Η δεύτερη σφαγή των οσίων πατέρων σε Σινά και Ραϊθώ

Δύο σπαθιές δέχτηκε ο πρεσβύτερος Θεόδουλος μπροστά στο θυσιαστήριο, αφού πρώτος έσκυψε το κεφάλι κάτω από το ξίφος των βαρβάρων. Την ίδια ώρα στη Ραϊθώ, ο ηγούμενος Παύλος συγκέντρωνε τους αδελφούς στον ναό και τους ετοίμαζε για το μαρτύριο που ερχόταν. Πέρασαν πολλά χρόνια από την πρώτη σφαγή των οσίων του Σινά, και στις μέρες του οσίου Νείλου του Ασκητή νέα επιδρομή έπληξε το ιερό όρος.

Οι βάρβαροι περιπλανιόνταν στην έρημο που απλωνόταν από την Ερυθρά θάλασσα έως τον Ιορδάνη, ανάμεσα στην Αραβία και την Αίγυπτο. Δεν κατοικούσαν σε πόλεις ούτε σε σπίτια, αλλά σε σκηνές, και μετακινούνταν συνεχώς αναζητώντας νερό και βοσκή για τα κοπάδια τους. Δεν γνώριζαν τέχνη, εμπόριο ή γεωργία, αλλά ζούσαν με το κυνήγι και κυρίως με τη ληστεία.

Οπλισμένοι με σπαθιά, τόξα και δόρατα, επιτίθονταν σε χωριά και λήστευαν τους ταξιδιώτες στους δρόμους της απέραντης εκείνης ερήμου. Οι όσιοι πατέρες είχαν διαλέξει την ησυχία της Σιναϊτικής ερήμου για χάρη του Θεού και ζούσαν σκορπισμένοι στις πλαγιές. Άλλοι κατοικούσαν σε σπηλιές και σχισμές βράχων, άλλοι σε μικρά κελιά κοντά σε πηγές, και κάποιοι έμεναν δίπλα στον ναό της αδελφότητας.

Τρέφονταν με ωμές ρίζες, χουρμάδες και λίγα χορταρικά που έβρισκαν στην περιοχή, ενώ σπάνια κάποιος έτρωγε ψωμί. Η ζωή τους ήταν αδιάκοπη άσκηση και αυστηρή νηστεία, καθώς άλλοι έτρωγαν κάθε δεύτερη ημέρα, άλλοι κάθε τρεις, και ορισμένοι μόνο μία φορά την εβδομάδα. Η βιοτή τους έμοιαζε με αγγελική, σαν να ξεχνούσαν εντελώς το σώμα τους και φρόντιζαν μόνο για την ψυχή.

Είχαν έναν μοναδικό σκοπό, να ευαρεστήσουν τον Κύριο, και Τον υμνούσαν με θέρμη ημέρα και νύχτα. Προσεύχονταν αδιάλειπτα και έψαλλαν τους ψαλμούς μέσα στη μοναξιά τους, ενώ κάθε Κυριακή συγκεντρώνονταν στον ναό. Εκεί περνούσαν όλη τη νύχτα σε αγρυπνία, κοινωνούσαν το πρωί τα Άχραντα Μυστήρια και μετά επέστρεφαν σιωπηλοί στα κελιά τους.

Ανάμεσά τους ζούσε και ο όσιος Νείλος ο Ασκητής, που πρωτύτερα είχε υπηρετήσει ως έπαρχος της Κωνσταντινουπόλεως. Ζούσε σε τίμιο γάμο και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, αλλά με κοινή απόφαση με τη σύζυγό του εγκατέλειψε τον κόσμο. Η γυναίκα του αναχώρησε με την κόρη τους στην Αίγυπτο και έλαβε το μοναχικό σχήμα σε γυναικείο μοναστήρι.

Ο μακάριος Νείλος ανέβηκε στο όρος Σινά μαζί με τον γιο του Θεόδουλο και έγινε αυτόπτης μάρτυρας της συμφοράς. Αργότερα κατέγραψε ο ίδιος με λεπτομέρειες τη σφαγή των αγίων πατέρων στο διηγηματικό του έργο. Συνήθιζε να επισκέπτεται τους αδελφούς που ασκούνταν στις γύρω περιοχές για παρηγοριά και πνευματική επικοινωνία.

Μια ημέρα κατέβηκε με τον γιο του από το βουνό και έφτασε σε κοινότητα πατέρων την ώρα της κοινής τράπεζας. Ο πρεσβύτερος του τόπου, ο μακάριος Θεόδουλος, είπε εκείνη τη στιγμή μια προφητική κουβέντα στους αδελφούς. Αναρωτήθηκε αν θα προλάβουν να ξανακαθίσουν όλοι μαζί σε αυτή την τράπεζα πριν τους βρει ο θάνατος.

Έβλεπε με το χάρισμα του Πνεύματος τη συμφορά που ζύγωνε. Το επόμενο πρωί, αμέσως μετά τον όρθρο, οι βάρβαροι έπεσαν ξαφνικά πάνω στον άγιο τόπο της ησυχίας. Σαν λυσσασμένα σκυλιά περικύκλωσαν τη μονή και τάραζαν τον αέρα με άγριες κραυγές για να σκορπίσουν τον φόβο στους μοναχούς.

Όρμησαν πρώτα στις αποθήκες όπου φυλάσσονταν τα λίγα αποξηραμένα χόρτα και οι καρποί για τον χειμώνα. Αφού άρπαξαν την τροφή, στράφηκαν προς τον ναό όπου είχαν συγκεντρωθεί οι πατέρες και τους έσυραν όλους έξω βιαίως. Τους ξέσχισαν τα παλιά ρούχα και έβαλαν τους γέροντες γυμνούς στη σειρά, για να τους σφάξουν ευκολότερα τον έναν μετά τον άλλον.

Στον μακάριο Θεόδουλο, που είχε προείπει τον θάνατο, διέταξαν να σκύψει πρώτος το κεφάλι του κάτω από το σπαθί. Δύο αγριωποί βάρβαροι στάθηκαν δεξιά και αριστερά του με γυμνά τα ξίφη και έτοιμοι να χτυπήσουν. Εκείνος έσκυψε χωρίς ίχνος φόβου και μονάχα ψιθύρισε ευλογώντας τον Κύριό του.

Τα δύο ξίφη έπεσαν με τη σειρά και ο δίκαιος σωριάστηκε νεκρός στο χώμα. Μετά τον πρεσβύτερο, σκότωσαν και τον γέροντα που ζούσε μαζί του, και στη συνέχεια στράφηκαν στον νεαρό υπηρέτη της εκκλησίας. Του έδωσαν εντολή να μαζέψει τους σκορπισμένους καρπούς και προσποιήθηκαν ότι θα τον γλίτωναν για τις υπηρεσίες του.

Όταν εκείνος έσκυψε ανυποψίαστος, ένας βάρβαρος τράβηξε κρυφά το ξίφος του και τον σκότωσε με σκληρό χτύπημα. Καθώς συνεχιζόταν η σφαγή, μερικοί από τους επιδρομείς έκαναν νεύμα στους υπόλοιπους μοναχούς να φύγουν, σαν να τους κινούσε κάποια μυστική θεϊκή επίνευση. Όσοι είχαν δύναμη στο σώμα έτρεξαν προς τη χαράδρα και ανέβηκαν στο απρόσιτο βουνό για να σωθούν.

Ανάμεσά τους κατάφερε να φύγει και ο όσιος Νείλος και έτσι γλίτωσε από τα ξίφη των αλλοφύλων. Ο γιος του όμως, ο Θεόδουλος, έμεινε στα χέρια των βαρβάρων αιχμάλωτος. Επειδή ήταν πολύ όμορφος στην όψη, δεν τον σκότωσαν αμέσως, αλλά τον έδεσαν για άλλον σκοπό.

Σκόπευαν να τον προσφέρουν θυσία στην αυγερινή στρέλα, την οποία τιμούσαν στη θέση του αληθινού Θεού. Πάντοτε αφιέρωναν σε εκείνη τα ωραιότερα λάφυρα και τους πιο όμορφους νεαρούς αιχμαλώτους. Από την κορυφή του βουνού ο όσιος Νείλος έβλεπε τον γιο του να σέρνεται αιχμάλωτος και τους αδελφούς του να κείτονται σφαγμένοι κάτω.

Έκλαιγε απαρηγόρητα και θρηνούσε με δυνατά λόγια για την τύχη των μακαρίων πατέρων. Αναρωτιόταν πού πήγαν οι κόποι της εγκράτειάς τους και πού η αμοιβή για τόσα χρόνια ασκητικής βιοτής. Φώναζε στον ουρανό και ζητούσε εξηγήσεις, αφού η Πρόνοια του Θεού φάνηκε να τους αφήνει χωρίς προστασία την ώρα του θανάτου.

Θυμόταν τη βάτο που κάποτε φλεγόταν στο ίδιο εκείνο όρος και διερωτάτο γιατί δεν άναψε για να κάψει τους ανόμους. Θυμόταν τη γη που είχε καταπιεί τον Κορέ και τους ομόφρονές του, και τις φοβερές βροντές που είχαν συνταράξει τον Σινά στα χρόνια του Μωυσή. Αναζητούσε τη δύναμη που έπνιξε τους Αιγυπτίους στη θάλασσα και βρήκε τάφο για αυτούς στον βυθό της.

Έφερνε στον νου του τους λέοντες που έκλεισαν τα στόματά τους μπροστά στον Δανιήλ μέσα στον λάκκο. Όλα αυτά τα θαύματα του παρελθόντος έμοιαζαν τώρα μακρινά και ο πόνος της καρδιάς του ξεχείλιζε σε ερωτήματα δίχως απάντηση. Όταν έπεσε το βράδυ, ο όσιος Νείλος και οι λίγοι σωσμένοι κατέβηκαν από το βουνό για να θάψουν τα σώματα των αδελφών.

Βρήκαν τον πρεσβύτερο Θεόδουλο να αναπνέει ακόμη και να μιλάει με κόπο μέσα στα αίματα. Κάθισαν δίπλα του όλη τη νύχτα και έκλαιγαν, ενώ ο γέροντας τους παρηγορούσε με λόγια βαθιάς πίστης και θεολογικής σοφίας. Τους θύμισε πως ο σατανάς ζητάει πάντα από τον Θεό άδεια να δοκιμάσει όσους Τον αγαπούν, όπως έγινε με τον Ιώβ.

Είπε ότι ο Κύριος επιτρέπει τη δοκιμασία για να αναδείξει την αρετή και να χαρίσει μεγαλύτερο στεφάνι στους αθλητές Του. Παρέδωσε την ψυχή του πριν χαράξει η ημέρα και τάφηκε μαζί με τους υπόλοιπους σφαγμένους πατέρες. Λίγο αργότερα έφτασε στη μονή ένας νεαρός που είχε δραπετεύσει από τους βαρβάρους και τρομαγμένος ζητούσε καταφύγιο.

Ήταν δούλος κάποιου άρχοντα Μαγέδωνος, τον οποίο οι ληστές είχαν συλλάβει στον δρόμο μαζί με τον γιο του. Διηγήθηκε ότι ήταν δεμένος μαζί με τον Θεόδουλο και ότι οι βάρβαροι ετοίμαζαν θυσιαστήριο για να τους προσφέρουν στην αυγή. Ο ίδιος ξέφυγε σέρνοντας μέσα στη νύχτα, ενώ ο γιος του Νείλου παρέμεινε καρτερικά στη θέση του.

Ακούγοντας αυτά, ο όσιος Νείλος έκλαιγε ασταμάτητα για τον γιο του και φοβόταν ότι θα τον έσφαζαν ως θυσία στους δαίμονες. Επικαλέστηκε τον Κύριο και ικέτευσε την Παναγία να μην αφήσει το παιδί του να χαθεί από τα χέρια των απίστων. Ο Θεός με την ιδιαίτερη πρόνοιά Του φύλαξε τον νεαρό Θεόδουλο σώο και αβλαβή μέσα από τον φοβερό κίνδυνο.

Οι βάρβαροι κοιμήθηκαν βαθιά μέχρι την ανατολή και έχασαν την κατάλληλη ώρα για τη θυσία. Όταν ξύπνησαν και είδαν ότι το άστρο της αυγής είχε ήδη χαθεί, παράτησαν το σχέδιό τους. Πήραν μαζί τους τον αιχμάλωτο και κατευθύνθηκαν προς τη χώρα τους, χωρίς να τελέσουν τη φοβερή πράξη.

Οι κάτοικοι του Φαράν έστειλαν τότε αγγελιοφόρους στον αγαρηνό άρχοντα Αμμάν και διαμαρτυρήθηκαν για την παραβίαση της συνθήκης ειρήνης. Ο όσιος Νείλος ξεκίνησε με τους επιζώντες πατέρες, για να βρει και να θάψει όσα σώματα είχαν απομείνει στην έρημο σκορπισμένα. Βρήκαν τον Πρόκλο στη Βεθράμβη, τον Υπάτιο στη Γεθώ και τον Ισαάκ μέσα στη μονή του Σαλαήλ.

Άλλους τους είδαν στη γύρω έρημο, ενώ τον Ηλία τον περιμάζεψαν ζωντανό κοντά σε αγγείο νερού. Έθαψαν όλους όσοι μπορούσαν να βρουν και ύστερα κατέβηκαν στο Φαράν για να μάθουν τα νέα από τον αγαρηνό άρχοντα. Καθώς έμπαιναν στην πόλη, επέστρεφαν την ίδια στιγμή και οι ταχυδρόμοι με ειρηνικό μήνυμα από τον ηγεμόνα.

Εκείνος υποσχόταν να τιμωρήσει με θάνατο τους ληστές και έδινε άδεια να παραλάβουν τους αιχμαλώτους χωρίς λύτρα. Ο όσιος Νείλος ταξίδεψε μαζί με τους Φαρανίτες, για να ερευνήσει αν ο γιος του ζούσε ακόμη ή αν είχε χαθεί. Έμαθε με μεγάλη χαρά ότι ο Θεόδουλος ήταν ζωντανός και είχε πουληθεί στην πόλη Έμεσα.

Ο επίσκοπος εκείνης της πόλης τον είχε εξαγοράσει και τον είχε χειροτονήσει κληρικό της εκκλησίας του. Όταν ο πατέρας έφτασε εκεί, βρήκε τον γιο του υγιή και ευχαρίστησε τον Θεό με δάκρυα ευγνωμοσύνης. Ο επίσκοπος τους υποδέχτηκε με αγάπη και έπεισε τον Νείλο να δεχτεί και ο ίδιος το πρεσβυτερικό αξίωμα.

Ύστερα τους απέλυσε με τιμές, και επέστρεψαν μαζί στο όρος Σινά στον παλιό τους τόπο. Έζησαν εκεί πολλά χρόνια υπηρετώντας θερμά τον Κύριο, ενώ στη Ραϊθώ ο ηγούμενος Παύλος και οι τριάντα τρεις πατέρες είχαν τελειωθεί ένδοξα μαρτυρικά, στεφανωμένοι αιώνια από τον Χριστό. let me check: "ευλογώντας", "στεφανωμένοι", "σκορπισμένοι", "σφαγμένοι", "δεμένος", "οπλισμένοι".

**File saved as:** `01_14_Όσιοι_Πατέρες_Σινά_Ραϊθώ. %$ Η δεύτερη σφαγή των οσίων πατέρων σε Σινά και Ραϊθώ $% Δεν κατοικούσαν σε πόλεις ούτε σε σπίτια, αλλά σε σκηνές, και μετακινούνταν συνεχώς ώστε να βρίσκουν νερό και βοσκή για τα κοπάδια τους.

Είχαν σπαθιά, τόξα και δόρατα, και επιτίθονταν σε χωριά και λήστευαν τους ταξιδιώτες στους δρόμους της απέραντης εκείνης ερήμου. Έβλεπε με το χάρισμα του Πνεύματος τη συμφορά που ζύγωνε από κοντά. Σαν λυσσασμένα σκυλιά περικύκλωσαν τη μονή και τάραζαν τον αέρα με άγριες κραυγές, για να σκορπίσουν τον φόβο στους μοναχούς.

Όρμησαν πρώτα στις αποθήκες όπου φύλαγαν οι πατέρες τα λίγα αποξηραμένα χόρτα και τους καρπούς του χειμώνα. Δύο αγριωποί βάρβαροι στάθηκαν δεξιά και αριστερά του με τα ξίφη γυμνά και έτοιμοι να χτυπήσουν. Εκείνος έσκυψε χωρίς ίχνος φόβου και μονάχα ψιθύρισε με ευλάβεια την ευλογία του Κυρίου του.

Ο γιος του όμως, ο Θεόδουλος, έμεινε στα χέρια των βαρβάρων ως αιχμάλωτος. Σκόπευαν να τον προσφέρουν θυσία στο άστρο της αυγής, το οποίο τιμούσαν στη θέση του αληθινού Θεού. Πάντοτε αφιέρωναν σε εκείνο τα ωραιότερα λάφυρα και τους πιο όμορφους νεαρούς αιχμαλώτους που έπιαναν.

Θυμόταν τη βάτο που κάποτε φλεγόταν στο ίδιο εκείνο όρος και διερωτάτο γιατί δεν άναψε ώστε να κάψει τους ανόμους. Κάθισαν δίπλα του όλη τη νύχτα και έκλαιγαν, ενώ ο γέροντας τους παρηγορούσε με λόγια βαθιάς πίστης. Είπε ότι ο Κύριος επιτρέπει τη δοκιμασία ώστε να αναδείξει την αρετή και να χαρίσει μεγαλύτερο στεφάνι στους αθλητές Του.

Έθαψαν με ευλάβεια όλους όσοι μπορούσαν να βρουν και ύστερα κατέβηκαν στο Φαράν για τα νέα. **Filename:** `01_14_Όσιοι_Πατέρες_Σινά_Ραϊθώ.