Ο Μέτριος δεν θέλησε ούτε να το ανοίξει και το πήρε όπως ήταν στο σπίτι του.

Πέρασε ολόκληρη χρονιά και ο τίμιος γεωργός φύλαγε το πουγκί άθικτο, χωρίς να μπει ποτέ στον πειρασμό να το αγγίξει.

Όταν ήρθε πάλι η ώρα του πανηγυριού, ξαναπήγε εκεί και στάθηκε στο ίδιο δασάκι και παρατηρούσε προσεκτικά τους διαβάτες.

Σε λίγο φάνηκε ένας άνθρωπος που έψαχνε με αγωνία και αναστέναζε πολύ βαριά.

Ο γεωργός τον πλησίασε και έμαθε πως ο ξένος ήταν έμπορος που είχε χάσει εκεί χίλια πεντακόσια φλουριά.

Τότε ο Μέτριος έβγαλε από το αμάξι του το σφραγισμένο πουγκί και του το έδειξε με χαρά.

Ο έμπορος λιποθύμησε από τη συγκίνηση και έπεσε αναίσθητος στο χώμα, ώσπου ο γεωργός τον συνέφερε.

Άνοιξαν μαζί το πουγκί, μέτρησαν τα φλουριά και τα βρήκαν ακριβώς όσα είχε πει εκείνος.

Ο έμπορος προσέφερε πεντακόσια φλουριά ως ευγνωμοσύνη, όμως ο Μέτριος αρνήθηκε με σεμνότητα κάθε ανταμοιβή.

Την ίδια νύχτα είδε στον ύπνο του άγγελο Κυρίου, που του μήνυσε γέννηση αγοριού με το όνομα Κωνσταντίνος.

Πράγματι, το παιδί μεγάλωσε, σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη και ο βασιλιάς τον ανύψωσε σε πατρίκιο, ώστε να έρθει μεγάλη ευλογία στο σπίτι.