Άγιος Αυξίβιος Επίσκοπος Σόλων Κύπρου

Ένας πλούσιος νέος της Ρώμης άφησε κρυφά το πατρικό του σπίτι, για να αποφύγει τον γάμο που του ετοίμαζαν οι γονείς του. Στα παράλια της Κύπρου συνάντησε τον Ευαγγελιστή Μάρκο, ο οποίος τον χειροτόνησε επίσκοπο μιας ολόκληρης πόλης ειδωλολατρών. Ο Αυξίβιος καταγόταν από εύπορη ρωμαϊκή οικογένεια, με γονείς που πίστευαν ακόμη στα είδωλα της εποχής τους.

Είχε έναν αδελφό, τον Θεμισταγόρα, και από νωρίς ξεχώρισε για τη φυσική του ευφυΐα και τη σωφροσύνη του. Στις σχολές της Ρώμης σπούδασε εύκολα τις θύραθεν επιστήμες και απέκτησε λαμπρή μόρφωση για την εποχή του. Όταν όμως οι γονείς θέλησαν να τον παντρέψουν, εκείνος είχε μέσα του άλλη φλόγα, τον πόθο για τον Χριστό.

Άκουγε με προσοχή τα νέα που έφταναν στη Ρώμη για τον αληθινό Θεό και η καρδιά του γέμιζε ιερή λαχτάρα. Έτσι αποφάσισε να φύγει κρυφά από την πόλη και να ταξιδέψει προς τα μέρη της Ανατολής. Διέσχισε τη Ρόδο, πέρασε το πέλαγος της Παμφυλίας και έφτασε τελικά στα παράλια της Κύπρου, στην κώμη του Λιμνίτη.

Στον τόπο εκείνον, που απέχει λίγο από την πόλη των Σόλων, συνάντησε με τρόπο θαυμαστό τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Ο Απόστολος βρισκόταν στο νησί μαζί με τον Βαρνάβα και τον είχαν καταδιώξει οι Ιουδαίοι μέχρι τη Λήδρα, τη σημερινή Λευκωσία. Μαζί με τους Αποστόλους Τίμωνα και Ρόδωνα διέσχισε τα βουνά του Τροόδους και έφτασε στα παράλια του Λιμνίτη.

Εκεί ο Αυξίβιος του φανέρωσε τον πόθο του να γίνει χριστιανός και να υπηρετήσει τον αληθινό Θεό. Ο Μάρκος είδε αμέσως έναν άνδρα πλήρη πίστεως και βαθιάς παιδείας, άξιο για μεγάλη αποστολή. Τον κατήχησε λοιπόν στα μυστήρια της πίστεως και τον βάφτισε στην πηγή του τόπου εκείνου με ιερή κατάνυξη.

Ύστερα τον χειροτόνησε επίσκοπο των Σόλων και του έδωσε σοφή συμβουλή για την ποιμαντική του δράση. Του είπε πως η πόλη ήταν γεμάτη από το σκότος των ειδώλων και δεν μπορούσε να δεχθεί αμέσως το φως. Έπρεπε λοιπόν να κρύψει στην αρχή την πίστη του και να πλησιάσει τους κατοίκους με υπομονή και διάκριση.

Έπειτα ο Μάρκος απέπλευσε για την Αλεξάνδρεια. Ο Αυξίβιος έφτασε στους Σόλους και επέλεξε ως τόπο κατοικίας του την περιοχή κοντά στον ναό του Διός. Φιλοξενήθηκε στο σπίτι του ιερέα των ειδώλων και προσποιείτο για κάποιο διάστημα ότι ακολουθεί τη θρησκεία εκείνου.

Με τη θερμή προσευχή του και τη βαθιά πνευματική διάκρισή του κατάφερε να αγγίξει την καρδιά του ιερέα. Έτσι ο ιερέας των ειδώλων κατανύχθηκε και έγινε ο πρώτος που φωτίστηκε από την αλήθεια του Χριστού στα μέρη εκείνα. Με τον ίδιο τρόπο πλησίασε και άλλους κατοίκους και τους οδήγησε σιγά σιγά στην επίγνωση του αληθινού Θεού.

Στη συνέχεια έφτασε στην πόλη ο Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Ηρακλείδιος, ο οποίος εγκαθιστούσε επισκόπους σε όλο το νησί. Στους Σόλους δεν χρειάστηκε να χειροτονήσει νέον ιεράρχη, αφού ο Αυξίβιος είχε ήδη λάβει την αρχιεροσύνη από τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Ο Ηρακλείδιος τον προέτρεψε να μπει πια ανοιχτά μέσα στην πόλη και να κηρύξει φανερά την αλήθεια.

Μάλιστα χάραξε ο ίδιος επάνω στο έδαφος το σχέδιο της πρώτης εκκλησίας, μικρής σε μέγεθος αλλά μεγάλης σε χάρη του Χριστού. Ο Αυξίβιος δεν αμέλησε καθόλου και άρχισε αμέσως την οικοδομή του ναού με ζήλο και αφοσίωση. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο, έπεσε στο έδαφος και προσευχήθηκε με δάκρυα στον Παντοκράτορα Θεό.

Ζήτησε δύναμη και παρρησία, για να κηρύξει άφοβα τον λόγο και να φωτιστούν οι κάτοικοι από τη θεία χάρη. Έπειτα προχώρησε σε δημόσιο τόπο της πόλεως και άρχισε να διδάσκει με θέρμη το ευαγγέλιο του Χριστού. Ο Κύριος τού χάρισε τη δύναμη να θεραπεύει ασθενείς και να εκδιώκει τα ακάθαρτα πνεύματα από τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους.

Όσοι είχαν αρρώστους τους έφερναν κοντά του και εκείνος τους θεράπευε στο όνομα του Χριστού. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα σε όλα τα περίχωρα και πλήθος κόσμου ερχόταν από τα γύρω χωριά. Όλοι τους πίστευαν στον αληθινό Θεό και βαπτίζονταν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Από το χωριό Σολοποτάμιο ήρθε ένας αγαθός άνθρωπος, που έφερε το ίδιο όνομα Αυξίβιος, και ζήτησε με ταπείνωση τη σφραγίδα του Χριστού από τον επίσκοπο. Ο νεότερος Αυξίβιος βαπτίστηκε και έμεινε για πάντα δίπλα στον διδάσκαλό του, μιμούμενος σε όλα τη ζωή και την πολιτεία εκείνου. Κάποια μέρα, ενώ ο μαθητής κοιμόταν κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, πέρασε από εκεί ο επίσκοπος.

Είδε τότε με θαυμασμό πλήθος μυρμηγκιών να σχηματίζουν ολόγυρα στο κεφάλι του ένα ζωντανό φωτοστέφανο. Ο γέροντας ιεράρχης κατάλαβε πως το σημάδι αυτό προμήνυε την αξία του νέου για το ύψος της αρχιεροσύνης. Λίγο αργότερα έφτασε από τη Ρώμη ο αδελφός του Θεμισταγόρας μαζί με τη μακαρία σύζυγό του Τιμώ.

Ο επίσκοπος τους βάφτισε και τους χειροτόνησε αμέσως διακόνους της τοπικής Εκκλησίας. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι των Σόλων πίστεψαν πια στον αληθινό Θεό και ο πρώτος ναός δεν έφτανε για τόσο μεγάλο ποίμνιο. Με τη βοήθεια του Θεού ανήγειρε νέο ναό μέγα και θαυμαστό, που έγινε ονομαστός σε ολόκληρη την Κύπρο.

Ο άγιος ποίμανε με αγάπη το λαό του για πενήντα ολόκληρα χρόνια, με αδιάκοπη φροντίδα και πνευματική επαγρύπνηση. Έτσι έφτασε γαλήνια στο τέλος του ευλογημένου βίου του. Στις τελευταίες του μέρες ο μεγάλος φωτιστής της επαρχίας των Σόλων και της κατοπινής Μόρφου κάλεσε κοντά του τον πιστό του μαθητή.

Στον νεότερο Αυξίβιο ανέθεσε με εμπιστοσύνη την επισκοπή και την ποιμαντική φροντίδα των λογικών προβάτων του Χριστού. Του είπε με συγκίνηση πως ο Θεός τον έχει εκλέξει ιερέα, για να ποιμάνει το ποίμνιο της τοπικής Εκκλησίας. Την τρίτη ημέρα διαδόθηκε σε όλη την πόλη η είδηση πως ο πατέρας τους ετοιμαζόταν να αναχωρήσει από τον ανθρώπινο βίο.

Συναθροίστηκαν τότε όλοι μαζί στην επισκοπή με κλαυθμό και βαθιά οδύνη της καρδιάς τους. Ο άγιος ασπάστηκε με αγάπη τον καθένα ξεχωριστά και τους έδωσε την τελευταία του ευλογία. Έπειτα παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό, τον οποίο αγάπησε με όλη του την ψυχή.

Η κοίμησή του τοποθετείται γύρω στο εκατοστό δεύτερο έτος από τη γέννηση του Χριστού. Άφησε διάδοχο στον θρόνο των Σόλων τον αγαπημένο του μαθητή Αυξίβιο, που συνέχισε άξια το έργο του διδασκάλου. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις δεκαεπτά Φεβρουαρίου με ευλάβεια και κατάνυξη από τους πιστούς.