Μαράνα και Κύρα, οι αρχόντισσες της Βέροιας

Δύο αρχοντοπούλες από τη συριακή Βέροια έζησαν σαράντα ολόκληρα χρόνια κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, χωρίς στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Φόρτωσαν τα λεπτά τους σώματα με βαριές σιδερένιες αλυσίδες και έφαγαν τροφή μόνο μία φορά κάθε σαράντα ημέρες, για τρία ολόκληρα χρόνια. Οι δύο αδελφές, η Μαράνα και η Κύρα, κατάγονταν από επιφανή και πλούσια οικογένεια της πόλης.

Η ανατροφή τους ήταν προσεγμένη και η μόρφωσή τους ταίριαζε στην κοινωνική θέση που είχαν από τη γέννησή τους. Όταν όμως έφτασαν σε ώριμη ηλικία, καταφρόνησαν τα πλούτη και την ευγενική καταγωγή τους. Άφησαν το πατρικό σπίτι και αποτραβήχτηκαν έξω από τα τείχη της πόλης, αναζητώντας τη σιωπή και την προσευχή.

Με τα ίδια τους τα χέρια ύψωσαν έναν μικρό περίβολο από πέτρες, μέσα στον οποίο αποφάσισαν να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους. Έκλεισαν την είσοδο με πηλό και χαλίκι, ώστε να μην μπορεί κανείς να εισέλθει στο ταπεινό τους καταφύγιο. Άφησαν μόνο μια μικρή θυρίδα, από όπου δέχονταν την απαραίτητη τροφή και επικοινωνούσαν με τις γυναίκες που τις επισκέπτονταν.

Η ζωή τους μέσα στον μικρό αυτό περίβολο ήταν μια αδιάλειπτη πάλη με τη φύση και με τις ανάγκες του σώματος. Δεν υπήρχε σκεπή πάνω από το κεφάλι τους, ώστε εκτίθεντο στη βροχή, στον ήλιο, στο κρύο και στους ανέμους της Συρίας. Κάτω από τα φαρδιά μοναχικά τους ενδύματα κρύβονταν βαριές σιδερένιες αλυσίδες, που τύλιγαν τα χέρια, τα πόδια, τον τράχηλο και τη μέση τους.

Με αυτόν τον τρόπο νέκρωναν το σώμα και νικούσαν τους πειρασμούς που έρχονταν στη μοναχική τους ησυχία. Επί τρία συνεχόμενα χρόνια κρατούσαν αυστηρή νηστεία και έπαιρναν τροφή μία μόνο φορά κάθε σαράντα ημέρες. Η Κύρα ήταν πιο αδύναμη στο σώμα και το βάρος των σιδερικών τη λύγιζε ολόκληρη, ώστε δεν μπορούσε να σταθεί όρθια ή να καθίσει ίσια.

Όλο τον χρόνο φύλαγαν αυστηρή σιωπή και μόνο κάθε πενήντα ημέρες έσπαζαν για μία μέρα τη συνομιλία τους με τον κόσμο. Έτσι έβλεπαν από τούτη τη ζωή τον Νυμφίο τους Χριστό, που τους κρατούσε από τους ουρανούς το αμάραντο στεφάνι της νίκης. Οι παλιές τους υπηρέτριες, βλέποντας τη φλόγα των κυριών τους, αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο της άσκησης και της προσευχής.

Οι όσιες τις εγκατέστησαν σε ένα μικρό οίκημα δίπλα στον δικό τους περίβολο, ώστε να ζουν ξεχωριστά αλλά κοντά τους. Από τη μικρή θυρίδα τις παρακινούσαν με λόγια πατρικά να επιδίδονται στην προσευχή, στη νηστεία και στους πνευματικούς αγώνες. Ο επίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος, ο οποίος κατέγραψε τον βίο τους στη Φιλόθεο Ιστορία, τις επισκέφθηκε ο ίδιος στην ταπεινή τους κατοικία.

Από σεβασμό προς το αρχιερατικό του αξίωμα, οι παρθένες δέχτηκαν να ανοίξουν την πύλη και να τον υποδεχθούν μέσα. Ο Θεοδώρητος συνομίλησε μαζί τους με αγάπη και τις έπεισε να βγάλουν για λίγο τα βαριά σιδερικά που έφεραν κάτω από τα ρούχα τους. Μόλις όμως εκείνος αναχώρησε από τον τόπο τους, οι δύο αδελφές ξαναφόρεσαν αμέσως τις αλυσίδες και συνέχισαν την ίδια σκληρή άσκηση.

Έζησαν με αυτόν τον τρόπο πάνω από σαράντα ολόκληρα χρόνια στη μοναχική τους ησυχία. Τρεις φορές παρέμειναν εντελώς χωρίς τροφή για σαράντα ημέρες, μιμούμενες το παράδειγμα του Μωυσή και του Ηλία στην Παλαιά Διαθήκη. Άλλες τρεις φορές βάδισαν στα ίχνη του προφήτη Δανιήλ και νήστεψαν αυστηρά τρεις ολόκληρες εβδομάδες συνεχόμενες.

Διέκοψαν τη μοναξιά τους μόνο όταν αποφάσισαν να πάνε προσκυνητές στους Αγίους Τόπους και στον Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου. Έκαναν ολόκληρη τη μεγάλη διαδρομή με τα πόδια, που κρατούσε είκοσι ημέρες, και δεν έβαλαν τίποτε στο στόμα τους κατά τη μετάβαση. Έφαγαν λίγη τροφή μόνο όταν προσκύνησαν και απέδωσαν τις πρέπουσες τιμές στα ιερά μνημεία της Ιερουσαλήμ.

Στον δρόμο της επιστροφής κράτησαν την ίδια ακριβώς νηστεία και δεν δοκίμασαν απολύτως τίποτε ώσπου να φτάσουν πίσω. Με τον ίδιο τρόπο πραγματοποίησαν αργότερα και άλλο προσκύνημα στον τάφο της πρωτομάρτυρος αγίας Θέκλας στη Σελεύκεια της Ισαυρίας. Στο τέλος των γενναίων αγώνων τους κοιμήθηκαν εν ειρήνη και παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Νυμφίο Χριστό.

Η όσια ζωή τους εξισώθηκε με την άσκηση των μεγάλων ανδρών της ερήμου και έλαβαν παρόμοιο στεφάνι νίκης από τον ίδιο τον Σωτήρα.