Καθώς αισθάνθηκε πως πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής της, ζήτησε με χαρά να καρεί μοναχή.

Από εκείνη τη στιγμή αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη λατρεία του Θεού, ξεκομμένη πια από κάθε κοσμική φροντίδα.

Πέρασε τις τελευταίες της ημέρες μέσα σε ησυχία, σιωπή, αδιάλειπτη προσευχή και βαθιά συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου.

Η Αγία Σοφία εκοιμήθη ειρηνικά σε ηλικία πενήντα τριών ετών, αφήνοντας πίσω της φωτεινή παρακαταθήκη.

Έζησε στους χρόνους του δεκάτου και του ενδεκάτου αιώνα, σε μια εποχή πνευματικής ακμής της Ορθόδοξης Θράκης.

Η μνήμη της τιμάται από την Εκκλησία στις τέσσερις Ιουνίου με ιδιαίτερη ευλάβεια και τιμή.

Η ζωή της παραμένει ζωντανό παράδειγμα για όσους ζουν μέσα στον κόσμο και αναζητούν τον δρόμο της αγιότητας.

Φανερώνει πως ο γάμος, η μητρότητα και η οικογενειακή απώλεια μπορούν να γίνουν δρόμος αγιασμού και θείας οικονομίας.

Διδάσκει επίσης ότι η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία αποτελούν αληθινή άσκηση, πιο δυνατή από κάθε εξωτερική επίδειξη ευσέβειας.

Η Οσία Σοφία η εξ Αίνου παραμένει η στοργική μητέρα των ορφανών και η παρηγοριά κάθε πονεμένης ψυχής.