Ο Άγιος Κόνων ο Κηπουρός της Παμφυλίας

Τον βρήκαν να σκάβει ήσυχα τα λάχανά του, κι εκείνος τους υποδέχτηκε με χαμόγελο λέγοντάς τους «παιδιά μου». Λίγες ώρες αργότερα, καρφωμένος στα πόδια, έτρεχε μπροστά από την άμαξα του ηγεμόνα ψάλλοντας προς τον Θεό. Ο Άγιος Κόνων καταγόταν από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας και έζησε στα δύσκολα χρόνια του διωγμού του αυτοκράτορα Δεκίου.

Άφησε την πατρίδα του και ήρθε στην Παμφυλία, στην πόλη Μάγιδο, όπου επέλεξε έναν τρόπο ζωής γεμάτο απλότητα και ταπείνωση. Εκεί καλλιεργούσε έναν μικρό κήπο με λαχανικά, από τα οποία έτρεφε τον εαυτό του και βοηθούσε τους φτωχούς ξένους που περνούσαν. Ήταν άνθρωπος καλόκαρδος, χωρίς πονηριά, με καρδιά καθαρή και αληθινά παιδική.

Αν και δεν είχε σπουδάσει γράμματα, ζούσε μια ζωή θεάρεστη μέσα στη σιωπή της προσευχής και της εργασίας. Όταν ξέσπασε ο διωγμός στην περιοχή και μαρτύρησαν οι άγιοι Παπίας, Διόδωρος και Κλαυδιανός, η πόλη βυθίστηκε στον φόβο. Λίγο αργότερα εκτελέστηκε και ο επίσκοπος της πόλης, ο άγιος Νέστωρ, και οι Χριστιανοί άρχισαν να φεύγουν κρυφά.

Η πίστη όμως του Κόνωνος έμενε ακλόνητη μέσα στον κήπο του. Ο ηγεμόνας Πούβλιος διέταξε τότε με τους κήρυκές του να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι της πόλης ενώπιόν του. Οι Χριστιανοί έφυγαν βιαστικά, εγκαταλείποντας πίσω σπίτια, περιουσίες και κάθε υλικό αγαθό.

Μόνος ο Κόνων έμεινε στην έρημη πια πόλη, χωρίς να ταραχτεί από τις απειλές των αρχόντων. Οι στρατιώτες είχαν λάβει εντολή να ψάξουν σπίτι με σπίτι και να συλλάβουν όποιον Χριστιανό βρισκόταν ακόμη εκεί. Όταν τον πλησίασαν, ο άγιος εργαζόταν ήρεμα ανάμεσα στα φυτά του, χωρίς να γνωρίζει τι συνέβαινε.

Με την απλότητα της ψυχής του τους χαιρέτησε λέγοντας «γεια σας, παιδιά μου», σαν να ήταν φίλοι. Εκείνοι όμως τον έδεσαν πίσω από το άλογο του διοικητή τους και τον τραβούσαν προς τον ηγεμόνα. Ο άγιος ακολουθούσε χωρίς αντίσταση, με πραότητα και βαθιά εσωτερική γαλήνη μέσα στην ψυχή του.

Φτάνοντας μπροστά στον Πούβλιο, οι στρατιώτες ανέφεραν ότι έψαξαν παντού στην πόλη και στα περίχωρα. Είπαν πως μόνο αυτόν τον γέροντα βρήκαν να εργάζεται στον κήπο του και πως όφειλε να λογοδοτήσει για όλους τους Χριστιανούς. Ο ηγεμόνας ρώτησε τον Κόνωνα για την καταγωγή και την πίστη του, και έπειτα προσπάθησε να τον παρασύρει με γλυκόλογα.

Του είπε ότι δεν ζητούσε θυσία, αλλά μόνο λίγο θυμίαμα, λίγο κρασί και ένα κλωνάρι φοίνικα στα χέρια του. Αρκούσε να πει μόνο μία φράση προς τον Δία και θα τον άφηνε ελεύθερο να ζήσει ευτυχισμένος ανάμεσά τους. Ο μάρτυρας ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό με βαθύ στεναγμό και απάντησε με παρρησία.

«Ταλαίπωρε άνθρωπε, είπε, και εσύ μετέχεις σε αυτή την τρομερή πλάνη των ειδώλων. Εγώ θα υμνώ τον αληθινό Θεό μαζί με εκείνους που καταδίκασες σε θάνατο για το όνομά Του». Ο τύραννος εξοργίστηκε και απείλησε τον άγιο με σκληρά βασανιστήρια, μα εκείνος έμεινε ασάλευτος.

Αφού συμβουλεύτηκε τους αυλικούς του, διέταξε να καρφώσουν σιδερένια καρφιά στους αστραγάλους του γέροντα. Έπειτα τον υποχρέωσαν να τρέχει μπροστά από την άμαξα του ηγεμόνα, ενώ δύο στρατιώτες τον χτυπούσαν συνεχώς με μαστίγιο. Εκείνος έτρεχε ψάλλοντας και προσευχόμενος, χωρίς να βγάλει ούτε μία λέξη παραπόνου από τα χείλη του.

Όταν τον οδήγησαν στην αγορά της πόλης, ο γέροντας λύγισε από την εξάντληση και έπεσε γονατιστός στο χώμα. Με τα μάτια προς τον ουρανό άρχισε να προσεύχεται μπροστά σε όλους με συγκλονιστική απλότητα. «Κύριε, ζήτησε, λύτρωσέ με από τα σκυλιά που διψούν για το αίμα μου και ανάπαυσέ με μαζί με όλους τους δικαίους που εκπλήρωσαν το θέλημά Σου».

Έπειτα σήκωσε αργά το χέρι του και έκανε με ευλάβεια το σημείο του Σταυρού. Παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό σαν θυσία πολύτιμη, ευωδιαστή και εντελώς ευάρεστη ενώπιόν Του. Έτσι έφυγε από τη γη ο πράος κηπουρός της Παμφυλίας, χωρίς όπλα και χωρίς λόγια σκληρά.

Άφησε πίσω του τον μικρό του κήπο, μα κέρδισε τον παράδεισο της αιώνιας ζωής. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις πέντε Μαρτίου, ως ένδειξη ευλάβειας και βαθιάς ευγνωμοσύνης. Ο βίος του διδάσκει πως η αγιότητα δεν χρειάζεται γνώσεις, δύναμη ή κοσμική δόξα.

Χρειάζεται καρδιά καθαρή, πίστη αληθινή και αγάπη που δεν λυγίζει ούτε μπροστά στα καρφιά ούτε μπροστά στον θάνατο.