Historia e Agapit dhe Nikita Hartoularit

Një dhjak po kërkonte me dëshpërim shkretëtirat për një njeri që mund të pajtonte të gjallët dhe të vdekurit. Nikita Hartoularios, një punonjës i thjeshtë i një shtëpie të shenjtë, hapi me lutjen e tij portat e mbyllura të Shën Sofisë në mes të natës. Historia fillon me dy klerikë të Kostandinopojës, një prift dhe një dhjak, të cilët jetuan në dashuri të ngushtë shpirtërore. Nga sinergjia djallëzore ata papritmas ranë në urrejtje dhe armiqësi dhe mbetën për një kohë të gjatë të papajtueshëm mes tyre. Prifti vdiq në këtë pasion, pa pasur kohë të kërkonte falje nga vëllai i tij. Dhjaku mbeti me një plagë të pangushëllueshme në shpirt, pasi nuk e kishte shkrirë hasmërinë sa ishte gjallë prifti. Ai ua rrëfeu ngjarjen disa baballarëve të shquar dhe ata e shtynë atë të kërkonte një murg vetmitar. Me shumë padurim dhjaku u nis për në vendet më të izoluara, në kërkim të mjekut të plagës së tij. Ai po kërkonte jo vetëm këshilla, por një mënyrë për të prekur faljen e vetë Zotit dhe vëllait të tij të fjetur. Kështu ai erdhi te një plak dhe i zbuloi të gjithë pasionin e inatit që po e mundonte. Ai i kërkoi atij informacion dhe siguri se një mëkat i tillë mund të gjente ende falje. Plaku iu përgjigj se kush kërkon me besim gjen gjithmonë dhe kujt troket me dëshirë dera i hapet. Ai i tha se Zoti do t'i jepte zgjidhjen e çështjes, nëse ai do ta kërkonte atë me dhimbje të vërtetë. Pastaj i dha një urdhër të çuditshëm dhe të qartë për natën që do të pasonte. Ai duhej të kthehej në qytet dhe të shkonte në Kishën e Madhe, domethënë në tempullin e Shën Sofisë. Ai duhej të qëndronte në portat e bukura të tempullit përpara se ndonjë burrë tjetër të arrinte atje. Kë shihte i pari duke u afruar, e ndalonte dhe e përshëndeste në emër të Plakut. Këtij njeriu të panjohur ai do t'i dorëzonte një letër të vulosur që i ishte besuar. Nga ai i dërguar i Zotit ai do të merrte korrigjimin e sigurt të gabimit dhe rrugën e paqes. Kështu dhjaku mbërriti rreth mesnatës përpara tempullit të Shëns të Zotit Sofia. Ai qëndroi në dyert e jashtme të narteksit dhe priti me ankth njeriun që i kishte treguar Plaku. Shumë shpejt ai njeri hyjnor u shfaq, ashtu siç e kishte parathënë murgu vetmitar. Dhjaku e përshëndeti me respekt dhe i dha menjëherë letrën e vulosur të Plakut. Ai i rrëfeu gjithashtu të gjithë aferën e hasmërisë së tij me priftin tashmë të fjetur. Ai njeri ishte i mprehtë në mendje dhe e kuptoi menjëherë se kjo ishte një ekonomi hyjnore. Ai filloi të qajë dhe të poshtërojë veten, duke pyetur veten se kush ishte ai që guxonte një argument kaq madhështor. Por ai u mbështet në dëshirat e Plakut të shenjtë dhe vendosi të guxonte atë që ishte përtej fuqisë së tij. Ai ngriti duart drejt qiellit, u gjunjëzua dhe mbështeti kokën në tokë. Ai i pëshpëriti një lutje Zotit dhe kërkoi që të hapej dera e mëshirës së tij. Ai u ngrit dhe tha me zë të lartë se Zoti do t'ua hapte derën e mëshirës së tij. Menjëherë portat e jashtme të narteksit u hapën në vetvete në një mënyrë krejtësisht të mrekullueshme dhe të pashpjegueshme. Së bashku ata hynë në oborrin e narteksit dhe vazhduan te dyert e argjendta të tempullit kryesor. Atje njeriu i shenjtë i tha dhjakut të qëndronte në vend dhe të mos shkonte më tej. Në prag ai përsëri bëri përuljen e zakonshme dhe me lutjen e tij hapi edhe këto porta. Sapo hyri në brendësi të tempullit, një pamje paradoksale e përshëndeti nga lart. Një llambë e ndritshme zbriti nga çatia e tempullit dhe i qëndroi mbi kokë. Llamba ndriçoi gjithë tempullin dhe e ndiqte kudo që shkonte me nderim. Kur arriti në Agios Vima, uli kokën dhe u lut përsëri me zjarr të thellë. Pastaj ai doli në heshtje dhe të gjitha dyert u mbyllën përsëri vetë. Dhjaku mbeti i mbushur me frikë dhe ankth, pasi nuk guxoi as t'i afrohej këtij njeriu të mrekullueshëm. Fytyra e tij ishte e lavdëruar dhe e shkëlqyer, më shumë si fytyra e një engjëlli sesa një njeriu i zakonshëm. Në llogaritjet e tij ai luftoi me dyshimin se ky njeri ishte në fakt një engjëll. Ai njeri shumë mendjehollë e kuptoi menjëherë luftën e tij të brendshme dhe i foli me dashuri. Ai e pyeti pse ishte i shqetësuar brenda vetes dhe luftoi me llogaritë e tij për shkak të pranisë së tij. Ai e siguroi se edhe ai është një qenie njerëzore, e përbërë nga shpirti dhe trupi, si të tjerët. Madje ai i tregoi se profesioni i tij është stacionari i një shtëpie fisnike në vetë qytetin. Nga ky shërbim ai merrte gjërat e nevojshme për jetën dhe furnizimin e përditshëm. Megjithatë, ai shtoi se Providenca e Perëndisë zakonisht bën mrekulli të mëdha nëpërmjet njerëzve të përulur dhe të përulur. Ajo e nxiti atë që të vazhdonin menjëherë së bashku për çështjen e tij në pritje dhe pajtimin që ai kërkoi. Kështu ata të dy shkuan së bashku në pazar, ku ishte një tempull kushtuar Virgjëreshës. Aty Nikita u lut përsëri dhe me lutjen e tij hapi portat e mbyllura të shenjtërores. Hyri brenda, arriti te Altari i Shenjtë, bëri urimin e zakonshëm dhe doli përsëri te dhjaku. Ai po këndonte "Zot ki mëshirë" me admirim ndërsa dyert u mbyllën përsëri me dëshirën e tyre. Më pas me shpejtësi të paimagjinueshme ecjeje janë drejtuar drejt tempullit të Hyjlindës në Blachernes. Siç tregon vetë dhjaku, as fluturimi i një zogu nuk mund të krahasohej me shpejtësinë e tyre. Me të mbërritur te portat e tempullit, Nikita i hapi ato menjëherë me fuqinë e lutjes së tij. Brenda atij tempulli ruhej arka me brezin e nderit të Zojës së Shenjtë. Stacioni i shenjtë lagi fytyrën me lot dhe e vendosi dhjakun në dyert e tempullit. Ai e urdhëroi që të vëzhgonte me kujdes ata që do të dukeshin të hynin në brendësi të shenjtërores. Kur Nikita u lut në prag, portat u hapën menjëherë dhe ai shkoi në mes të tempullit. Ai u gjunjëzua në tokë dhe bëri një lutje më të nxehtë dhe më të zjarrtë se kurrë më parë. Dhjaku pa nga shkallët një dhjak plotësisht të gjallë duke dalë nga Agios Vima me temjan. Pastaj u shfaqën klerikët me veshje të ndritshme priftërore, dhe më pas një urdhër priftërinjsh të ndritshëm. Ata formuan dy valle dhe kënduan një organo të ëmbël dhe të mrekullueshme, nga ku dëgjohej vetëm "Haleluja". Kur Nikita mbaroi lutjen e tij, ai i kërkoi dhjakut të hynte dhe të shikonte korin e majtë. Dhjaku nuk e njohu aty priftin me të cilin kishte mbetur i papajtueshëm në jetë. Por kur shikoi vallen e duhur, ai njohu menjëherë priftin e kërkuar midis këngëtarëve. Nikita e thirri dhe i nxiti të pajtoheshin, pasi nuk ia dolën të gjallë. Ata u gjunjëzuan, u përqafuan me njëri-tjetrin dhe e shpërbënë hasmërinë, ndërsa Nikita u zhduk nga sytë e dhjakut, duke lënë pas një paqe të pathëna. Tani unë drejtoj validatorin. Ju lutemi konfirmoni që mund ta ruaj skedarin si: **`09_08_Story_about_Agapis_Nikita_Hartularios. txt`** dhe ekzekutoni skriptin e vlefshmërisë. Nëse dëshironi një emër tjetër skedari, ju lutemi më korrigjoni përpara dorëzimit.