Teksa ndjeu se po i afrohej fundi i jetës së saj tokësore, me gëzim kërkoi të bëhej murgeshë. Që nga ai moment ajo iu përkushtua plotësisht adhurimit të Zotit, e shkëputur nga çdo kujdes i kësaj bote. Ajo i kaloi ditët e saj të fundit në paqe, heshtje, lutje të pandërprerë dhe vetëdije të thellë për praninë e Zotit. Shën Sofia fjeti e qetë në moshën pesëdhjetë e trevjeçare, duke lënë pas një trashëgimi të ndritur. Ajo jetoi në kohën e shekujve të dhjetë dhe të njëmbëdhjetë, në një epokë të begatisë shpirtërore të Thrakës orthodhokse. Kujtimi i saj nderohet nga Kisha më 4 qershor me nderim të veçantë. Jeta e saj mbetet një shembull i gjallë për ata që jetojnë në botë dhe kërkojnë rrugën e shenjtërisë. Ajo tregon se martesa, amësia dhe humbja e familjes mund të bëhen një rrugë shenjtërimi dhe ekonomie hyjnore. Ajo gjithashtu mëson se lëmosha dhe bamirësia janë një ushtrim i vërtetë, më i fortë se çdo shfaqje e jashtme e devotshmërisë. Oshënare Sofia e Ainos mbetet nëna e dashur e jetimëve dhe ngushëlluesja e çdo shpirti të vuajtur.