Άγιος Ζήνων ο Ιερομάρτυς Επίσκοπος Βερόνης

Ένας Σύρος μοναχός που έγινε επίσκοπος σε ιταλική πόλη και ένα ποτάμι που σταμάτησε μπροστά στις πόρτες του ναού του. Αυτά τα δύο γεγονότα συνοψίζουν τον βίο και την μεταθανάτια δύναμη του αγίου Ζήνωνος, επισκόπου της Βερόνης. Ο άγιος καταγόταν από την Συρία και είχε ελληνική παιδεία, καθώς η οικογένειά του ζούσε ανάμεσα στους Έλληνες της Ανατολής.

Από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στον μοναχικό βίο και μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή σε διάφορα μοναστήρια. Η αγάπη του για την χριστιανική παιδεία τον οδήγησε σε μακρινά ταξίδια ανάμεσα σε διάφορες χώρες της Μεσογείου. Έτσι έφτασε στην Ιταλία και εγκαταστάθηκε στην πόλη της Βερόνης, όπου έζησε με ησυχία και προσευχή.

Οι κάτοικοι παρατήρησαν την ενάρετη ζωή του και την βαθιά γνώση του στα ιερά κείμενα της Εκκλησίας. Με κοινή απόφαση και μεγάλη χαρά τον εξέλεξαν επίσκοπό τους, ώστε να τους ποιμαίνει πνευματικά. Ο Ζήνων δέχτηκε το βαρύ αξίωμα με ταπείνωση και αφοσιώθηκε αμέσως στο ποιμαντικό έργο.

Άρχισε να διδάσκει το ποίμνιό του με λόγο σαφή, ζεστό και γεμάτο αγάπη. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα στις γύρω περιοχές και έφερε πολλούς κοντά στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Αν και οι μεγάλοι διωγμοί κατά των χριστιανών είχαν πια κοπάσει, στην Ιταλία υπήρχαν ακόμη πολλοί ειδωλολάτρες.

Ο άγιος Ζήνων κήρυττε ακούραστα και φώτιζε τις ψυχές τους με το φως της χριστιανικής διδασκαλίας. Πολλοί ειδωλολάτρες άφησαν τις παλιές συνήθειες και ζήτησαν το άγιο βάπτισμα από τα χέρια του. Όμως η μεγαλύτερη δοκιμασία της επισκοπείας του ήρθε από αλλού, μέσα από τους ίδιους τους χριστιανούς.

Την εποχή εκείνη η αίρεση του αρειανισμού είχε εξαπλωθεί σε όλη την αυτοκρατορία και ταλαιπωρούσε την Εκκλησία. Η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια είχε καταδικάσει την κακοδοξία αυτή, αλλά οι οπαδοί της δεν υποχωρούσαν. Οι αυτοκράτορες Κωνστάντιος και Ουάλης υποστήριζαν ανοιχτά την αίρεση και άνοιξαν διωγμό εναντίον των ορθοδόξων ποιμένων.

Ο Ζήνων στάθηκε με ανδρεία απέναντι στις πιέσεις των αρειανών και στις απειλές των κρατούντων. Με τα κηρύγματα και τις επιστολές του διακήρυσσε καθαρά την ορθόδοξη διδασκαλία για τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δίδασκε ότι ο Υιός είναι Μονογενής εκ του Πατρός, γεννημένος προ πάντων των αιώνων και ομοούσιος.

Άφησε δεκαέξι μεγάλες ομιλίες και εβδομήντα επτά μικρότερους λόγους και πνευματικές οδηγίες για το ποίμνιό του. Η συγγραφική του προσφορά στήριξε γενιές ολόκληρες πιστών μέσα στην ταραγμένη εκείνη εποχή. Αφού εργάστηκε πολύ για το καλό της Εκκλησίας και ποίμανε αρκετά χρόνια το ποίμνιό του, ο άγιος Ζήνων εκοιμήθη ειρηνικά γύρω στα τριακόσια εξήντα μετά Χριστόν.

Ο Κύριος τον αξίωσε και του χαρίσματος των θαυμάτων για τους πνευματικούς αγώνες και την ομολογία της πίστεως. Ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος διηγείται ένα μεγάλο θαύμα που συνέβη στην ημέρα της μνήμης του. Το γεγονός αυτό συνέβη στα πεντακόσια πενήντα οκτώ μετά Χριστόν, όταν φοβερές πλημμύρες χτύπησαν ολόκληρη την Ιταλία.

Ο μεγάλος ποταμός Τίβερης βγήκε από την κοίτη του και κατέκλυσε όλα τα περίχωρα της Ρώμης. Ο ποταμός Άτεσις, που έρρεε κοντά στην Βερόνη, ξεχείλισε επίσης και απείλησε ολόκληρη την πόλη. Τα νερά περικύκλωσαν τον ναό που είχε χτιστεί προς τιμήν του αγίου Ζήνωνος μέσα στην πόλη.

Σιγά σιγά ανέβαιναν όλο και πιο ψηλά και έφτασαν τελικά μέχρι τα ίδια τα παράθυρα του ιερού ναού. Οι πόρτες της εκκλησίας ήταν ορθάνοιχτες, αλλά το νερό δεν μπήκε ποτέ μέσα στο εσωτερικό. Στάθηκε όρθιο σαν τείχος ακριβώς στο κατώφλι και δεν προχώρησε ούτε σπιθαμή πιο μέσα.

Πολλοί από όσους βρίσκονταν στον ναό πλησίαζαν τις πόρτες και έπαιρναν νερό με τα ίδια τους τα χέρια. Αμέτρητα ακόμη θαύματα έγιναν με τις πρεσβείες αυτού του μεγάλου ιεράρχη.