Όσιος Μάρκος ο Ασκητής και Θαυματουργός

Μια ύαινα πλησίασε κάποτε τον Όσιο Μάρκο και του παρακάλεσε με ταπεινή στάση να θεραπεύσει το τυφλό μικρό της. Άγγελος Κυρίου του πρόσφερε τη Θεία Κοινωνία αντί του πρεσβυτέρου της μονής, καθώς η ψυχή του ήταν εξαιρετικά καθαρή. Ο Όσιος Μάρκος γεννήθηκε στην Αθήνα και έζησε γύρω στον τέταρτο και πέμπτο αιώνα μετά Χριστόν.

Αφού έλαβε αξιόλογη μόρφωση μέσα στο φιλοσοφικό κλίμα της πόλης του, εγκατέλειψε την Αθήνα και πήγε στην Αντιόχεια. Εκεί μαθήτευσε κοντά στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον μεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας. Ύστερα από καιρό έγινε μοναχός και αναχώρησε για την έρημο της Νιτρίας στην Κάτω Αίγυπτο, όπου ζούσαν τότε πολλοί ασκητές.

Από τα νεανικά του χρόνια η αγαπημένη του ενασχόληση ήταν η μελέτη των Θείων Γραφών με ζήλο και αφοσίωση. Λέγεται μάλιστα ότι γνώριζε ολόκληρη την Αγία Γραφή απέξω, καθώς η μνήμη και η αγάπη του για τον λόγο του Θεού ήταν θαυμαστές. Έτσι έφθασε σταδιακά στον ύψιστο βαθμό της αρετής μέσα από τη μελέτη, την προσευχή και την άσκηση.

Η ζωή του Οσίου σημαδεύτηκε από εντυπωσιακά θαυμαστά γεγονότα, που φανερώνουν την οικειότητα που είχε αποκτήσει με τη χάρη του Θεού. Κάποτε, ενώ ησύχαζε στο κελί του, τον πλησίασε μια ύαινα που κουβαλούσε μαζί της το τυφλό μικρό της. Το άγριο ζώο στάθηκε μπροστά του με στάση ταπεινή, σαν να παρακαλούσε για την τύφλωση του παιδιού της.

Ο Όσιος κατάλαβε αμέσως τι ζητούσε το θηρίο και, με την απλότητα του αγίου, έπτυσε στα μάτια του μικρού. Αμέσως το ζωάκι βρήκε την όρασή του και έφυγε μαζί με τη μητέρα του χαρούμενο. Μετά από μερικές ημέρες ήρθε πάλι η ύαινα στον Άγιο, ως ένδειξη ευχαριστίας και ανταπόδοσης.

Του μετέφερε στα δόντια της το δέρμα ενός μεγάλου κριαριού, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Όμως ο Όσιος αρνήθηκε να το δεχθεί, αν δεν του υποσχόταν πρώτα ότι δεν θα ξανάβλαπτε τα πρόβατα των φτωχών ανθρώπων της περιοχής. Η υπόσχεση δόθηκε και τότε μόνο ο Άγιος δέχθηκε το δώρο της.

Η ψυχική καθαρότητα του Οσίου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο πρεσβύτερος της μονής διηγείτο με όρκο ένα συγκλονιστικό γεγονός. Έλεγε ότι ποτέ ο ίδιος δεν μετέδωσε τη Θεία Κοινωνία στον Όσιο Μάρκο με τα χέρια του. Κάθε φορά που ο Άγιος προσερχόταν στο άγιο Ποτήριο, χέρι Αγγέλου κρατούσε τη λαβίδα και τον κοινωνούσε.

Ο υπηρέτης του μάλιστα μαρτυρούσε ότι ποτέ δεν είδε τον Όσιο να φτύσει στο χώμα, τόση ήταν η πραότητά του. Έμεινε μέσα στο μοναχικό τάγμα για σαράντα ολόκληρα χρόνια και άσκησε την αυστηρή νηστεία επί εξήντα συναπτά έτη. Έζησε ως ερημίτης για ενενήντα χρόνια μέσα στην ησυχία, την προσευχή και τον αδιάκοπο αγώνα της αρετής.

Παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο σε βαθύ γήρας, όταν συμπλήρωσε τα εκατόν είκοσι χρόνια της επίγειας ζωής του. Η κοίμησή του ήταν ειρηνική, όπως ταιριάζει σε άνθρωπο που έζησε ολόκληρη τη ζωή του μέσα στη χάρη του Θεού. Από τα τριάντα συνολικά συγγράμματά του σώζονται σήμερα μόνο εννέα λόγοι, μερικές επιστολές και ορισμένες συμβουλευτικές πραγματείες με μεγάλη πνευματική αξία.

Τρεις από αυτούς τους λόγους περιλαμβάνονται στον πρώτο τόμο της αγγλικής έκδοσης της Φιλοκαλίας των ιερών νηπτικών. Τόση ήταν η πρακτική ωφέλεια των κειμένων του, ώστε οι Βυζαντινοί έλεγαν για τον συγγραφέα τους ένα παροιμιώδες ρητό. Έλεγαν δηλαδή ότι όλα τα άλλα πρέπει κανείς να τα πουλήσει, για να αγοράσει μόνο τα έργα του Μάρκου.

Ανάμεσα στα πολύτιμα παραγγέλματά του ξεχωρίζουν λόγια που διατηρούν αμείωτη την επικαιρότητά τους μέχρι σήμερα. Έλεγε ότι είναι προτιμότερο να σε βλάπτουν οι άνθρωποι παρά να σε εξουσιάζουν οι δαίμονες της κακίας. Δίδασκε επίσης ότι ο απλός αλλά ταπεινόφρων άνθρωπος είναι σοφότερος από όλους όσοι θεωρούνται σοφοί του κόσμου.

Τόνιζε ακόμη ότι όποιος θυμάται τα προηγούμενα σφάλματά του προφυλάσσεται με ασφάλεια από τα μελλοντικά πτώματα. Τέλος υπογράμμιζε ότι, αν δεν δοκίμασε κανείς θλίψεις, δεν πρέπει να νομίζει ότι κατέχει αληθινή αρετή. The file will be saved as: **03_05_Όσιος_Μάρκος_ο_Ασκητής.