Ευγένιος και Μακάριος, οι ομολογητές της Αντιόχειας

Δύο πρεσβύτεροι της Αντιόχειας στάθηκαν όρθιοι μπροστά στον Ιουλιανό τον Παραβάτη και τον αποκάλεσαν ανοιχτά κληρονόμο της αιώνιας φωτιάς. Λίγο αργότερα, μέσα σε μια έρημη σπηλιά της Αραβίας, ένας κεραυνός από τον ουρανό αποτέφρωσε τον φοβερό δράκοντα ύστερα από την προσευχή τους. Τα ονόματά τους ήταν Ευγένιος και Μακάριος, και η μνήμη τους τιμάται στις δεκαεννέα Φεβρουαρίου από την Εκκλησία μας.

Έζησαν την εποχή που ο Ιουλιανός προσπαθούσε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων μέσα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τότε οι χριστιανοί κρύβονταν, καθώς παντού πρόσφεραν θυσίες στους ψεύτικους θεούς με προσταγή του αυτοκράτορα. Οι ειδωλολάτρες, για να ευχαριστήσουν τον άρχοντά τους, πίεζαν με βία τους πιστούς να συμμετέχουν στις μιαρές αυτές τελετές.

Ανάμεσα σε όσους συνέλαβαν ήταν και οι δύο πρεσβύτεροι της Αντιοχειανής Εκκλησίας. Τους οδήγησαν δεμένους ενώπιον του αυτοκράτορα, για να απολογηθούν για την πίστη τους. Εκείνοι όμως δεν λύγισαν ούτε στιγμή μπροστά στην εξουσία του.

Ομολόγησαν με παρρησία τον Χριστό ως αληθινό Θεό και κριτή ζώντων και νεκρών. Οι δύο πρεσβύτεροι έλεγξαν τον αυτοκράτορα ως ασεβή και φονιά, ως παραβάτη των εντολών του Θεού και υπηρέτη των ειδώλων. Του είπαν με τόλμη πως άλλαξε το φως με το σκοτάδι και πως τον περιμένει η αιώνια φωτιά.

Ο Ιουλιανός άναψε από οργή και διέταξε να τους τιμωρήσουν με σκληρό τρόπο. Πρώτα τους έδεσαν με λεπτά λουριά και τους κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Έπειτα τους κάπνισαν με δηλητηριώδη και δύσοσμη κοπριά, για να σπάσει η αντοχή τους.

Στη συνέχεια πύρωσαν δυνατά ένα σιδερένιο φύλλο και τους ξάπλωσαν γυμνούς επάνω του. Μέσα όμως στα φοβερά εκείνα μαρτύρια, η δύναμη του Θεού τους φύλαξε αβλαβείς και ακέραιους. Τα πρόσωπά τους έλαμπαν από χαρά, και η λάμψη αυτή έλεγχε σιωπηλά τη μανία του τυράννου.

Βλέποντας πως δεν μπορούσε να τους νικήσει, ο αυτοκράτορας πρόσταξε να τους ρίξουν σε αλυσίδες. Διέταξε ύστερα να τους εξορίσουν μακριά, στην Όαση της Αραβίας, στην έρημο. Καθώς βάδιζαν προς τον τόπο της εξορίας, εκείνοι δεν θρηνούσαν, αλλά έψαλλαν χαρούμενα τους ψαλμούς του Δαβίδ.

Με χαρούμενη ψυχή έφτασαν στην Όαση και ανέβηκαν σε ένα βουνό, για να ζήσουν μόνοι με τον Θεό. Οι άρχοντες όμως της περιοχής έσπευσαν να τους προειδοποιήσουν για τον κίνδυνο που τους περίμενε. Τους είπαν πως κοντά τους κατοικούσε ένας φοβερός δράκοντας, ο οποίος κατασπάραζε όποιον τολμούσε να πλησιάσει.

Οι Άγιοι όμως δεν φοβήθηκαν καθόλου, αλλά ζήτησαν να τους δείξουν τη σπηλιά του θηρίου. Οι ντόπιοι τους οδήγησαν κοντά και από μακριά τους έδειξαν τον τόπο όπου φώλιαζε ο δράκοντας. Τότε οι δύο ομολογητές γονάτισαν και ύψωσαν τη φωνή τους στον αληθινό Θεό.

Αμέσως ένας κεραυνός κατέβηκε από τον ουρανό και χτύπησε το θηρίο μέσα στη σπηλιά του. Η φλόγα τύλιξε ολόκληρο τον δράκοντα και τον αποτέφρωσε μαζί με την άμμο που βρισκόταν εκεί μέσα. Πάνω από τη σπηλιά σηκώθηκε ένας δυνατός και δυσώδης ανεμοστρόβιλος από σκόνη και στάχτη.

Βλέποντας το μεγάλο αυτό θαύμα, οι άρχοντες της χώρας, που ήταν ειδωλολάτρες, πίστεψαν αμέσως στον Χριστό και άλλαξαν ζωή. Ύστερα από το θαύμα, ο Ευγένιος και ο Μακάριος μπήκαν μέσα στη σπηλιά που πριν κατοικούσε το θηρίο. Έμειναν εκεί τριάντα ολόκληρες ημέρες, βυθισμένοι στην προσευχή, χωρίς να πάρουν ούτε τροφή ούτε σταγόνα νερό.

Στο τέλος αυτής της σκληρής άσκησης άκουσαν μια φωνή ουράνια, η οποία τους μίλησε με γλυκύτητα. Τους ονόμασε δούλους του αληθινού Θεού και Σωτήρα Ιησού Χριστού και τους πρόσταξε να πλησιάσουν τον κοντινό βράχο. Εκείνοι υπάκουσαν αμέσως και ζύγωσαν τον βράχο με βαθιά ευλάβεια στην καρδιά τους.

Είδαν πρώτα ένα δυνατό φως να βγαίνει μέσα από την πέτρα και να φωτίζει τον τόπο. Έπειτα ο βράχος σχίστηκε στα δύο και ξεπήδησε από μέσα του άφθονο και δροσερό νερό. Οι Άγιοι ήπιαν με ευγνωμοσύνη και ξεδίψασαν, ενώ ταυτόχρονα χόρτασαν και την πείνα τους.

Μέσα στη σπηλιά παρακάλεσαν τον Κύριο να τους αξιώσει να φύγουν από τον κόσμο μαζί. Ο Θεός δέχτηκε την προσευχή τους και τους πήρε κοντά Του την ίδια στιγμή, δοξολογώντας Τον με ευχαριστήρια λόγια.