Αγία Φιλοθέη η Αθηναία

Μέσα στα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας, μια αρχόντισσα της Αθήνας ξόδεψε ολόκληρη την περιουσία της για να χτίσει μοναστήρι, σχολεία και νοσοκομεία για τον σκλαβωμένο λαό. Η ίδια άνοιξε τις πόρτες της μονής σε Ελληνίδες που έφευγαν από τα χαρέμια των Τούρκων, σώζοντας την τιμή και την πίστη τους με τίμημα το ίδιο της το αίμα. Γεννήθηκε στην Αθήνα το χίλια πεντακόσια εικοσιδύο, από τους ευσεβείς και πλούσιους γονείς Άγγελο και Συρίγα Μπενιζέλου.

Η μητέρα της ήταν στείρα και έλαβε το παιδί ύστερα από θερμές προσευχές μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Της έδωσαν το όνομα Ρηγούλα και την ανέθρεψαν με βαθιά πίστη και κάθε δυνατή μόρφωση της εποχής. Από μικρή έδειξε κλίση στην ασκητική ζωή, όμως στα δώδεκα χρόνια της οι γονείς την πάντρεψαν με έναν άρχοντα της Αθήνας.

Ο σύζυγος αποδείχθηκε σκληρός και βίαιος, και η νεαρή Ρηγούλα υπέμενε τις κακοποιήσεις με προσευχή για τη μεταστροφή του. Ύστερα από τρία χρόνια ο τύραννος σύζυγος πέθανε, και εκείνη επιδόθηκε σε νηστεία, αγρυπνία και προσευχή, μένοντας ακόμη στο πατρικό σπίτι. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν έφυγαν και οι γονείς της, η Ρηγούλα αφιερώθηκε ολόψυχα στον Χριστό και έγινε μοναχή με το όνομα Φιλοθέη.

Σε όραμα της φανερώθηκε ο απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος και την προέτρεψε να ιδρύσει γυναικείο μοναστήρι στο όνομά του. Η Αγία διέθεσε όλη την πατρική περιουσία για να υψώσει τη μονή με κελιά, ναό και όλα τα αναγκαία οικοδομήματα. Δίπλα στο μοναστήρι σήκωσε νοσοκομείο, ξενώνες για φτωχούς και γέροντες, εργαστήρια και σχολεία, όπου αγόρια και κορίτσια έπαιρναν χριστιανική παιδεία.

Προικοδότησε τη μονή με κτήματα και μετόχια, ώστε να μπορεί να προσφέρει βοήθεια σε μεγάλη κλίμακα στον δοκιμασμένο λαό. Σύντομα η μονή του Αγίου Ανδρέα έγινε αληθινό λιμάνι για τους πονεμένους της σκλαβωμένης Αθήνας. Οι υπηρέτριές της και πολλές κοπέλες από κάθε τάξη της κοινωνίας άφησαν τον κόσμο και ακολούθησαν τη Φιλοθέη στον στενό δρόμο της Βασιλείας.

Όλες οι αδελφές είχαν την ίδια διάθεση, να μιμηθούν την πνευματική τους μητέρα στην αρετή και στην ταπείνωση. Η Αγία ήταν ακούραστη στα έργα της φιλανθρωπίας και στη φροντίδα των αρρώστων, τους οποίους επισκεπτόταν και υπηρετούσε προσωπικά. Η αγάπη και η συμπόνια της Φιλοθέης την οδήγησαν να δέχεται στη μονή χριστιανές γυναίκες που είχαν δραπετεύσει από τα σπίτια των Τούρκων αφεντικών τους.

Όταν οι κατακτητές έμαθαν πού κρύβονταν οι Ελληνίδες, εισέβαλαν στο μοναστήρι και χτύπησαν άγρια την Αγία, αν και ήταν ήδη άρρωστη. Την οδήγησαν μπροστά στον δικαστή, ο οποίος την έκλεισε σε σκοτεινή φυλακή και απαίτησε να αρνηθεί τον Χριστό. Εκείνη απάντησε με χαρά πως η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να μαρτυρήσει για την αγάπη του Κυρίου της.

Δεν ήταν όμως ακόμη το θέλημα του Θεού, και με τη μεσολάβηση χριστιανών με κύρος ελευθερώθηκε από τη φυλακή. Παίρνοντας δύναμη από τη δοκιμασία, συνέχισε το αποστολικό της έργο και τους ασκητικούς αγώνες με διπλό ζήλο και αυταπάρνηση. Έφτασε στην τελειότητα και αξιώθηκε από τον Κύριο το χάρισμα των θαυμάτων και των ιαμάτων στους πάσχοντες.

Οι νέες που ήθελαν να ενταχθούν στην αδελφότητα ήταν τόσο πολλές, ώστε αποφάσισε να χτίσει και δεύτερο μοναστήρι στα Πατήσια. Στα θεμέλιά του υπήρχε μια σπηλιά, όπου η Αγία αποσυρόταν συχνά για προσευχή και βαθιά πνευματική θεωρία. Η λαμπρή ακτινοβολία της στον λαό ξεσήκωσε το μίσος των Τούρκων κατακτητών.

Μια νύχτα, ενώ η μνήμη του ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου εορταζόταν με αγρυπνία στη μονή των Πατησίων, πέντε Τούρκοι σκαρφάλωσαν στον τοίχο και μπήκαν στην αυλή. Εισέβαλαν στον ναό, άρπαξαν την Αγία και τη μαστίγωσαν με τέτοια βαναυσότητα, που την άφησαν μισοπεθαμένη στο έδαφος. Έξω από τον ναό σώζεται ακόμη η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε από τους βασανιστές της.

Οι αδελφές της τη μετέφεραν αιμόφυρτη στο μετόχι της Καλογρέζας, όπου έμεινε κλινήρης από τις βαριές πληγές της. Υπέμεινε τους πόνους με θαυμαστή υπομονή και παρέδωσε τη μαρτυρική της ψυχή στον Κύριο στις δεκαεννέα Φεβρουαρίου του χίλια πεντακόσια ογδόντα εννέα. Δεν είχαν περάσει ούτε είκοσι ημέρες από την κοίμησή της, όταν ο τάφος της άρχισε να ευωδιάζει με θαυμαστή χάρη.

Όταν έγινε η ανακομιδή, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο, ακέραιο και γεμάτο μύρο. Σήμερα φυλάσσεται στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών, για τη δόξα του Θεού και την παρηγοριά του χριστιανικού λαού.