Ο Όσιος Μάρης και η λαχτάρα της Θείας Λειτουργίας

Στα νιάτα του γοήτευε τους πιστούς με τη γλυκιά φωνή του και την ομορφιά του προσώπου του, ψάλλοντας στις γιορτές των μαρτύρων. Όμως μια μέρα τα παράτησε όλα και κλείστηκε σε μια υγρή καλύβα κοντά στο χωριό Ομήρου, όπου έμεινε τριάντα επτά ολόκληρα χρόνια. Καταγόταν από την πόλη Κύρο της Συρίας και ήταν προικισμένος με σπάνια χαρίσματα, που θα μπορούσαν να τον αναδείξουν στον κόσμο.

Όμως η καρδιά του ζητούσε άλλον δρόμο, πιο σιωπηλό και πιο βαθύ από τη δόξα των ανθρώπων. Αγάπησε τον Θεό περισσότερο από κάθε τι και φύλαξε με προσοχή τις θείες εντολές στη ζωή του. Μέσα σε πολλούς πειρασμούς της νεότητας κράτησε το σώμα του αγνό και την ψυχή του ολοκάθαρη.

Έστρεψε τη σκέψη του μακριά από τα εγκόσμια θέλγητρα και αναζήτησε έναν τόπο όπου θα ζούσε μόνο για τον Χριστό. Έτσι έφτασε στο χωριό Ομήρου, που ονομαζόταν και Νήτις, και έστησε εκεί τη μικρή του κατοικία. Η υγρασία του τόπου ταλαιπωρούσε διαρκώς την υγεία του και του προκαλούσε μεγάλο πόνο.

Παρ' όλα αυτά δεν θέλησε ποτέ να εγκαταλείψει το μικρό αυτό κελί. Αγαπούσε την απλότητα της ζωής και απέφευγε με προσοχή κάθε πανουργία και ψεύτικη συμπεριφορά των ανθρώπων. Θεωρούσε τη φτώχεια και την ακτημοσύνη ως τη μεγαλύτερη ευλογία που μπορούσε να δεχτεί από τον Θεό.

Όλα τα χρόνια της ασκητικής του ζωής φορούσε ρούχα φτιαγμένα από γίδινο μαλλί, χωρίς ποτέ να ζητήσει κάτι καλύτερο. Η τροφή του ήταν εξαιρετικά λιτή και αποτελούνταν μόνο από λίγο ψωμί και λίγο αλάτι κάθε μέρα. Με αυτόν τον τρόπο πέρασε ενενήντα ολόκληρα χρόνια, αφιερωμένος στη νηστεία και την αδιάκοπη προσευχή.

Στην έρημη καλύβα του δεν είχε τη δυνατότητα να παρευρεθεί ποτέ στη Θεία Λειτουργία. Για πολλά χρόνια έτρεφε μέσα του έναν φλογερό πόθο να ζήσει αυτό το ιερό μυστήριο έστω και μία φορά. Όταν ο φίλος και μετέπειτα βιογράφος του, ο επίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος, ήρθε να τον επισκεφθεί, του φανέρωσε αυτή την κρυφή του επιθυμία.

Ο επίσκοπος συγκινήθηκε βαθιά και αποφάσισε να ικανοποιήσει αμέσως τον πόθο του γέροντα ασκητή. Έστειλε ανθρώπους στο κοντινό χωριό για να φέρουν τα ιερά σκεύη που χρειάζονταν για την τέλεση του μυστηρίου. Όταν τα ιερά σκεύη έφτασαν στην ταπεινή καλύβα, διαπίστωσαν ότι έλειπε η Αγία Τράπεζα για την τέλεση του μυστηρίου.

Τότε ο επίσκοπος, με βαθιά πίστη, τέλεσε τη θεία Ιερουργία πάνω στα απλωμένα χέρια ενός διακόνου που στεκόταν δίπλα του. Ο όσιος γέροντας κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων μετά από τόσα χρόνια διακαούς προσδοκίας και προσευχητικής υπομονής. Μόλις τελείωσε η ιερή στιγμή, στράφηκε στον επίσκοπο και του εξομολογήθηκε με δάκρυα όσα ένιωσε.

Του είπε πως καθ' όλη τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας αισθανόταν να μεταφέρεται ολόκληρος στον ουρανό. Έβλεπε με τα μάτια της ψυχής του τον ίδιο τον θρόνο του Χριστού και στεκόταν με φόβο μπροστά του. Του ομολόγησε επίσης πως σε ολόκληρη τη μακρά ζωή του δεν είχε γευτεί ποτέ τέτοια πνευματική χαρά και αγαλλίαση.

Η καρδιά του πλημμύρισε από ανέκφραστη γλυκύτητα που δεν μπορούσε να περιγραφεί με ανθρώπινα λόγια. Έμεινε για ώρα σιωπηλός, με σκυμμένο το κεφάλι, μη τολμώντας να ατενίσει προς τον ουρανό από βαθιά συστολή. Ολοκλήρωσε ειρηνικά τον ασκητικό του αγώνα και παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό τον τέταρτο αιώνα μετά Χριστόν.