Shenjtorët u gjunjëzuan në tokë, ia dorëzuan shpirtin Zotit dhe ia dhanë qafën xhelatëve, duke pranuar fundin martirik për rrëfimin e emrit të Krishtit. Ushtarët e pabesë i hodhën kufomat të pavarrosura në tokë, duke lënë lipsanet e nderuara të ekspozuar ndaj turpit dhe përbuzjes së njerëzve. Por atëherë fuqia hyjnore u shfaq në një mënyrë krejtësisht të pazakontë, pasi trupat e martirëve u ringjallën papritur nga banimi i Frymës së Shenjtë. Secili trup mori kokën e tij të prerë në duar dhe pa asnjë ndihmë njerëzore u ngrit në këmbë. Pastaj shenjtorët marshuan drejt lumit të quajtur Ill dhe kaluan mbi ujërat e tij sikur të ishin duke ecur në tokë të thatë, përpara syve të habitur të një morie shikuesish. Më pas ata u ngjitën në një kodër të lartë dhe erdhën në kishën e Hyjlindëses, ku episkopi Fronton po lutej me priftin Aniano. Aty vunë kokën te këmbët e peshkopit, i shtrinë trupat kryq dhe e zuri gjumi përsëri, ndërsa Frondo i varrosi me brohoritje dhe nderime në kishën e Hyjlindëses.