Η Οσία Ευπραξία η πρεσβυτέρα της Ταβέννησης

Σύζυγος ενός συγκλητικού συγγενή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, η Ευπραξία συμφώνησε με τον άντρα της να ζήσουν ως αδέλφια αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης τους. Όταν χήρεψε, μοίρασε όλη την περιουσία της στους φτωχούς και κατέληξε στο αυστηρό μοναστήρι της Ταβέννησης, κοντά στην ηγουμένη Θεοδούλα. Ο ευσεβής σύζυγός της, ο Αντίγονος, ανήκε στον στενό κύκλο της αυτοκρατορικής αυλής και απολάμβανε μεγάλη υπόληψη ανάμεσα στους συγκλητικούς της εποχής του.

Το ζευγάρι, αφού απέκτησε την κόρη του, αποφάσισε με κοινή συμφωνία να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και στην ελεημοσύνη. Έβλεπαν τους φτωχούς ως αδελφούς του Χριστού και πίστευαν πως κάθε φιλανθρωπία τους γίνεται θησαυρός στους ουρανούς. Όταν ο Αντίγονος έφυγε από αυτή τη ζωή, η Ευπραξία βρέθηκε ελεύθερη να ακολουθήσει ολοκληρωτικά τον δρόμο της ασκητικής αφιέρωσης.

Άρχισε να επισκέπτεται διάφορα κοινόβια και σκήτες, μοιράζοντας πλούσιες ελεημοσύνες στους μοναχούς και στους πτωχούς της ερήμου. Η αναζήτησή της την οδήγησε τελικά στο φημισμένο γυναικείο μοναστήρι της Ταβέννησης, στην αιγυπτιακή έρημο, όπου ηγουμένευε η σεβάσμια Θεοδούλα. Η αυστηρότητα του τυπικού και η καθαρότητα της ζωής των αδελφών την συγκίνησαν βαθιά και τράβηξαν την ψυχή της.

Συγκινημένη από την καθαρή μοναστική ζωή, η Ευπραξία ερχόταν συχνά στο κοινόβιο και έφερνε πάντα μαζί της τη μικρή οκταετή κόρη της. Οι αρετές και οι προσευχές των γονιών χάρισαν στο παιδί ιδιαίτερη χάρη του Θεού, που γρήγορα φάνηκε στην ψυχή του. Η μικρή Ευπραξία ζούσε μέσα στο μοναστήρι σαν να ήταν ο φυσικός της τόπος και ένιωθε βαθιά έλξη για την ασκητική ζωή.

Όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αφιερωθεί στον Χριστό, η μητέρα της γέμισε χαρά και ευγνωμοσύνη. Η ηγουμένη Θεοδούλα την κράτησε στο μοναστήρι και την ευλόγησε να λάβει το μοναχικό σχήμα, παρά τη μικρή της ηλικία. Η μητέρα συνέχισε με μεγαλύτερο ζήλο τα έργα της φιλανθρωπίας και αύξησε ακόμη περισσότερο τη νηστεία και την προσευχή της.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η ψυχή της καθαριζόταν και ωρίμαζε μέσα στην ησυχία και στην υπακοή. Η ηγουμένη Θεοδούλα, που είχε το χάρισμα της διορατικότητας, της φανέρωσε κάποια μέρα το επικείμενο τέλος της. Η Ευπραξία δέχτηκε με γαλήνη το άγγελμα και ευχαρίστησε τον Κύριο για το μεγάλο έλεός του απέναντί της.

Πριν αναχωρήσει από αυτόν τον κόσμο, η Οσία αποχαιρέτησε με δάκρυα συγκίνησης όλες τις αδελφές της μονής και ιδιαίτερα τη μικρή της κόρη. Της άφησε λόγια παρακαταθήκης, που έμελλε να γίνουν φως στη μετέπειτα ασκητική πορεία του παιδιού της μέσα στο μοναστήρι. Της είπε να αγαπά τον Κύριο Ιησού Χριστό με όλη της την καρδιά και να σέβεται πάντοτε τις αδελφές της κοινότητας.

Της παρήγγειλε να μην τολμήσει ποτέ να σκεφτεί πως οι άλλες είναι κατώτερες ή πως οφείλουν να την υπηρετούν. Της σύστησε να γίνει φτωχή στους λογισμούς της, ώστε να κερδίσει τους πνευματικούς θησαυρούς της βασιλείας του Θεού. Της ζήτησε επίσης να θυμάται τον πατέρα της και την ίδια στις προσευχές της και να παρακαλεί για τη σωτηρία των ψυχών τους.

Ύστερα από τρεις ημέρες, η αγία παρέδωσε με ειρήνη την ψυχή της στον Κύριο, γύρω στα τριακόσια ενενήντα τρία μετά Χριστόν. Την ενταφίασαν με τιμή μέσα στον περίβολο του μοναστηριού, εκεί όπου είχε ζήσει τα τελευταία της χρόνια. Η κόρη της συνέχισε τους ασκητικούς αγώνες της και αναδείχθηκε αργότερα μεγάλη οσία της Εκκλησίας.