Η Διήγηση της Αγάπης και του Νικήτα του Χαρτουλαρίου

Ένας Διάκονος έψαχνε απελπισμένος στις ερήμους έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να συμφιλιώσει ζωντανούς και νεκρούς. Ο Νικήτας ο Χαρτουλάριος, ένας απλός υπάλληλος μιας ευαγούς οικίας, άνοιγε με την προσευχή του τις κλεισμένες πύλες της Αγίας Σοφίας μέσα στη νύχτα. Η ιστορία ξεκινά με δύο κληρικούς της Κωνσταντινούπολης, έναν ιερέα και έναν διάκονο, που ζούσαν σε στενή πνευματική αγάπη.

Με δαιμονική συνέργεια έπεσαν ξαφνικά σε μίσος και έχθρα, και έμειναν για πολύ καιρό ασυμφιλίωτοι ανάμεσά τους. Ο ιερέας πέθανε μέσα σε αυτό το πάθος, χωρίς να προλάβει να ζητήσει συγχώρηση από τον αδελφό του. Ο διάκονος έμεινε με μια πληγή απαρηγόρητη μέσα στην ψυχή του, καθώς δεν είχε διαλύσει την έχθρα όσο ο ιερέας ζούσε ακόμη.

Εξομολογήθηκε το συμβάν σε αρκετούς πατέρες με διάκριση και εκείνοι τον παρακίνησαν να αναζητήσει έναν ερημίτη μοναχό. Με μεγάλη προθυμία ο διάκονος ξεκίνησε για τους πιο απομονωμένους τόπους, αναζητώντας τον ιατρό της δικής του πληγής. Έψαχνε όχι μόνο μια συμβουλή, αλλά μια οδό που να αγγίζει τη συγχώρηση του ίδιου του Θεού και του κεκοιμημένου αδελφού του.

Έφτασε λοιπόν σε έναν Γέροντα και του φανέρωσε ολόκληρο το πάθος της μνησικακίας που τον βασάνιζε. Ζήτησε από εκείνον πληροφορία και βεβαιότητα ότι μια τέτοια αμαρτία μπορεί ακόμη να βρει συγχώρηση. Ο Γέροντας του απάντησε ότι όποιος ζητά με πίστη πάντα βρίσκει και σε όποιον κρούει πρόθυμα η θύρα ανοίγει.

Του είπε ότι ο Κύριος θα του χαρίσει τη λύση του ζητήματος, αν το αναζητήσει με πραγματικό πόνο καρδιάς. Στη συνέχεια του έδωσε μια παράξενη και σαφέστατη εντολή για τη νύχτα που επρόκειτο να ακολουθήσει. Έπρεπε να γυρίσει πίσω στην πόλη και να πάει στη Μεγάλη Εκκλησία, δηλαδή στον ναό της Αγίας Σοφίας.

Έπρεπε να σταθεί στις ωραίες πύλες του ναού πριν φτάσει εκεί κανένας άλλος άνθρωπος. Όποιον θα έβλεπε να πλησιάζει πρώτος, εκείνον θα τον σταματούσε και θα τον χαιρετούσε από μέρους του Γέροντα. Σε αυτόν τον άγνωστο άνθρωπο θα παρέδιδε ένα σφραγισμένο γράμμα που του εμπιστεύθηκε.

Από εκείνον τον αποσταλμένο του Θεού θα έπαιρνε τη βέβαιη διόρθωση του σφάλματος και την οδό της ειρήνης. Έτσι ο διάκονος έφτασε γύρω στα μεσάνυχτα μπροστά στον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας. Στάθηκε στις εξωτερικές πόρτες του νάρθηκα και περίμενε με αγωνία τον άνθρωπο που είχε υποδείξει ο Γέροντας.

Πολύ σύντομα εμφανίστηκε όντως εκείνος ο θείος άνθρωπος, όπως ακριβώς τον είχε προαναγγείλει ο ερημίτης μοναχός. Ο διάκονος τον χαιρέτησε με σεβασμό και του παρέδωσε αμέσως το σφραγισμένο γράμμα του Γέροντα. Του εξομολογήθηκε επίσης ολόκληρη την υπόθεση της έχθρας του με τον κεκοιμημένο πια ιερέα.

Εκείνος ο άνθρωπος ήταν οξύς στον νου και κατάλαβε αμέσως ότι επρόκειτο για μια θεία οικονομία. Άρχισε να δακρύζει και να ταπεινώνεται, αναρωτώμενος ποιος είναι ο ίδιος ώστε να τολμήσει ένα τόσο μεγάλο επιχείρημα. Στηρίχθηκε όμως στις ευχές του αγίου Γέροντα και αποφάσισε να τολμήσει αυτά που ξεπερνούσαν τη δύναμή του.

Σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό, γονάτισε και ακούμπησε το κεφάλι του στο έδαφος. Ψιθυριστά προσευχήθηκε στον Θεό και ζήτησε να ανοίξει η θύρα του ελέους του. Σηκώθηκε όρθιος και είπε δυνατά να ανοίξει σε αυτούς ο Κύριος τη θύρα του ελέους του.

Αμέσως οι εξωτερικές πύλες του νάρθηκα άνοιξαν από μόνες τους με τρόπο εντελώς θαυμαστό και ανεξήγητο. Μπήκαν μαζί στην αυλή του νάρθηκα και προχώρησαν έως τις ασημένιες πόρτες του κυρίως ναού. Εκεί ο ιερός άνθρωπος είπε στον διάκονο να σταθεί ακίνητος και να μην προχωρήσει παρακάτω.

Στα κατώφλια έκανε πάλι τη συνηθισμένη προσκύνηση και άνοιξε με την προσευχή του και αυτές τις πύλες. Μόλις μπήκε στο εσωτερικό του ναού, ένα παράδοξο θέαμα τον υποδέχθηκε από ψηλά. Μια φωτεινή λυχνία κατέβηκε από τη σκέπη του ναού και στάθηκε πάνω στο κεφάλι του.

Η λυχνία φώτιζε ολόκληρο τον ναό και τον ακολουθούσε όπου εκείνος προχωρούσε με ευλάβεια. Όταν έφτασε στο Άγιο Βήμα, έκλινε το κεφάλι του και προσευχήθηκε ξανά με βαθιά κατάνυξη. Έπειτα βγήκε ήσυχα έξω, και όλες οι πόρτες έκλεισαν αμέσως πάλι από μόνες τους.

Ο διάκονος έμεινε γεμάτος φόβο και αγωνία, καθώς δεν τολμούσε καν να πλησιάσει αυτόν τον θαυμαστό άνδρα. Το πρόσωπό του ήταν δοξασμένο και λαμπρό, όμοιο με πρόσωπο αγγέλου παρά κοινού ανθρώπου. Στους λογισμούς του πάλευε με την υποψία μήπως ο άνθρωπος αυτός είναι στην πραγματικότητα κάποιος άγγελος.

Ο διορατικότατος εκείνος άνδρας κατάλαβε αμέσως την εσωτερική πάλη του και του μίλησε με αγάπη. Τον ρώτησε γιατί ταράζεται μέσα του και πολεμεί με τους λογισμούς του εξαιτίας της δικής του παρουσίας. Του βεβαίωσε ότι είναι κι αυτός άνθρωπος χοϊκός, σύνθετος από ψυχή και σώμα, όπως οι υπόλοιποι.

Του φανέρωσε μάλιστα ότι το επάγγελμά του είναι χαρτουλάριος μιας ευαγούς οικίας στην ίδια την πόλη. Από αυτή την υπηρεσία λάμβανε τα απαραίτητα για τη ζωή του και την καθημερινή του διατροφή. Πρόσθεσε ωστόσο ότι η Πρόνοια του Θεού συνηθίζει να ενεργεί μεγάλα θαυμάσια μέσα από ταπεινούς και ευτελείς ανθρώπους.

Τον προέτρεψε να συνεχίσουν αμέσως μαζί για την προκείμενη υπόθεσή του και τη συμφιλίωση που αναζητούσε. Πήγαν λοιπόν και οι δύο μαζί προς το παζάρι, όπου βρισκόταν ένας ναός αφιερωμένος στη Θεοτόκο. Εκεί προσευχήθηκε ξανά ο Νικήτας και άνοιξε με την προσευχή του τις κλεισμένες πύλες του ιερού.

Μπήκε μέσα, έφτασε στο Άγιο Βήμα, έκανε τη συνηθισμένη ευχή και βγήκε πάλι στον διάκονο. Εκείνος φώναζε με θαυμασμό το «Κύριε ελέησον», ενώ οι πόρτες έκλεισαν ξανά από μόνες τους. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς τον ναό της Παναγίας στις Βλαχέρνες με ασύλληπτη ταχύτητα στο βάδισμα.

Όπως διηγείται ο ίδιος ο διάκονος, ούτε το πέταγμα ενός πουλιού δεν μπορούσε να συγκριθεί με την ταχύτητά τους. Φτάνοντας στις πύλες του ναού, ο Νικήτας τις άνοιξε ξανά αμέσως με τη δύναμη της προσευχής του. Μέσα σε εκείνον τον ναό φυλασσόταν η κιβωτός με την τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ο ιερός χαρτουλάριος έβρεξε το πρόσωπό του με δάκρυα και έστησε τον διάκονο στις πόρτες του ναού. Του παρήγγειλε να παρατηρεί προσεκτικά όσους θα εμφανίζονταν να εισέρχονται μέσα στο εσωτερικό του ιερού. Όταν ο Νικήτας προσευχήθηκε στο κατώφλι, οι πύλες άνοιξαν αμέσως και προχώρησε έως το μέσον του ναού.

Γονάτισε στο έδαφος και έκανε μια θερμότερη και πιο φλογερή προσευχή από κάθε άλλη φορά. Ο διάκονος έβλεπε από τη σκάλα έναν ολοζώντανο διάκονο να βγαίνει από το Άγιο Βήμα με θυμιατό. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν κληρικοί με λαμπρές ιερατικές στολές και κατόπιν ένα τάγμα φωτεινών ιερέων.

Σχημάτισαν δύο χορούς και έψαλλαν ένα μέλος γλυκύτατο και θαυμάσιο, από το οποίο ακουγόταν μόνο το «Αλληλούια». Όταν τελείωσε ο Νικήτας την προσευχή του, ζήτησε από τον διάκονο να μπει και να κοιτάξει τον αριστερό χορό. Ο διάκονος δεν αναγνώρισε εκεί τον ιερέα με τον οποίο είχε μείνει ασυμφιλίωτος στη ζωή.

Όταν όμως κοίταξε τον δεξιό χορό, αναγνώρισε αμέσως τον ζητούμενο ιερέα ανάμεσα στους ψάλλοντες. Ο Νικήτας τον κάλεσε έξω και τους παρακίνησε να συμφιλιωθούν, αφού δεν πρόλαβαν να το κάνουν εν ζωή. Γονάτισαν, αλληλοασπάστηκαν και διέλυσαν την έχθρα, ενώ ο Νικήτας χάθηκε από τα μάτια του διακόνου αφήνοντας πίσω άρρητη ειρήνη.

Τώρα τρέχω τον επικυρωτή. Παρακαλώ επιβεβαιώστε ότι μπορώ να αποθηκεύσω το αρχείο ως: **`09_08_Διήγηση_περί_Αγάπης_Νικήτας_Χαρτουλάριος.

και να εκτελέσω το script επικύρωσης. Αν θέλετε άλλο όνομα αρχείου, διορθώστε με πριν την παράδοση.