ήταν λιτή και την κέρδιζε με το εργόχειρο των χεριών του.

Η μεγαλύτερη χαρά του ήταν η ψαλμωδία και η μελέτη των θείων Γραφών μέσα στη νύχτα. Ο Κύριος τον αξίωσε πολλές φορές να δει ουράνια οράματα, καθώς η καρδιά του είχε καθαριστεί από τα πάθη. Έτσι η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε παντού και μοναχοί από κοντινά και μακρινά μοναστήρια έρχονταν να ζητήσουν τη συμβουλή του.

Όταν πέρασαν πενήντα τρία χρόνια μοναχικής ζωής, ο Όσιος ποθούσε να βυθιστεί πιο βαθιά στην ησυχία και στη σιωπή. Έτσι αποφάσισε να μεταβεί στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου, κοντά στα νερά του Ιορδάνη ποταμού. Εκεί αφοσιώθηκε σε αυστηρή νηστεία και προσευχή, μέσα σε ένα μοναστήρι με κλειστή πάντοτε πύλη.

Οι μοναχοί ζούσαν στην ερημιά και προσεύχονταν χωρίς περισπασμούς, μακριά από τους θορύβους των ανθρώπινων δρόμων. Η περιοχή ήταν δύσβατη και άγνωστη, και κανείς δεν τολμούσε εύκολα να την προσεγγίσει από έξω. Στο μοναστήρι αυτό υπήρχε μια όμορφη συνήθεια κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, που ένωνε τους πατέρες με την έρημο.

Όλοι οι μοναχοί έβγαιναν στην έρημο για προσευχή, αφήνοντας μόνο τον θυρωρό μέσα στη μονή. Την Μεγάλη Πέμπτη επέστρεφαν πάλι όλοι μαζί για να μεταλάβουν τα άχραντα μυστήρια του Χριστού. Όταν ήρθε η ώρα, αναχώρησε και ο Ζωσιμάς μαζί με τους άλλους πατέρες προς τα βάθη της ερήμου.

Εκεί ο Θεός ετοίμαζε γι’ αυτόν μια συνάντηση που θα σημάδευε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του. Μέσα στην απέραντη έρημο ο Όσιος είδε ξαφνικά μια μορφή και άρχισε να την ακολουθεί με απορία και δέος. Ήταν η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, η οποία του ζήτησε ένα ρούχο για να καλύψει τη γυμνότητά της.

Ο Ζωσιμάς πρόθυμα της έδωσε το ένδυμά του και εκείνη του διηγήθηκε με ταπείνωση όλη την ιστορία της ζωής της. Του φανέρωσε πώς πέρασε τα νεανικά της χρόνια σε αμαρτωλή ζωή και πώς οδηγήθηκε τελικά στη μετάνοια της ερήμου. Στο τέλος του ζήτησε να επιστρέψει τον επόμενο χρόνο στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού φέρνοντας τα άχραντα μυστήρια.

Όταν συμπληρώθηκε ο χρόνος, ο Ζωσιμάς έφτασε στον τόπο κρατώντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Τότε είδε την οσία να περνά πάνω στα νερά του Ιορδάνη σαν να βάδιζε σε στεγνή γη. Της μετέδωσε τα τίμια δώρα και εκείνη επέστρεψε ευχαριστημένη πάλι στη βαθιά της ερημία.

Τον τρίτο χρόνο ο Ζωσιμάς πήγε ξανά και βρήκε την οσία κοιμισμένη μέσα στην αγκαλιά της ερήμου. Λόγω του βαθύ γήρατός του δεν είχε πια δύναμη να σκάψει μόνος του τον τάφο της οσίας Μαρίας. Τότε εμφανίστηκε ένα λιοντάρι κοντά του και ο γέροντας του μίλησε με εμπιστοσύνη και πραότητα.

Του ζήτησε να σκάψει με τα νύχια του τη γη, γιατί ο ίδιος δεν μπορούσε από την κούραση των χρόνων. Το θηρίο υπάκουσε αμέσως, άνοιξε λάκκο μέσα στο χώμα και ο Ζωσιμάς ενταφίασε το τίμιο σώμα της οσίας. Έπειτα γύρισε στο μοναστήρι και διηγήθηκε στον ηγούμενο Ιωάννη και σε όλη την αδελφότητα όσα είχε ζήσει.

Τους μίλησε για τη μετάνοια, την άσκηση και τη δόξα με την οποία ο Κύριος είχε στεφανώσει εκείνη την ταπεινή ψυχή. Από τότε ο Όσιος συνέχισε την προσευχή, τα δάκρυα και τους πνευματικούς του αγώνες με ακόμη μεγαλύτερη φλόγα. Έζησε εκατό χρόνια πάνω στη γη και κοιμήθηκε ειρηνικά γύρω στο πεντακόσια εξήντα μετά Χριστόν.

Οι μοναχοί του κοινοβίου τον ενταφίασαν με τιμές μέσα στο μοναστήρι του Ιορδάνη ποταμού. Έτσι η μνήμη του παρέμεινε ζωντανή μαζί με τη μνήμη της οσίας Μαρίας.