Η Αγία Φερβούθη και οι μάρτυρες συντρόφισσές της

Στην αυλή του Πέρση βασιλιά Σαπώρ μια νεαρή χριστιανή παρθένος αρνήθηκε τη βασιλική εύνοια για χάρη του Νυμφίου Χριστού. Ήταν η Φερβούθη, αδελφή του επισκόπου Σιμεών της Σελευκείας, που ο ίδιος βασιλιάς είχε ήδη θανατώσει για την πίστη του. Η Φερβούθη έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και μαρτύρησε μέσα στην Περσία, την εποχή που κυβερνούσε ο Σαπώρ ο Δεύτερος.

Έναν χρόνο μετά τον θάνατο του αδελφού της, οι άνθρωποι του βασιλιά οδήγησαν την παρθένο μαζί με την αδελφή της και μία πιστή υπηρέτρια στα ανάκτορα. Η βασίλισσα έμεινε άναυδη μπροστά στην ομορφιά της νεαρής κόρης και της είπε πως μια τέτοια γυναίκα έπρεπε να εξουσιάζει πλήθος ανθρώπων. Η Φερβούθη απάντησε με ηρεμία και παρρησία πως είχε ήδη Νυμφίο τον Χριστό, για τον οποίο μαρτύρησε ο αδελφός της.

Δήλωσε καθαρά πως κανέναν άλλον γαμπρό δεν μπορούσε ούτε καν να σκεφτεί μέσα στην καρδιά της. Η βασίλισσα δεν ρώτησε τίποτε περισσότερο και κράτησε τις τρεις γυναίκες κοντά της στο παλάτι. Την επομένη η βασίλισσα αρρώστησε ξαφνικά και κάλεσαν τους Πέρσες μάγους για να τη θεραπεύσουν με τις τέχνες τους.

Ένας από αυτούς αντίκρισε στα δωμάτια τη Φερβούθη και αιχμαλωτίστηκε αμέσως από την ομορφιά της. Έστειλε κρυφά άνθρωπο και της υποσχέθηκε την ελευθερία της και μεγάλα πλούτη, αν δεχόταν να γίνει γυναίκα του. Η αγία του αποκρίθηκε πως ως χριστιανή δεν μπορούσε ποτέ να ενωθεί σε γάμο με ειδωλολάτρη.

Ντροπιασμένος και γεμάτος οργή, ο μάγος έτρεξε στον Σαπώρ και του ψιθύρισε πονηρές κατηγορίες. Είπε πως η αρρώστια της βασίλισσας δεν ήταν φυσική, αλλά αποτέλεσμα δηλητηρίου από τις δύο αδελφές του φονευμένου επισκόπου Σιμεών. Πρόσθεσε πως οι γυναίκες κρατούσαν μνησικακία για τον θάνατο του αδελφού τους και ζητούσαν εκδίκηση.

Ο βασιλιάς πίστεψε τη συκοφαντία και πρόσταξε αμέσως να οδηγηθούν οι τρεις γυναίκες σε ανάκριση μπροστά στους κριτές. Επικεφαλής ορίστηκε ο αρχιμάγος Μαυπτής μαζί με δύο άλλους άρχοντες, και οι τρεις γοητεύτηκαν κρυφά από την παρθένο. Ο καθένας έκρυβε τη δική του επιθυμία από τους άλλους δύο και υπολόγιζε να την κερδίσει για γυναίκα του.

Όταν ξεκίνησε η ανάκριση, οι κριτές κατηγόρησαν τις γυναίκες ότι δηλητηρίασαν τη βασίλισσα του κόσμου και άξιζαν θάνατο. Η Φερβούθη μίλησε εξ ονόματος και των τριών με σταθερότητα και θαυμαστή σύνεση μπροστά στους άρχοντες. Ρώτησε γιατί ο σατανάς έβαλε στην καρδιά τους τόσο άδικη σκέψη και γιατί ζητούσαν να ντροπιάσουν αθώες γυναίκες.

Υπενθύμισε πως οι χριστιανοί πεθαίνουν χαρούμενοι για τον Χριστό, χωρίς να αρνούνται τον Θεό της ζωής τους. Πρόσθεσε πως ο νόμος του Θεού απαγορεύει αυστηρά κάθε μαγεία και δηλητήριο, με ποινή τον θάνατο των ίδιων των ενόχων. Οι κριτές άκουγαν με ευχαρίστηση τα λόγια της και θαύμαζαν την ομορφιά και τη σοφία της παρθένου.

Μέσα τους όμως καθένας σκεφτόταν πώς θα τη γλιτώσει από την καταδίκη για να την πάρει γυναίκα του. Ο Μαυπτής τη ρώτησε αν τυχόν ετοίμασαν δηλητήριο για να εκδικηθούν τον θάνατο του αδελφού τους. Η Φερβούθη αποκρίθηκε πως ο αδελφός της ζει κοντά στον Χριστό μέσα στη Βασιλεία των ουρανών.

Δήλωσε ακόμη πως η επίγεια εξουσία των διωκτών δεν είναι τίποτε μπροστά σε εκείνη τη δόξα. Μετά τα λόγια αυτά οι άρχοντες πρόσταξαν να οδηγηθούν οι γυναίκες πίσω στη φυλακή. Πολύ πρωί ο αρχιμάγος έστειλε κρυφά υπηρέτη του στο κελί της παρθένου με νέα δελεαστική πρόταση.

Της μήνυσε πως ήταν έτοιμος να παρακαλέσει ο ίδιος τον βασιλιά για τη ζωή της, αρκεί να γινόταν γυναίκα του. Η Φερβούθη αποκρίθηκε με παρρησία και αποκάλεσε τον Μαυπτή εχθρό του Θεού και κάθε αλήθειας. Του παράγγειλε να κλείσει το στόμα του και να μην τολμήσει ξανά να της απευθύνει τέτοια ασεβή λόγια.

Διακήρυξε πως είχε αρραβωνιαστεί μια για πάντα τον Κύριο Ιησού Χριστό, για χάρη του οποίου φύλαγε την παρθενία της. Πρόσθεσε πως δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο ούτε το αίμα της, γιατί ο δρόμος αυτός την οδηγούσε στον αδελφό της. Με όμοιο τρόπο η αγία απομάκρυνε και τους άλλους δύο κριτές, που ένας προς έναν δοκίμαζαν την ίδια δόλια μέθοδο.

Όταν οι τρεις άρχοντες κατάλαβαν ότι όλοι μαζί την επιθυμούσαν μάταια, αποφάσισαν να την αφανίσουν οριστικά. Παρουσιάστηκαν στον Σαπώρ και του ψιθύρισαν πως οι τρεις χριστιανές ήταν μάγισσες και άξιζαν θάνατο. Ο βασιλιάς απάντησε ότι μόνη σωτηρία τους θα ήταν η προσκύνηση του ήλιου.

Οι μάρτυρες όμως δήλωσαν θαρρετά πως προσκυνούν μόνο τον Θεό, τον Ποιητή του ουρανού και της γης. Καμία απειλή δεν λύγισε τις γυναίκες και ο Μαυπτής με τους συντρόφους του φώναξαν δυνατά μπροστά στους παρόντες. Ζήτησαν να εξαφανιστούν από τη γη οι τρεις δολοφόνες της βασίλισσας, που τάχα προκάλεσαν την αρρώστια της.

Αμέσως βγήκε από τον Σαπώρ θανατική απόφαση και άφησε στους μάγους τον τρόπο της εκτέλεσης. Οι ασεβείς εκείνοι όρισαν πως οι μάρτυρες έπρεπε να κοπούν στα δύο, για να περάσει η βασίλισσα ανάμεσα στα κομμάτια τους και να θεραπευτεί. Καθώς οδηγούσαν τις τρεις γυναίκες προς τον τόπο της εκτέλεσης, ο Μαυπτής έστειλε για τελευταία φορά τον δούλο του στη Φερβούθη.

Της μήνυσε πως, αν τον υπάκουε ακόμη και τώρα, ούτε εκείνη ούτε οι συντρόφισσές της θα πέθαιναν. Η αγία απάντησε με αγανάκτηση πως ποθούσε να πεθάνει για τον Χριστό και να κερδίσει την αιώνια ζωή. Δεν δεχόταν να αγαπήσει την πρόσκαιρη ζωή και να χάσει την παντοτινή χαρά κοντά στον Νυμφίο της.

Οι δήμιοι έβγαλαν τότε τις μάρτυρες έξω από την πόλη και έστησαν εκεί από δύο ξύλινους πασσάλους για κάθε γυναίκα. Έδεσαν τη Φερβούθη από τον λαιμό και από τα πόδια ανάμεσα στους πασσάλους, και έπραξαν το ίδιο με τις άλλες δύο πιστές της συντρόφισσες. Έπειτα οι δήμιοι πήραν ένα μεγάλο ξυλουργικό πριόνι και πριόνισαν στα δύο τα τίμια σώματα των μαρτύρων.

Έτσι οι τρεις παρθένες παρέδωσαν τις καθαρές ψυχές τους στα χέρια του αθάνατου Νυμφίου τους Χριστού. Οι ασεβείς έστησαν στη συνέχεια έξι μεγάλους πασσάλους, τρεις σε κάθε πλευρά του δρόμου που οδηγούσε προς την πόλη. Πάνω σε αυτούς κρέμασαν τα κομμένα μέλη των αγίων γυναικών, σαν ματωμένο και θλιβερό καρπό.

Το θέαμα ήταν γεμάτο φρίκη και άξιο πολλών δακρύων για κάθε ευσεβή ψυχή. Από εκείνον τον δρόμο πέρασε στη συνέχεια η βασίλισσα της Περσίας ανάμεσα στα κρεμασμένα σώματα των μαρτύρων. Πίσω της ακολουθούσε μεγάλο πλήθος λαού, που είχε συναχθεί για να δει την παράδοξη αυτή πομπή.

Μετά από όλα αυτά τα τίμια λείψανα των αγίων ρίχτηκαν σε μια χαράδρα ως άχρηστα από τους διώκτες. Οι χριστιανοί όμως πήγαν κρυφά τη νύχτα και έθαψαν με ευλάβεια τα ιερά λείψανα των μαρτύρων. Έτσι η Φερβούθη μαζί με την αδελφή της και την υπηρέτριά της τελείωσε τον αγώνα της την τέταρτη ημέρα του Απριλίου.

Πρόσφεραν τη ζωή τους στον Κύριο Ιησού Χριστό, στον οποίο ανήκει η δόξα και η τιμή και η προσκύνηση στους αιώνες των αιώνων.