Shën Auxibios Episkop i Solonit Qipro

Një i ri i pasur i Romës u largua fshehurazi nga shtëpia e babait të tij, për të shmangur martesën që prindërit e tij po i përgatisnin. Në brigjet e Qipros ai takoi ungjilltarin Mark, i cili e shuguroi peshkop i një qyteti të tërë paganësh. Auxibius vinte nga një familje e pasur romake, me prindër që ende besonin në idhujt e kohës së tyre. Ai kishte një vëlla, Themistagoras, dhe u dallua herët për inteligjencën dhe mendjemprehtësinë e tij natyrore. Në shkollat ​​e Romës ai studioi lehtësisht shkencat e avancuara dhe fitoi një arsimim të shkëlqyer për kohën e tij. Por kur prindërit donin të martoheshin me të, ai kishte një flakë tjetër brenda tij, dëshirën për Krishtin. Ai dëgjoi me vëmendje lajmin që mbërriti në Romë për Perëndinë e vërtetë dhe zemra i ishte mbushur me mall të shenjtë. Kështu ai vendosi të largohej fshehurazi nga qyteti dhe të udhëtonte në pjesët e Lindjes. Ai kaloi Rodosin, kaloi detin e Pamfilisë dhe më në fund arriti në brigjet e Qipros, në qarkun e Limnitis. Në atë vend, që është pak larg nga qyteti i Solonit, ai takoi mrekullisht Ungjilltarin Mark. Apostulli ishte në ishull me Barnabën dhe judenjtë e kishin ndjekur deri në Ledra, Nikosia e sotme. Së bashku me apostujt Timon dhe Rodonë, ai kaloi malet e Troodos dhe arriti në brigjet e Limnitis. Atje Auxibius i zbuloi dëshirën e tij për t'u bërë i krishterë dhe për t'i shërbyer Perëndisë së vërtetë. Marku pa menjëherë një njeri me besim të plotë dhe të mësuar të thellë, i denjë për një mision të madh. Kështu ai e udhëzoi në misteret e besimit dhe e pagëzoi në burimin e atij vendi me zhytje të shenjtë. Më pas e shuguroi peshkop të Solos dhe i dha këshilla të mençura për veprimtarinë e tij baritore. Ai i tha se qyteti ishte plot me errësirën e idhujve dhe nuk mund të merrte menjëherë dritën. Kështu që në fillim iu desh të fshihte besimin dhe t'u afrohej banorëve me durim dhe diskriminim. Pastaj Marku lundroi për në Aleksandri. Auxibios mbërriti në Solos dhe zgjodhi si vendbanim zonën pranë tempullit të Zeusit. Ai u strehua në shtëpinë e priftit të idhujve dhe u shtir për ca kohë se ndiqte fenë e tij. Me lutjen e tij të zjarrtë dhe mprehtësinë e tij të thellë shpirtërore ai arriti të prekë zemrën e priftit. Kështu prifti i idhujve u trondit dhe u bë i pari që u ndriçua nga e vërteta e Krishtit në ato vende. Në të njëjtën mënyrë ai iu afrua banorëve të tjerë dhe ngadalë i çoi në njohjen e Zotit të vërtetë. Më pas në qytet mbërriti Kryepiskopi i Qipros Heraklidios, i cili vendosi peshkopë në të gjithë ishullin. Në Solos ai nuk duhej të shuguronte një hierark të ri, pasi Auxibios kishte marrë tashmë kryepriftërinë nga Marku Ungjilltar. Heraklidi e nxiti të hynte në qytet hapur dhe të shpallte hapur të vërtetën. Në fakt, ai vetë vizatoi në tokë planin e kishës së parë, të vogël në përmasa, por të madhe në hirin e Krishtit. Auxibius nuk neglizhoi aspak dhe filloi menjëherë ndërtimin e tempullit me zell dhe përkushtim. Kur mbaroi puna, ai ra përtokë dhe iu lut me lot Zotit të Madhërishëm. Ai kërkoi forcë dhe guxim, për të predikuar pa frikë fjalën dhe që banorët të ndriçoheshin nga hiri hyjnor. Pastaj ai shkoi në një vend publik të qytetit dhe filloi të mësonte me zjarr ungjillin e Krishtit. Zoti i dha atij fuqinë për të shëruar të sëmurët dhe për të dëbuar shpirtrat e papastër nga njerëzit e pikëlluar. Ata që ishin të sëmurë ia sollën dhe ai i shëroi në emër të Krishtit. Fama e tij u përhap shpejt në të gjithë zonën dhe turma njerëzish erdhën nga fshatrat përreth. Të gjithë ata besuan në Perëndinë e vërtetë dhe u pagëzuan në emër të Atit dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë. Nga fshati Solopotamio erdhi një burrë i mirë, me të njëjtin emër Auxibius, dhe me përulësi i kërkoi peshkopit vulën e Krishtit. Auxibius i vogël u pagëzua dhe mbeti përgjithmonë pranë mësuesit të tij, duke e imituar atë në të gjitha aspektet e jetës dhe gjendjes së tij. Një ditë, ndërsa dishepulli po flinte nën hijen e një peme, peshkopi kaloi aty pranë. Më pas ai pa me admirim një mori milingonash që formonin një aureolë të gjallë rreth kokës së tij. Hierarku i vjetër e kuptoi se kjo shenjë parashikonte vlerën e të riut për lartësinë e priftërisë së lartë. Pak më vonë nga Roma mbërriti vëllai i tij Themistagora me gruan e tij të bekuar Timon. Ipeshkvi i pagëzoi dhe i shuguroi menjëherë dhjakë të kishës vendase. Pothuajse të gjithë banorët e Solos besonin tani në Zotin e vërtetë dhe tempulli i parë nuk ishte i mjaftueshëm për një tufë kaq të madhe. Me ndihmën e Zotit, ai ndërtoi një tempull të ri, të madh dhe të mrekullueshëm, i cili u bë i famshëm në të gjithë Qipron. Shenjtori e kulloti me dashuri popullin e tij për pesëdhjetë vjet të tëra, me kujdes të pandërprerë dhe vigjilencë shpirtërore. Kështu ai erdhi i qetë në fund të jetës së tij të bekuar. Në ditët e tij të fundit, iluminatori i madh i provincës së Solos dhe Morphou në rrjedhën e poshtme thirri pranë vetes nxënësin e tij besnik. Auxibius-it më të ri ai ia besoi me besim peshkopinë dhe kujdesin baritor të deleve racionale të Krishtit. Ai i tha me emocion se Zoti e ka zgjedhur për prift, për të kullotur kopenë e kishës vendase. Ditën e tretë u përhap në të gjithë qytetin lajmi se babai i tyre po përgatitej të largohej nga jeta njerëzore. Më pas ata u mblodhën të gjithë së bashku në peshkopi me lot dhe pikëllim të thellë të zemrës. Shenjtori e përqafoi secilin veç e veç me dashuri dhe u dha bekimin e fundit. Më pas ai ia dorëzoi në paqe shpirtin e tij Zotit dhe Perëndisë tonë Jisu Krisht, të cilin e deshi me gjithë shpirt. Rënia e tij ndodh rreth vitit të njëqind e dytë pas lindjes së Krishtit. Ai la pasardhës të fronit të Solos nxënësin e tij të dashur Auxibios, i cili vazhdoi denjësisht punën e mësuesit. Kujtimi i tij përkujtohet çdo vit më shtatëmbëdhjetë shkurt me nderim dhe përkushtim nga besimtarët.