Ο στρατιώτης Μέρτιος και η σιωπηλή του ανδρεία

Μέσα στο σκοτεινό κελί της Μαυριτανίας, ένας πληγωμένος στρατιώτης άντεξε οκτώ ολόκληρες ημέρες χωρίς τροφή, με το σώμα του να είναι μία ανοιχτή πληγή. Κανένας κραυγή πόνου δεν βγήκε από τα χείλη του Μερτίου, παρότι τα μαστίγια των δημίων δεν άφησαν σημείο του κορμιού του χωρίς σημάδι. Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις δώδεκα Ιανουαρίου, σε ανάμνηση του ένδοξου μαρτυρίου του.

Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν οι διωγμοί κατά των χριστιανών μαίνονταν με σφοδρότητα σε όλη την αυτοκρατορία. Υπηρετούσε ως γενναίος στρατιώτης στο τάγμα των Μαύρων, που στάθμευε στη μακρινή επαρχία της Αφρικής. Εκεί, οι ειδωλολάτρες ανώτεροί του τον πίεζαν επίμονα να προσφέρει θυσία στα άψυχα είδωλα.

Ο πιστός όμως στρατιώτης του Χριστού αρνήθηκε με σταθερότητα να υπακούσει στις παράνομες εντολές των διωκτών. Τότε εκείνοι, βλέποντας την αμετακίνητη πίστη του, τον κατήγγειλαν επίσημα στον κυρίαρχό του ως λάτρη του Ιησού Χριστού. Έτσι ο Μέρτιος οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος ενώπιον του ηγεμόνα, για να απολογηθεί δημόσια για την ομολογία του.

Η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας είχε φτάσει για τον γενναίο ομολογητή της πίστεως. Ο Μάρτυρας στάθηκε μπροστά στον ηγεμόνα με σεμνότητα ψυχής, αλλά και με την άφοβη γενναιότητα που χάριζε το Άγιο Πνεύμα στους αθλητές του Χριστού. Πρώτα υποκλίθηκε ευγενικά, για να δείξει τον οφειλόμενο σεβασμό προς τον επίγειο άρχοντα της εποχής.

Έπειτα όμως ορθώθηκε με παρρησία και αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμμορφωθεί στη βλάσφημη εντολή. Δείχνοντας τις παλιές πληγές που είχε ανοίξει το σώμα του πολεμώντας κάτω από τη σημαία του αυτοκράτορα, μίλησε με θάρρος αληθινό. Δήλωσε ότι ευλαβείται τον βασιλέα και είναι έτοιμος να χύσει το αίμα του για το στρατιωτικό του καθήκον.

Όμως η ψυχή του και η συνείδησή του ανήκαν ολοκληρωτικά στη λατρεία του αληθινού Θεού, του Ιησού Χριστού. Ο Διοκλητιανός εξαγριώθηκε ακούγοντας τα τολμηρά λόγια του πιστού στρατιώτη του και άρχισε αμέσως τις ταπεινώσεις. Διέταξε να του αφαιρέσουν τη ζώνη, που ήταν το διακριτικό γνώρισμα του στρατιωτικού αξιώματος.

Με αυτή την πράξη τον καθαίρεσαν δημόσια από τον βαθμό που είχε κερδίσει με αίμα και ιδρώτα στις μάχες. Έπειτα έδωσε εντολή να τον μαστιγώσουν ανελέητα μπροστά στα μάτια όλων. Καθώς οι δήμιοι κατέβαζαν με μανία τα μαστίγια στο στιβαρό σώμα του στρατιώτη, εκείνος έμενε σιωπηλός σαν αμνός ενώπιον των κουρευόντων αυτόν.

Ούτε η παραμικρή κραυγή πόνου δεν βγήκε από τα χείλη του, αν και τα τραύματα ήταν φρικτά και αβάσταχτα. Αυτή η υπεράνθρωπη αντοχή προκάλεσε κατάπληξη και τρόμο στον σκληρόκαρδο τύραννο, ο οποίος έφτασε σχεδόν σε κατάσταση παραφροσύνης. Έτσι το βασανιστήριο συνεχίστηκε για πολλές ώρες, μέχρι που ολόκληρο το σώμα του γενναίου αθλητή έγινε μία αιμόφυρτη ανοιχτή πληγή.

Τότε ο αδίστακτος Διοκλητιανός έδωσε εντολή να σταματήσουν τη μαστίγωση και να τον ρίξουν δεμένο στη σκοτεινή φυλακή. Εκεί ο Μέρτιος έμεινε οκτώ ολόκληρες ημέρες, βασανιζόμενος από την πείνα και τη σκληρότητα των φυλάκων του. Οι πληγές του δεν φροντίστηκαν από κανέναν και άρχισαν σιγά σιγά να σαπίζουν επικίνδυνα.

Η καρδιά του όμως σκιρτούσε από χαρά πνευματική, γιατί πλησίαζε η ώρα της συναντήσεως με τον Κύριο. Ο ευσεβής υιός ετοιμαζόταν να ανέβει στις πατρικές αγκάλες του ουράνιου Πατέρα, νικητής και τροπαιοφόρος. Το αθάνατο στεφάνι της δόξας περίμενε τον πιστό στρατιώτη του Χριστού.

Τελικά παρέδωσε την τίμια ψυχή του στα χέρια του Σωτήρα, λέγοντας με τις τελευταίες του δυνάμεις τα λόγια του Κυρίου επάνω στον σταυρό. Έτσι ο ένδοξος αθλητής τελείωσε τον καλόν αγώνα της πίστεως νικηφόρα.