Metri nuk deshi as ta hapte dhe e mori siç ishte në shtëpinë e tij. Kaloi një vit i tërë dhe bujku i ndershëm e mbajti qesen të paprekur, duke mos u tunduar kurrë ta prekte. Kur erdhi përsëri koha e festës, ai shkoi përsëri atje dhe qëndroi në të njëjtën korije dhe vëzhgoi me kujdes kalimtarët. Pas pak u pa një burrë që kërkonte me ankth dhe psherëtinte rëndë. Bujku iu afrua dhe mësoi se i huaji ishte një tregtar që kishte humbur një mijë e pesëqind florinj atje. Atëherë Metri nxori nga qerrja e tij qesen e vulosur dhe ia tregoi me gëzim. Tregtarit i ra të fikët nga mallëngjimi dhe ra pa ndjenja në tokë, derisa bujku e përmendi. Së bashku hapën qesen, numëruan florinjtë dhe i gjetën pikërisht aq sa kishte thënë ai. Tregtari ofroi pesëqind florinj në shenjë mirënjohjeje, por Metri me përulësi refuzoi çdo shpërblim. Po atë natë, ai pa në gjumë engjëllin e Zotit, i cili i lajmëroi lindjen e një djali me emrin Kostandin. Në të vërtetë, fëmija u rrit, studioi në Kostandinopojë dhe mbreti e ngriti në rangun e patricit, duke sjellë bekim të madh në shtëpinë e tij.