Ο Όσιος Παύλος, Αρχιεπίσκοπος Νεοκαισαρείας

Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έσκυψε μπροστά στον επίσκοπο Νεοκαισαρείας Παύλο και φίλησε με δάκρυα τα καμένα και νεκρωμένα του χέρια. Λίγα χρόνια νωρίτερα, ένα πυρωμένο σιδερένιο στεφάνι είχε λιώσει τις παλάμες του αγίου, επειδή αρνήθηκε να προδώσει τον Χριστό. Ο Παύλος έζησε στα δύσκολα χρόνια του Λικινίου, του τυράννου που κυβερνούσε τότε στη Νικομήδεια και μισούσε με πάθος τους χριστιανούς.

Η φήμη της αρετής του και η ποιμαντική σοφία του είχαν φτάσει σε όλη την ανατολική αυτοκρατορία. Έτσι ο Λικίνιος, σαν άκουσε για τον ξακουστό ιεράρχη, διέταξε αμέσως να τον φέρουν μπροστά του στο παλάτι. Ο τύραννος ήλπιζε ότι θα κατάφερνε να μεταστρέψει το φρόνημα του επισκόπου με κολακείες, με υποσχέσεις ή έστω με τον φόβο.

Μα ο άγιος στάθηκε ακλόνητος μπροστά στον θρόνο και ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό. Καμία απειλή και κανένα τέχνασμα δεν μπόρεσαν να λυγίσουν τη γενναία ψυχή του ιεράρχη της Νεοκαισαρείας. Βλέποντας ο Λικίνιος ότι τα λόγια του πέφτουν στο κενό, διέταξε πρώτα να ταλαιπωρήσουν τον άγιο με πείνα και σκληρά χτυπήματα.

Ο Παύλος υπέμεινε όλα τα βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή, με αγάπη και με συγχώρεση προς τους διώκτες του. Όλοι όσοι παρακολουθούσαν τη δίκη απορούσαν με τη γαλήνη και το θάρρος που έδειχνε ο ιεράρχης. Τότε ο τύραννος σκέφτηκε ένα ακόμη πιο φρικτό μαρτύριο για να σπάσει την αντοχή του αγίου ανδρός.

Διέταξε να πυρακτώσουν ένα σιδερένιο στεφάνι, να το τοποθετήσουν στη μία παλάμη του Παύλου και να καλύψουν το σίδερο με την άλλη του παλάμη. Έδεσαν σφιχτά τα δύο χέρια με μεταλλικούς κρίκους και τα κράτησαν ενωμένα ώσπου να κρυώσει εντελώς το πυρωμένο μέταλλο. Από την τρομερή θερμότητα έλιωσαν οι σάρκες, νεκρώθηκαν οι μύες και τα δάχτυλα του αγίου έμειναν για πάντα ακίνητα.

Ο μάρτυρας του Χριστού δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιήσει τα χέρια του ούτε για τις πιο απλές καθημερινές ανάγκες. Μύριζαν μάλιστα οι παλάμες του βαριά, σαν καμένο και σαπισμένο κρέας. Ο Λικίνιος, βλέποντας ότι ούτε αυτό το φοβερό μαρτύριο μπόρεσε να κάμψει τον Παύλο, τον εξόρισε σε μακρινό φρούριο.

Το φρούριο βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Ευφράτη, μέσα σε ερημικό και σκληρό τόπο μακριά από κάθε ανθρώπινη παρηγοριά. Εκεί ο άγιος ιεράρχης πέρασε χρόνια ολόκληρα κλεισμένος, προσευχόμενος και υπομένοντας τη μοναξιά και τις στερήσεις για την αγάπη του Χριστού. Στο μεταξύ ο Μέγας Κωνσταντίνος ξεκίνησε από τη Δύση και έφτασε νικητής στην Ανατολή με μεγάλο στρατό.

Πήρε από τον Λικίνιο την αυτοκρατορία της Ανατολής και έβαλε τέλος στο φοβερό καθεστώς του διώκτη. Ένα από τα πρώτα του διατάγματα ήταν να σταματήσουν αμέσως οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών σε όλη την επικράτεια. Οι φυλακές άνοιξαν και όσοι ομολογητές βρίσκονταν εξόριστοι μπόρεσαν επιτέλους να γυρίσουν ελεύθεροι στις πατρίδες τους.

Έτσι και ο άγιος Παύλος πήρε ξανά τον δρόμο για τη Νεοκαισάρεια και ανέβηκε ξανά στον αρχιερατικό του θρόνο. Άρχισε αμέσως να λάμπει σαν φωτεινός λύχνος μέσα στην Εκκλησία της επαρχίας του. Τον επόμενο χρόνο ο αυτοκράτορας κάλεσε όλους τους επισκόπους της οικουμένης στη Νίκαια της Βιθυνίας για τη μεγάλη Σύνοδο.

Ανάμεσα στους τριακόσιους δεκαοκτώ αγίους Πατέρες που συγκεντρώθηκαν εκεί ήταν και ο Παύλος της Νεοκαισαρείας. Πολλοί από τους αρχιερείς έφεραν στο σώμα τους τα στίγματα του Χριστού, όπως άλλοτε ο απόστολος Παύλος στις επιστολές του. Άλλος είχε κομμένη τη μύτη, άλλος τα αυτιά, άλλος είχε χάσει το ένα του μάτι ή κάποιο μέλος του σώματός του.

Άλλοι έδειχναν τις ουλές από τις φωτιές και τα σφοδρά βασανιστήρια που υπέμειναν με ηρωισμό για την αγάπη του Σωτήρα. Έδειχναν ο ένας στον άλλον τα σημάδια σαν πολύτιμα κοσμήματα και τίτλους δόξας μπροστά στον Θεό. Ανάμεσά τους ο Παύλος ξεχώριζε με τα καμένα και νεκρωμένα χέρια του που κρατούσε ταπεινά στο στήθος.

Όλοι μαζί καταδίκασαν με δύναμη τις αιρετικές διδασκαλίες του ασεβούς Αρείου, που τολμούσε να αρνείται τη θεότητα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Έτσι θεμελιώθηκε στέρεα η ορθόδοξη ομολογία της πίστης μέσα στην αγία Εκκλησία. Σε μία από τις επίσημες συνεδρίες της Συνόδου, ο αυτοκράτορας πλησίασε με σεβασμό τον άγιο Παύλο της Νεοκαισαρείας.

Πήρε με τρυφερότητα τα νεκρωμένα χέρια του ιεράρχη στις δικές του βασιλικές παλάμες και τα έφερε κοντά στο πρόσωπό του. Τα ακούμπησε στα μάτια του και τα φίλησε με δάκρυα και βαθιά ευλάβεια σαν να ήταν άγια λείψανα. Είπε τότε μπροστά σε όλους ότι δεν μπορούσε να χορτάσει να φιλά αυτά τα χέρια που νεκρώθηκαν για τον Χριστό του.

Όλη η Σύνοδος συγκινήθηκε από την ταπείνωση του αυτοκράτορα μπροστά στον γέροντα ομολογητή της Νεοκαισαρείας. Μετά τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας ο άγιος επέστρεψε ειρηνικά στην επισκοπή του και ποίμανε το ποίμνιό του με στοργή. Δίδασκε με τον λόγο και ακόμη περισσότερο με το παράδειγμα της σιωπηλής μαρτυρίας των τραυμάτων του.

Έλαμψε για αρκετά ακόμη χρόνια σαν φωτεινός φάρος ανάμεσα στους πιστούς της επαρχίας του. Τέλος παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στον Κύριο που τόσο πολύ είχε αγαπήσει και ομολογήσει με τα ίδια του τα χέρια. cat > /tmp/optiko_work/12_23_Όσιος_Παύλος_Νεοκαισαρείας_Ελληνικά_Καθαρά.

txt –output /tmp/optiko_work/12_23_Όσιος_Παύλος_Νεοκαισαρείας_Ελληνικά_Καθαρά. S1: "Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έσκυψε μπροστά στον επίσκοπο Νεοκαισαρείας Παύλο και φίλησε με δάκρυα τα καμένα και νεκρωμένα του χέρια S2: "Λίγα χρόνια νωρίτερα, ένα πυρωμένο σιδερένιο στεφάνι είχε λιώσει τις παλάμες του αγίου, επειδή αρνήθηκε να προδώσει τον Χριστό

S3: "Ο Παύλος έζησε στα δύσκολα χρόνια του Λικινίου, του τυράννου που κυβερνούσε τότε στη Νικομήδεια και μισούσε με πάθος τους χριστιανούς S4: "Η φήμη της αρετής του και η ποιμαντική σοφία του είχαν φτάσει σε όλη την ανατολική αυτοκρατορία S5: "Έτσι ο Λικίνιος, σαν άκουσε για τον ξακουστό ιεράρχη, διέταξε αμέσως να τον φέρουν μπροστά του στο παλάτι

S6: "Ο τύραννος ήλπιζε ότι θα κατάφερνε να μεταστρέψει το φρόνημα του επισκόπου με κολακείες, με υποσχέσεις ή έστω με τον φόβο S7: "Μα ο άγιος στάθηκε ακλόνητος μπροστά στον θρόνο και ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό S8: "Καμία απειλή και κανένα τέχνασμα δεν μπόρεσαν να λυγίσουν τη γενναία ψυχή του ιεράρχη της Νεοκαισαρείας

Also I had a participle "προσευχόμενος" and "υπομένοντας" which are forbidden. %$ Ο Όσιος Παύλος, Αρχιεπίσκοπος Νεοκαισαρείας $% Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έσκυψε μπροστά στον επίσκοπο Νεοκαισαρείας Παύλο και φίλησε με δάκρυα τα καμένα του χέρια.

Λίγα χρόνια νωρίτερα ένα πυρωμένο σιδερένιο στεφάνι είχε λιώσει τις παλάμες του αγίου επειδή αρνήθηκε να προδώσει τον Χριστό του. Ο Όσιος Παύλος έζησε στα δύσκολα χρόνια του βασιλιά Λικινίου που κυβερνούσε τότε στη Νικομήδεια και μισούσε με πάθος τους χριστιανούς. Η φήμη της αρετής του και η ποιμαντική του σοφία είχαν φτάσει στα αυτιά του τυράννου και ενοχλούσαν την ψυχή του.

Έτσι ο Λικίνιος, μόλις άκουσε για τον ξακουστό ιεράρχη της Νεοκαισαρείας, διέταξε αμέσως να τον φέρουν μπροστά του στο παλάτι. Ο τύραννος ήλπιζε αρχικά ότι θα κατάφερνε να μεταστρέψει το φρόνημα του επισκόπου με κολακείες, με υποσχέσεις ή με τον φόβο των βασάνων. Μα ο άγιος ιεράρχης στάθηκε ακλόνητος μπροστά στον θρόνο και ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον αληθινό Θεό.

Καμία απειλή και κανένα τέχνασμα δεν μπόρεσαν να λυγίσουν τη γενναία ψυχή του ομολογητή της Νεοκαισαρείας. Όλη η αυλή απορούσε με τη γαλήνη και το θάρρος που έδειχνε αυτός ο πράος και ταπεινός γέροντας της Εκκλησίας. Βλέποντας ο Λικίνιος ότι τα λόγια του πέφτουν στο κενό, διέταξε πρώτα να ταλαιπωρήσουν τον άγιο με σκληρή πείνα και βαριά χτυπήματα.

Ο Παύλος υπέμεινε όλα τα βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή, με αγάπη και με βαθιά συγχώρεση προς όλους τους διώκτες του. Όσοι παρακολουθούσαν τη δίκη απορούσαν με τη γενναιότητα και την πραότητα που έδειχνε ο ιεράρχης μπροστά στα όργανα της βίας. Τότε ο τύραννος σκέφτηκε ένα ακόμη πιο φρικτό μαρτύριο για να σπάσει την αντοχή του αγίου ανδρός της Εκκλησίας.

Διέταξε να πυρώσουν στη φωτιά ένα μεγάλο σιδερένιο στεφάνι και να το τοποθετήσουν επάνω στη μία παλάμη του ομολογητή. Πάνω στο πυρωμένο σίδερο τοποθέτησαν με τη βία την άλλη παλάμη του και έδεσαν σφιχτά μεταξύ τους τα δύο χέρια. Κράτησαν τα χέρια ενωμένα με δυνατούς μεταλλικούς κρίκους ώσπου να κρυώσει εντελώς το πυρωμένο μέταλλο μέσα στις σάρκες.

Από την τρομερή θερμότητα έλιωσαν οι μύες και τα δάχτυλα του αγίου έμειναν για πάντα ακίνητα και νεκρά. Ο μάρτυρας του Χριστού δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιήσει τα χέρια του ούτε για τις πιο απλές καθημερινές ανάγκες της ζωής. Ο Λικίνιος, όταν είδε ότι ούτε αυτό το φοβερό μαρτύριο μπόρεσε να κάμψει τον Παύλο, τον εξόρισε σε μακρινό φρούριο.

Εκεί ο άγιος ιεράρχης πέρασε χρόνια ολόκληρα κλεισμένος σε σκοτεινό κελί με προσευχή και με υπομονή για την αγάπη του Χριστού. Στο μεταξύ ο Μέγας Κωνσταντίνος ξεκίνησε από τη Δύση και κατέβηκε νικητής στην Ανατολή με μεγάλο και πιστό στρατό. Πήρε από τον Λικίνιο την αυτοκρατορία της Ανατολής και έβαλε οριστικό τέλος στο σκληρό καθεστώς του φοβερού διώκτη της Εκκλησίας.

Ένα από τα πρώτα διατάγματα του ευσεβούς αυτοκράτορα ήταν να σταματήσουν αμέσως οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών σε όλη την επικράτεια. Οι σκοτεινές φυλακές άνοιξαν και όσοι ομολογητές βρίσκονταν εξόριστοι μπόρεσαν επιτέλους να γυρίσουν ελεύθεροι πίσω στις πατρίδες και στους ναούς τους. Έτσι και ο άγιος Παύλος πήρε ξανά τον δρόμο για τη Νεοκαισάρεια και ανέβηκε πάλι στον αρχιερατικό του θρόνο.

Άρχισε αμέσως να λάμπει σαν φωτεινός λύχνος μέσα στην Εκκλησία της επαρχίας του και να στηρίζει το ποίμνιό του. Τον επόμενο χρόνο ο ευσεβής αυτοκράτορας κάλεσε όλους τους επισκόπους της οικουμένης στη Νίκαια της Βιθυνίας για τη μεγάλη και αγία Σύνοδο. Ανάμεσα στους τριακόσιους δεκαοκτώ αγίους Πατέρες που συγκεντρώθηκαν εκεί ήταν και ο Όσιος Παύλος, ο επίσκοπος της Νεοκαισαρείας.

Πολλοί από τους αρχιερείς έφεραν επάνω στο σώμα τους τα στίγματα του Χριστού, όπως άλλοτε και ο απόστολος Παύλος. Άλλος είχε κομμένη τη μύτη, άλλος τα αυτιά, άλλος είχε χάσει το ένα του μάτι ή κάποιο άλλο μέλος του σώματος. Άλλοι έδειχναν τις βαθιές ουλές από τις φωτιές και τα σφοδρά βασανιστήρια που υπέμειναν με ηρωισμό για την αγάπη του Σωτήρα.

Έδειχναν ο ένας στον άλλον τα σημάδια σαν πολύτιμα κοσμήματα και σαν τίτλους δόξας μπροστά στον Θεό και τους ανθρώπους. Ανάμεσά τους ο Παύλος ξεχώριζε με τα νεκρά χέρια του, που κρατούσε ταπεινά στο στήθος μέσα στις πτυχές του ράσου. Όλοι μαζί καταδίκασαν με δύναμη τις αιρετικές διδασκαλίες του ασεβούς Αρείου, που τολμούσε να αρνηθεί τη θεότητα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Έτσι θεμελιώθηκε στέρεα η ορθόδοξη ομολογία της πίστης μέσα στην αγία Εκκλησία και στις καρδιές όλων των πιστών. Σε μία από τις επίσημες συνεδρίες της αγίας Συνόδου, ο αυτοκράτορας πλησίασε με σεβασμό τον Όσιο Παύλο της Νεοκαισαρείας. Πήρε με τρυφερότητα τα νεκρωμένα χέρια του ιεράρχη μέσα στις δικές του βασιλικές παλάμες και τα έφερε κοντά στο πρόσωπό του.

Τα ακούμπησε επάνω στα μάτια του και τα φίλησε με δάκρυα και με βαθιά ευλάβεια σαν να ήταν άγια λείψανα. Είπε τότε μπροστά σε όλους ότι δεν μπορούσε να χορτάσει να φιλά αυτά τα χέρια, που νεκρώθηκαν για τον Χριστό του. Όλη η Σύνοδος συγκινήθηκε από την ταπείνωση του ευσεβούς αυτοκράτορα μπροστά στον γέροντα ομολογητή και ιεράρχη της Νεοκαισαρείας.

Μετά τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας ο άγιος επέστρεψε ειρηνικά στην επισκοπή του και ποίμανε το ποίμνιό του με πατρική στοργή. Δίδασκε με τον λόγο, μα ακόμη περισσότερο με το παράδειγμα της σιωπηλής μαρτυρίας των τραυμάτων στα νεκρά του χέρια. Έλαμψε για αρκετά ακόμη χρόνια σαν φωτεινός φάρος ανάμεσα στους πιστούς της επαρχίας του και ανάμεσα στους αδελφούς επισκόπους.

Τέλος παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στον Κύριο, που τόσο πολύ είχε αγαπήσει και ομολογήσει στη ζωή του. **File: `12_23_Όσιος_Παύλος_Νεοκαισαρείας_Ελληνικά_Καθαρά. Όταν είδε ο Λικίνιος ότι τα λόγια του πέφτουν στο κενό, διέταξε πρώτα να ταλαιπωρήσουν τον άγιο με σκληρή πείνα και βαριά χτυπήματα.

Όταν είδε ο Λικίνιος ότι ούτε αυτό το φοβερό μαρτύριο μπόρεσε να κάμψει τον Παύλο, τον εξόρισε σε μακρινό φρούριο.