Ο Ιερομάρτυρας Βλαδίμηρος του Κιέβου

Πέντε ένοπλοι στρατιώτες και ένας ναύτης χτύπησαν τη νύχτα την πόρτα του εβδομηντάχρονου ιεράρχη, για να τον σύρουν στον θάνατο. Στην κάμαρά του τον στραγγάλισαν με την ίδια την αλυσίδα του σταυρού του, ζητώντας του χρήματα και βασανίζοντάς τον με αγριότητα. Ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος του Κιέβου υπήρξε ο πρώτος επίσκοπος που μαρτύρησε από τους Μπολσεβίκους στα χρόνια της Ρωσικής Επαναστάσεως.

Το κοσμικό του όνομα ήταν Βασίλειος Νικηφόροβιτς Μπογκογιαβλένσκυ και γεννήθηκε την πρώτη Ιανουαρίου του χίλια οκτακόσια σαράντα οκτώ στην επαρχία του Ταμπώφ. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι ευσεβείς και ο πατέρας του, ιερέας, βρήκε αργότερα μαρτυρικό θάνατο. Ο νεαρός Βασίλειος ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου το χίλια οκτακόσια εβδομήντα τέσσερα.

Δίδαξε για επτά χρόνια στη θεολογική σχολή του Ταμπώφ, προτού αξιωθεί να φορέσει το πετραχήλι της ιεροσύνης. Νυμφεύθηκε, όμως ο σταυρός της ιεροσύνης πολύ γρήγορα συνοδεύτηκε από τον σταυρό της χηρείας. Το χίλια οκτακόσια ογδόντα έξι έχασε την πρεσβυτέρα του και λίγο αργότερα το μονάκριβο παιδί του.

Ο πόνος τον οδήγησε στη μοναχική οδό, με την υπομονή που θυμίζει τον πολύπαθο Ίωβ της Παλαιάς Διαθήκης. Εγκαταβίωσε στη μονή του Κοζλώφ στην περιοχή του Ταμπώφ και έλαβε το όνομα Βλαδίμηρος, αφήνοντας πίσω του τον κόσμο. Το χίλια οκτακόσια ογδόντα οκτώ χειροτονήθηκε επίσκοπος της Σταραγιά Ρους και διακόνησε ως βοηθός επίσκοπος στη μητρόπολη του Νόβγκοροντ.

Το χίλια οκτακόσια ενενήντα ένα μετατέθηκε στη μητρόπολη της Σαμάρα, όπου ο λαός δοκιμαζόταν σκληρά. Μια θανατηφόρα επιδημία χολέρας και μια καταστροφική σιτοδεία γονάτιζαν τους πιστούς της επαρχίας του. Ο επίσκοπος Βλαδίμηρος αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις του στη φροντίδα των αρρώστων και των πεινασμένων αδελφών του.

Έγινε φωτεινό παράδειγμα και ενέπνευσε πολλούς να σταθούν δίπλα στους δοκιμαζόμενους ανθρώπους με αγάπη και αυτοθυσία. Το χίλια οκτακόσια ενενήντα δύο εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος Καρταλινίας και Καχετίας στη Γεωργία, αναλαμβάνοντας ένα ακόμη βαρύ ποιμαντικό φορτίο. Έξι χρόνια αργότερα, το χίλια οκτακόσια ενενήντα οκτώ, η Εκκλησία τον ανέδειξε Μητροπολίτη Μόσχας και Κολόμνα.

Στη θέση αυτή διακόνησε για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια με ζήλο και αυταπάρνηση. Σε κάθε τόπο όπου πέρασε, άφηνε καθαρά τα ίχνη της αγιότητας και της ποιμαντικής του μέριμνας για όλο το ποίμνιο. Ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος ξεχώριζε για τη βαθιά συμπόνια του προς τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά παιδιά.

Άπλωνε το χέρι του στους αλκοολικούς και σε όσους είχαν απομακρυνθεί από την Εκκλησία, αναζητώντας τους με αγάπη. Έδειχνε ζωντανό ενδιαφέρον για τη μόρφωση των παιδιών και ιδιαίτερα για τους νέους σπουδαστές των θεολογικών σχολών. Το χίλια εννιακόσια δώδεκα, μετά την κοίμηση του Μητροπολίτη Αντωνίου, ανέλαβε τη μητρόπολη της Πετρούπολης και την κυβέρνησε ως το χίλια εννιακόσια δεκαπέντε.

Επειδή δεν αποδεχόταν την παρουσία του Ρασπούτιν στα ανάκτορα, έπεσε στη δυσμένεια του Τσάρου και μετατέθηκε στο Κίεβο. Στις πέντε Νοεμβρίου του χίλια εννιακόσια δεκαεπτά εκείνος ανήγγειλε στην Εκκλησία την εκλογή του Αγίου Τύχωνα ως Πατριάρχη Μόσχας. Στα κηρύγματά του προς τους σπουδαστές της Μόσχας τόνιζε πως οι αδελφοί τους πεινούν και ζουν μέσα στο σκοτάδι της απιστίας.

Καλούσε όλους να εργαστούν, ώστε να φωτίσουν τη ζωή των ανθρώπων με το φως του Χριστού. Το κήρυγμά του πάντοτε ένωνε τη φιλανθρωπία με τη βαθιά πίστη και την ελπίδα. Στο τέλος του χίλια εννιακόσια δεκαεπτά διαμορφώθηκε στην Ουκρανία ένα κίνημα που ζητούσε ανεξάρτητη Εκκλησία από τη Ρωσική.

Το λεγόμενο Ουκρανικό Συμβούλιο πίεζε επίμονα τον Μητροπολίτη Βλαδίμηρο να συναινέσει στη δημιουργία αυτόνομης εκκλησιαστικής δομής. Εκείνος πονούσε βαθιά και προειδοποιούσε πως μια τέτοια διαίρεση θα έδινε νίκη στους εχθρούς της Εκκλησίας. Σχηματίστηκε όμως μια ξεχωριστή ουκρανική εκκλησιαστική διοίκηση, η ονομαζόμενη ράντα, με επικεφαλής τον συνταξιούχο αρχιεπίσκοπο Αλέξιο Δοροδνίτσιν.

Η αντικανονική αυτή ομάδα απαγόρευσε τη μνημόνευση του Πατριάρχη Τύχωνα στις ακολουθίες και απαίτησε από τον Μητροπολίτη να εγκαταλείψει το Κίεβο. Τον Ιανουάριο του χίλια εννιακόσια δεκαοκτώ ο εμφύλιος πόλεμος έφτασε στην πόλη και δύο στρατοί συγκρούστηκαν για τον έλεγχό της. Πολλοί ναοί και μοναστήρια υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τα κανόνια και τις μάχες των δρόμων.

Στις είκοσι τρεις Ιανουαρίου οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου με βιαιότητα. Στρατιώτες εισέβαλαν στους ναούς και έσυραν τους μοναχούς στην αυλή, για να τους γυμνώσουν και να τους χτυπήσουν. Στις έξι και μισή το βράδυ της εικοστής πέμπτης Ιανουαρίου πέντε ένοπλοι και ένας ναύτης αναζήτησαν τον εβδομηντάχρονο ιεράρχη.

Τον βασάνισαν μέσα στην κάμαρά του, τον στραγγάλισαν με την αλυσίδα του σταυρού του και απαιτούσαν επίμονα χρήματα. Όταν τον έβγαλαν έξω, ο υποτακτικός του πλησίασε και ζήτησε ταπεινά την ευλογία του γέροντά του. Ο ναύτης τον έσπρωξε με αγριότητα και του φώναξε πως τέλειωσαν πια οι υποκλίσεις προς τους αιμοπότες.

Ο Μητροπολίτης τον ευλόγησε, τον φίλησε και του είπε με γαλήνη το στερνό αντίο, καλώντας τον με το όνομά του, Φίλιππε. Έπειτα προχώρησε ήρεμα προς τους δημίους του, σαν να βάδιζε για να λειτουργήσει τη Θεία Λειτουργία. Τον οδήγησαν με αυτοκίνητο στον τόπο της εκτελέσεως κοντά στα τείχη της Λαύρας.

Καθώς κατέβαινε, ρώτησε ήρεμα εκείνους τους ανθρώπους εάν σκόπευαν να τον σκοτώσουν εκεί. Προσευχήθηκε για λίγο, ζήτησε συγχώρηση για τις αμαρτίες του και ευλόγησε τους εκτελεστές του. Είπε πως ο Θεός να τους συγχωρήσει και αμέσως ακούστηκαν οι σφαίρες των τουφεκιών.

Το πρωί κάποιες γυναίκες έφτασαν στις πύλες της Λαύρας και ειδοποίησαν τους μοναχούς για το σημείο όπου βρισκόταν το σώμα. Ο Μητροπολίτης κειτόταν ανάσκελα, με πληγές από σφαίρες κοντά στο δεξί του μάτι και πλάι στην κλείδα. Στο σώμα του φαίνονταν πολλές κοψιές και βαθιά τραύματα, ανάμεσα σε αυτά και μια εξαιρετικά βαθιά πληγή στο στήθος.

Οι μοναχοί τον μετέφεραν με δάκρυα στον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ μέσα στη Λαύρα. Εκεί είχε περάσει τις τελευταίες ημέρες της ζωής του βυθισμένος αδιάκοπα στην προσευχή. Στη Μόσχα συνεδρίαζε εκείνη την ώρα η Πανρωσική Σύνοδος της Εκκλησίας, όταν ήρθε η είδηση του μαρτυρίου του.

Ο Πατριάρχης Τύχων μαζί με τον κλήρο τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση για τον νεομάρτυρα ιεράρχη. Συγκροτήθηκε επιτροπή, για να ερευνήσει τις συνθήκες της δολοφονίας, όμως η Επανάσταση εμπόδισε το έργο της. Η Σύνοδος όρισε την εικοστή πέμπτη Ιανουαρίου ως ημέρα μνήμης όλων των μαρτύρων και ομολογητών της Ρωσίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας τον κατέταξε επίσημα στους Αγίους της το χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο.