Hyrja e Virgjëreshës në Tempull

Maria e vogël ishte vetëm tre vjeçe kur i ngjiti vetëm pesëmbëdhjetë shkallët e larta të Tempullit të Jerusalemit. Kryeprifti, i ndritur nga Zoti, e çoi në faltoret e Shenjtorëve, ku hynte vetëm një herë në vit. Prindërit e saj, Joakimi dhe Ana, ishin lutur prej vitesh për një fëmijë. Ata i kishin bërë një premtim Perëndisë se nëse ai do t'u jepte një fëmijë, ata do t'ia kushtonin atë shërbimit të tempullit. Kur Hyjlindëse mbushi tre vjeç, prindërit e shenjtë vendosën t'ua plotësonin dëshirën. Ata mblodhën të afërmit dhe të njohurit e tyre dhe e veshën Zonjën e Bekuar me rrobat e saj më të bukura. Vajzat e vogla e shoqëruan atë në Tempull, me qirinj të ndezur në duar dhe këngë të shenjta në buzë. Në hyrje ata u pritën nga kryeprifti së bashku me priftërinjtë e tjerë, të cilët prisnin shërbëtorin e vogël të Zotit. Shkallët që të çonin në faltore ishin të larta dhe të pjerrëta, të pamundura për t'u ngjitur nga një fëmijë kaq i vogël. Por, sapo shkeli hapin e parë, fuqia e Zotit ia forcoi këmbët fëminore. Ai ngjiti me shpejtësi dhe të qëndrueshme të gjithë shkallët, duke arritur shkallën më të lartë para syve të habitur të të pranishmëve. Në secilën nga pesëmbëdhjetë shkallët priftërinjtë këndonin një psalm, dhe për këtë arsye ato psalme quheshin odat e shkallëve. Kryeprifti, me frymëzim hyjnor, e çoi në të Shenjtin e Shenjtorve, vend ku askush përveç tij nuk hynte. Të gjithë në Tempull ishin të habitur nga kjo ngjarje e paprecedentë. Joakimi dhe Ana, pasi ia besuan fëmijën e tyre Atit qiellor, u kthyen në shtëpi me mirënjohje. Maria e vogël qëndroi në dhomat e virgjëreshave që ishin pranë tempullit. Sipas dëshmisë së Shkrimeve të Shenjta, si dhe të historianit Jozef, rreth tempullit kishte shumë banesa, ku jetonin ata që i ishin kushtuar Perëndisë që në moshë të re. Jeta tokësore e Hyjlindës, që nga foshnjëria deri në Fjetjen e saj, është e mbuluar me mister të thellë. Edhe vitet e saj në Tempullin e Jerusalemit mbeten të mbuluara me heshtje. Shën Jeronimi dikur tha se nëse do të pyetej për rininë e Virgjëreshës, vetëm Zoti dhe kryeengjëlli Gavriil mund të përgjigjeshin. Megjithatë, tradita kishtare na jep disa të dhëna të rëndësishme për atë periudhë. Maria u rrit mes virgjëreshave të devotshme, duke studiuar çdo ditë Shkrimet e Shenjta dhe duke bërë punë dore. Ajo lutej pandërprerë dhe çdo ditë e shtonte dashurinë e saj për Zotin. Që nga vitet më të lashta, Kisha feston me shkëlqim hyrjet e Hyjlindëses në Tempull. Tregime të kremtimit të festës i gjejmë tashmë në shekujt e parë të krishterimit, përmes traditës së të krishterëve të Palestinës. Madje, mbretëresha e shenjtë Helen ndërtoi një tempull në Jerusalem kushtuar kësaj ngjarjeje. Shën Grigori i Nisës e përmend tashmë në shekullin e katërt. Më vonë, patriarkët Germanos dhe Tarasios mbajtën fjalime për këtë festë të madhe. Festa e hyrjeve paralajmëron bekimin e Zotit për racën njerëzore dhe ardhjen e Krishtit. Shën Gregori Palama shpjegoi në thellësi kuptimin e festës, duke e krahasuar Hyjlindësen me një pemë që lindi vetë Krishtin. Që nga fillimi i botës Zoti e kishte përgatitur Nënën e Fjalës së tij, duke e zgjedhur atë nga shpirtrat e njerëzve të shenjtë. Kjo zgjedhje filloi me Sethin, djalin e Evës, dhe vazhdoi gjatë gjithë brezave. Ai kaloi nëpër Enosin, Davidiin, mbretërit e fisit të tij dhe arriti në Joakim dhe Anna. Këta të dy ishin pasardhësit më të virtytshëm të linjës davidike, megjithëse jetonin pa fëmijë. Kur iu lutën Zotit që t'u jepte një fëmijë, ata i premtuan se do t'ia kushtonin. Kështu ata e morën Hyjlindësen si dhuratë dhe e rritën me dëlirësi dhe lutje. Vajza e tyre u bë nëna e virgjërisë dhe lindi në mish Fjalën e parapërjetshme të Atit. Festa e hyrjeve zbulon këtë të vërtetë të mrekullueshme, e cila mbështet gjithë ekonominë e shpëtimit tonë. Kur fëmija u shkëput nga gjiri, prindërit e devotshëm nxituan ta përmbushin premtimin pa vonesë. Ata e çuan vajzën e tyre të vogël në Tempull sikur të shoqëronin vetë Nënën e Zotit. Maria, pavarësisht moshës së saj të re, ishte plot hirin hyjnor dhe e kuptoi vetë se çfarë po ndodhte. Ajo nuk u paraqit thjesht në tempull, por hyri me vullnetin dhe impulsin e saj në shërbim të Perëndisë. Kryeprifti dalloi menjëherë hirin hyjnor që banonte në të dhe deshi t'ua kushtonte faltoreve të Shenjtorëve. Ai i bindi të gjithë të pranishmit, pasi ishte e qartë se vetë Zoti e drejtoi këtë vendim. Në këtë vend të shenjtë Zoti i dërgoi Hyjlindëses ushqim të fshehtë nëpërmjet një engjëlli. Trupi i saj u pjekur për mrekulli, ndërsa shpirti i saj u bë më i pastër dhe më i lartë se engjëjt. Ajo qëndroi aty gjatë gjithë rinisë së saj, duke pritur momentin e madh. Nëpërmjet saj do të hapeshin qiejt për ata që do të besonin në lindjen e mrekullueshme të Krishtit. Kështu Hyjlindësja, e zgjedhur ndër të zgjedhurit, u ruajt në shenjtorët e Shenjtorëve si një thesar i çmuar i Zotit. Në kohën e duhur ai do të bëhej stolia dhe pasuria e gjithë botës, duke u dhuruar njerëzve Shpëtimtarin. Kjo është arsyeja pse Krishti e lavdëron Nënën e tij para dhe pas lindjes së tij. Ne, që e kuptojmë shpëtimin që nisi përmes Hyjlindëses, i detyrohemi falënderimet dhe lavdërimet e saj. Nëse ajo e bekuara në Ungjill e bekoi Nënën e Zotit duke dëgjuar fjalët e tij, aq më tepër duhet ta lavdërojmë. Ne kemi marrë fjalët e jetës së përjetshme, mrekullitë, mundimet dhe ringjalljen, së bashku me premtimin e pavdekësisë. Kisha kremton sot me shumë mirënjohje ngjizjen, lindjen dhe hyrjen e saj në të Shenjtin e Shenjtorëve. Pra, le ta ngremë mendjen nga toka në qiellore dhe le të lëmë kënaqësitë e prishshme të botës. Le t'i kushtojmë zemrat tona të mirave shpirtërore që qëndrojnë përgjithmonë. Nëpërmjet ndërmjetësimit të Hyjlindès ne do të trashëgojmë bekimet e përjetshme të Krishtit, të lindura prej saj për hir tonë.