Όσιος Γερμανός της Αλάσκας, ο Θαυματουργός

Ένας ταπεινός μοναχός από το Βαλαάμ έγινε ο φωτιστής των ιθαγενών της Αλάσκας και πέρασε σαράντα ολόκληρα χρόνια ασκούμενος μέσα στα δάση μιας ερημικής νήσου του Ειρηνικού Ωκεανού. Όταν στο Σαρόφ τον έπνιγε ένα φοβερό απόστημα στον λαιμό, αρνήθηκε κάθε γιατρό και θεραπεύτηκε θαυματουργικά μέσα σε μια νύχτα από την ίδια την Παναγία. Ο όσιος Γερμανός καταγόταν από οικογένεια εμπόρων της Σερπούχοφ, μιας πόλεως της Μόσχας.

Από τη νεότητά του είχε μεγάλο ζήλο για την ευσέβεια και στα δεκαέξι του χρόνια μπήκε στη μοναχική ζωή. Αρχικά εγκαταβίωσε στην Έρημο της Αγίας Τριάδος του Αγίου Σεργίου, κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Έπειτα γνώρισε στο Σαρόφ τον γέροντα Ναζάριο, ο οποίος έγινε αργότερα ο πνευματικός του πατέρας στο Βαλαάμ.

Συνόδευσε επίσης τον γέροντα Ναζάριο στη Σαναξάρη, όπου ηγούμενος ήταν ο άγιος Θεόδωρος. Από νωρίς λοιπόν αγάπησε την υπακοή, την ησυχία και τη μελέτη των αγίων Πατέρων, και πορεύτηκε με σταθερό βήμα μέσα στη μοναστική παράδοση της Ρωσίας. Η πορεία του αυτή τον προετοίμασε για το μεγάλο έργο που τον περίμενε στα πέρατα της γης.

Στην Έρημο του Αγίου Σεργίου ο νέος μοναχός δοκίμασε μια από τις σκληρότερες δοκιμασίες της ζωής του. Στο δεξί μέρος του λαιμού του εμφανίστηκε ένα μεγάλο απόστημα, το οποίο παραμόρφωνε το πρόσωπό του και του προκαλούσε αφόρητο πόνο. Η κατάποση γινόταν επώδυνη και η οσμή ήταν ανυπόφορη, ενώ ο ίδιος περίμενε με ηρεμία τον θάνατό του.

Δεν κάλεσε όμως κανέναν γιατρό του κόσμου τούτου, αλλά κλείστηκε στο κελλί του μπροστά σε μια εικόνα της Θεοτόκου. Με θερμά δάκρυα παρακάλεσε την Παναγία να τον λυτρώσει και προσευχήθηκε ολόκληρη τη νύχτα χωρίς ανάπαυση. Πήρε στη συνέχεια ένα υγρό πανί, σκούπισε το πρόσωπο της Παναγίας στην εικόνα, και σκέπασε με αυτό τη φλεγμαίνουσα περιοχή του λαιμού του.

Από την εξάντληση τελικά αποκοιμήθηκε πάνω στο πάτωμα και είδε σε όραμα την Παναγία να τον θεραπεύει με τα χέρια της. Όταν ξύπνησε το πρωί, ένιωσε με κατάπληξη ότι ήταν εντελώς υγιής. Το πρήξιμο είχε εξαφανιστεί, αν και το απόστημα δεν είχε σπάσει με φυσικό τρόπο, αφήνοντας μόνο ένα μικρό σημάδι.

Η χάρη του Θεού νικά πάντοτε την τάξη της φύσεως. Για πέντε ή έξι χρόνια ο πατήρ Γερμανός παρέμεινε στην Έρημο του Αγίου Σεργίου και ύστερα μετέβη στη Μονή Βαλαάμ, που απλωνόταν στα μεγάλα νησιά της λίμνης Λαντόγκα. Αγάπησε με όλη του την ψυχή τον αξέχαστο γέροντά του Ναζάριο και όλη την αδελφότητα της μονής.

Πολλά χρόνια αργότερα, από την Αμερική, του έγραφε με συγκίνηση πως ούτε οι φοβερές εκτάσεις της Σιβηρίας, ούτε τα σκοτεινά δάση, ούτε τα ορμητικά ποτάμια, ούτε ο τρομερός ωκεανός μπορούσαν να σβήσουν την αγάπη του για τη μοναστική του πατρίδα. Στη μνήμη του φαντάζοταν συνεχώς το αγαπημένο του Βαλαάμ πέρα από τη θάλασσα. Στο δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνος, όταν Ρώσοι έμποροι ανακάλυψαν τις Αλεούτιες Νήσους στον Ειρηνικό, φάνηκε αναγκαία η ιεραποστολή στους ιθαγενείς πληθυσμούς.

Με την ευλογία της Ιεράς Συνόδου, ο μητροπολίτης Γαβριήλ ανέθεσε στον γέροντα Ναζάριο να επιλέξει κατάλληλους μοναχούς από το Βαλαάμ. Δέκα άνδρες επελέγησαν για την αποστολή και ανάμεσά τους βρέθηκε και ο πατήρ Γερμανός. Έφυγαν από το Βαλαάμ προς την Αμερική το έτος χίλια επτακόσια ενενήντα τρία.

Με τον άγιο ζήλο των κηρύκων, το φως του Ευαγγελίου διαδόθηκε γρήγορα στα παιδιά της Αλάσκας και χιλιάδες ειδωλολάτρες δέχτηκαν τη χριστιανική πίστη. Οι ιεραπόστολοι ίδρυσαν σχολείο για τα νεοφώτιστα παιδιά και έκτισαν ξύλινο ναό αφιερωμένο στην Ανάσταση του Σωτήρος. Όμως κατά την ανεξιχνίαστη βουλή του Θεού η πορεία της αποστολής γνώρισε σοβαρές δοκιμασίες.

Ύστερα από πέντε χρόνια καρποφόρας εργασίας, ο αρχιμανδρίτης Ιωάσαφ, που είχε μόλις χειροτονηθεί επίσκοπος, πνίγηκε μαζί με τη συνοδεία του στον Ειρηνικό. Το πλοίο Φοίνιξ χάθηκε σε μια φοβερή θαλασσοταραχή ανάμεσα στην Καμτσάτκα και τις Αλεούτιες Νήσους. Νωρίτερα ο ζηλωτής ιερομόναχος Ιουβενάλιος είχε λάβει το στεφάνι του μαρτυρίου από τους ιθαγενείς.

Οι υπόλοιποι έφυγαν ο ένας μετά τον άλλον, μέχρι που στο τέλος έμεινε μόνος του ο πατήρ Γερμανός. Ο Κύριος τού χάρισε να εργαστεί περισσότερα χρόνια από όλους τους αδελφούς του στο αποστολικό έργο. Διάλεξε ως τόπο της κατοικίας του τη μικρή νήσο των Ελάτων, την οποία ονόμασε Νέο Βαλαάμ.

Έσκαψε μόνος του ένα σπήλαιο στη γη και έζησε εκεί όλο το πρώτο καλοκαίρι, ενώ για τον χειμώνα του έκτισαν ένα μικρό κελλί κοντά στο σπήλαιο. Η ζωή του ήταν αυστηρή και υπερβατική σε όλα. Ο ίδιος καλλιεργούσε τον κήπο του, φύτευε πατάτες, λάχανο και διάφορα λαχανικά, και διατηρούσε μανιτάρια για τον χειμώνα.

Το αλάτι το έβγαζε από το θαλασσινό νερό και έφερνε φύκια από την ακρογιαλιά σε ένα τεράστιο καλάθι, που μόλις σήκωναν τέσσερις άνδρες. Όλα όσα συγκέντρωνε από τους κόπους του τα έδινε για να τραφούν και να ντυθούν τα ορφανά και να αγοραστούν βιβλία για τους μαθητές του. Φορούσε τα ίδια ρούχα χειμώνα και καλοκαίρι, ένα παλιό δερμάτινο φόρεμα, ένα μπαλωμένο ράσο και την κουκούλα του μοναχού, και βάδιζε έτσι μέσα στη βροχή, στις χιονοθύελλες και στο τρομερό κρύο της Αλάσκας.

Για κρεβάτι του είχε ένα μικρό παγκάκι σκεπασμένο με παλιό δέρμα, για μαξιλάρι δύο τούβλα, και αντί για κουβέρτα μια ξύλινη σανίδα τόσο μεγάλη όσο το ύψος του. Έτρωγε ελάχιστα, μόνο λίγο ψάρι ή λαχανικά, ενώ το αδυνατισμένο σώμα του πίεζαν αλυσίδες περίπου επτά κιλών. Έλεγε ότι δεν είναι ποτέ μόνος, διότι ο Θεός βρίσκεται παντού και οι άγιοι Άγγελοι τον συντροφεύουν στην ησυχία του.

Η αγάπη του γέροντα για τους ιθαγενείς της Αλάσκας ήταν τόσο μεγάλη που τους θεωρούσε σαν παιδιά του και υπερασπιζόταν τα δικαιώματά τους ενώπιον των αρχόντων. Σε επιστολή του προς τον διοικητή Σιμεών Γιανόφσκι παρακαλούσε με δάκρυα αίματος να γίνει εκείνος πατέρας και προστάτης αυτού του αδύναμου λαού, που έμοιαζε με νεογέννητο βρέφος χωρίς δύναμη και χωρίς γνώση. Παρενέβαινε για όσους είχαν αδικηθεί, βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη και φρόντιζε ιδιαίτερα τις οικογένειες.

Όταν μια φοβερή επιδημία έφτασε με κάποιο πλοίο από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη νήσο Κόντιακ, ο πατήρ Γερμανός επισκεπτόταν ακούραστα τους αρρώστους ολόκληρο τον μήνα. Νουθετούσε τους φοβισμένους, προσευχόταν, οδηγούσε στη μετάνοια και ετοίμαζε τους ετοιμοθάνατους. Για τα ορφανά παιδιά των Αλεούτων έκτισε σχολείο όπου τους δίδασκε τον νόμο του Θεού και την εκκλησιαστική μουσική, και τους συγκέντρωνε για προσευχή τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές.

Έκανε για αυτά μεγάλες ποσότητες παξιμαδιών και έψηνε μικρά γλυκά για να τα ευχαριστεί. Η αγάπη του προς τους Αλεούτους έφτασε στο σημείο της πλήρους αυτοθυσίας και μαρτυρούσε με τη ζωή του τον Χριστό. Πολλές φορές ο γέροντας προφήτευσε γεγονότα που εκπληρώθηκαν με ακρίβεια ύστερα από τον θάνατό του.

Είπε στους μαθητές του ότι μετά την κοίμησή του θα έρθει φοβερή επιδημία και οι Ρώσοι θα ενώσουν τους Αλεούτους, και πράγματι μισό χρόνο αργότερα ξέσπασε επιδημία ευλογιάς και τα δώδεκα χωριά συγχωνεύτηκαν σε επτά. Προφήτευσε ακόμη ότι θα έρθει επίσκοπος για την Αμερική, σε εποχή που κανείς δεν το φανταζόταν, και αυτό εκπληρώθηκε επίσης. Έλεγε ότι δεν θα ξεχαστεί, και ότι στον τόπο της ασκήσεώς του θα ζει αργότερα κάποιος άλλος μοναχός παρόμοιος με τον ίδιο.

Όταν πλησίασε ο χρόνος της κοιμήσεώς του, ζήτησε από τον μαθητή του Γεράσιμο να ανάψει κερί και να διαβάσει τις Πράξεις των Αποστόλων. Το πρόσωπό του έλαμψε με φως ουράνιο, ευωδία γέμισε το κελλί, και έκλινε ήσυχα το κεφάλι του στο στήθος του μαθητή. Έτσι κοιμήθηκε σε ηλικία ογδόντα ενός ετών, στις δεκατρείς Δεκεμβρίου του χιλίου οκτακοσίου τριάντα επτά.

Ολόκληρο τον μήνα το λείψανό του παρέμεινε άφθαρτο και ευωδιαστό. Όσιε Πάτερ Γερμανέ, πρέσβευε υπέρ ημών. %$ Όσιος Γερμανός της Αλάσκας, ο Θαυματουργός $%

Ένας ταπεινός μοναχός από το Βαλαάμ έγινε ο φωτιστής των ιθαγενών της Αλάσκας. Έζησε σαράντα ολόκληρα χρόνια ασκούμενος στα δάση μιας ερημικής νήσου του Ειρηνικού Ωκεανού. Όταν ένα φοβερό απόστημα έπνιγε τον λαιμό του, αρνήθηκε κάθε γιατρό και θεραπεύτηκε από την ίδια την Παναγία μέσα σε μια νύχτα.

Ο όσιος Γερμανός καταγόταν από οικογένεια εμπόρων της Σερπούχοφ, μιας πόλεως κοντά στη Μόσχα. Από τη νεότητά του είχε μεγάλο ζήλο για την ευσέβεια. Στα δεκαέξι του χρόνια μπήκε στη μοναχική ζωή και εγκαταβίωσε στην Έρημο της Αγίας Τριάδος του Αγίου Σεργίου.

Πέρασε επίσης χρόνο στο Σαρόφ, όπου γνώρισε τον γέροντα Ναζάριο, ο οποίος έγινε αργότερα πνευματικός του πατέρας στο Βαλαάμ. Ακολούθησε τον γέροντα Ναζάριο και στη Σαναξάρη, όπου ηγούμενος ήταν ο άγιος Θεόδωρος. Αγάπησε από νωρίς την υπακοή, την ησυχία και τη μελέτη των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Πορεύτηκε με σταθερό βήμα μέσα στη ζωντανή μοναστική παράδοση της Ρωσίας του δέκατου όγδοου αιώνος. Η όλη αυτή πορεία τον προετοίμασε για το μεγάλο αποστολικό έργο που τον περίμενε στα πέρατα της γης. Στο δεξί μέρος του λαιμού του εμφανίστηκε ένα μεγάλο απόστημα, που παραμόρφωνε το πρόσωπό του.

Η κατάποση είχε γίνει επώδυνη, η οσμή ανυπόφορη, και ο ίδιος περίμενε με ηρεμία τον θάνατό του. Δεν κάλεσε όμως κανέναν γιατρό, αλλά κλείστηκε στο κελλί του μπροστά σε μια εικόνα της Θεοτόκου. Πήρε ένα υγρό πανί, σκούπισε το πρόσωπο της Παναγίας στην εικόνα και σκέπασε τη φλεγμαίνουσα περιοχή.

Από την εξάντληση αποκοιμήθηκε στο πάτωμα και είδε σε όραμα την Παναγία να τον θεραπεύει με τα χέρια της. Όταν ξύπνησε το πρωί, ένιωσε με μεγάλη κατάπληξη ότι ήταν εντελώς υγιής και χωρίς πόνο. Το πρήξιμο είχε εξαφανιστεί, αν και το απόστημα δεν είχε σπάσει με φυσικό τρόπο.

Έμεινε μόνο ένα μικρό σημάδι, σαν ευγενική υπενθύμιση του θαύματος και της μητρικής αγάπης της Παναγίας. Οι γιατροί δεν πίστευαν στην ανέλπιστη θεραπεία, διότι οι λόγοι τους ήταν λόγοι της κοινής ανθρώπινης πείρας. Όπου όμως ενεργεί η χάρις του Θεού, εκεί η τάξη της φύσεως υποχωρεί ταπεινά.

Για πέντε ή έξι χρόνια ο πατήρ Γερμανός παρέμεινε στην Έρημο του Αγίου Σεργίου. Έπειτα μετέβη στη μεγάλη Μονή Βαλαάμ, που απλωνόταν στα νησιά της λίμνης Λαντόγκα. Αγάπησε με όλη του την ψυχή τον αξέχαστο γέροντά του Ναζάριο και ολόκληρη την αδελφότητα.

Πολλά χρόνια αργότερα, από την Αμερική, του έγραψε με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Ούτε οι φοβερές εκτάσεις της Σιβηρίας, ούτε τα σκοτεινά δάση, ούτε τα ορμητικά ποτάμια δεν μπορούσαν να σβήσουν την αγάπη του. Ο τρομερός ωκεανός δεν έσβησε τα συναισθήματά του προς τη μοναστική του πατρίδα.

Στο δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνος Ρώσοι έμποροι ανακάλυψαν τις Αλεούτιες Νήσους στον Ειρηνικό Ωκεανό. Φάνηκε τότε αναγκαία η ιεραποστολή στους ιθαγενείς πληθυσμούς αυτών των μακρινών νησιών. Με την ευλογία της Ιεράς Συνόδου, ο μητροπολίτης Γαβριήλ ανέθεσε στον γέροντα Ναζάριο να επιλέξει κατάλληλους μοναχούς.

Δέκα άνδρες επελέγησαν για τη μεγάλη αποστολή και ανάμεσά τους βρέθηκε και ο πατήρ Γερμανός. Μαζί ταξίδευαν ο αρχιμανδρίτης Ιωάσαφ, οι ιερομόναχοι Ιουβενάλιος, Μακάριος, Αθανάσιος, καθώς και άλλοι ιεροδιάκονοι και μοναχοί. Με τον άγιο ζήλο των κηρύκων, το φως του Ευαγγελίου διαδόθηκε στα παιδιά της Αλάσκας.

Χιλιάδες ειδωλολάτρες δέχτηκαν τη χριστιανική πίστη μέσα σε λίγα μόνο χρόνια θερμής ιεραποστολής. Όμως κατά την ανεξιχνίαστη βουλή του Θεού, η πορεία της αποστολής γνώρισε σοβαρές δοκιμασίες και πένθος. Ύστερα από πέντε χρόνια καρποφόρας εργασίας, ο αρχιμανδρίτης Ιωάσαφ πνίγηκε μαζί με τη συνοδεία του στον Ειρηνικό.

Είχε μόλις χειροτονηθεί επίσκοπος και επέστρεφε από τη Ρωσία στην Αμερική με το πλοίο Φοίνιξ. Το σκάφος χάθηκε σε φοβερή θαλασσοταραχή ανάμεσα στην Καμτσάτκα και τις Αλεούτιες Νήσους. Οι υπόλοιποι αδελφοί έφυγαν ο ένας μετά τον άλλον, μέχρι που έμεινε μόνος του ο πατήρ Γερμανός.

Ο Κύριος τού χάρισε να εργαστεί περισσότερα χρόνια από όλους τους στο αποστολικό έργο. Έσκαψε μόνος του ένα σπήλαιο στη γη και έζησε εκεί όλο το πρώτο καλοκαίρι. Η ζωή του ήταν αυστηρή και υπερβατική σε όλα της τα σημεία.

Ο ίδιος καλλιεργούσε τον κήπο του, φύτευε πατάτες, λάχανα και άλλα διάφορα λαχανικά για την τροφή του. Διατηρούσε μανιτάρια για τον χειμώνα και έβγαζε αλάτι από το θαλασσινό νερό με τα ίδια του τα χέρια. Έφερνε φύκια από την ακρογιαλιά σε ένα τεράστιο καλάθι, που μόλις σήκωναν τέσσερις άνδρες μαζί.

Όλα όσα συγκέντρωνε από τους κόπους του τα έδινε για τα ορφανά και τα βιβλία των μαθητών του. Φορούσε τα ίδια ρούχα χειμώνα και καλοκαίρι, ένα παλιό δερμάτινο φόρεμα, ένα μπαλωμένο ράσο και την κουκούλα του. Βάδιζε έτσι μέσα στη βροχή, στις χιονοθύελλες και στο φοβερό κρύο της Αλάσκας χωρίς ποτέ να παραπονιέται.

Για κρεβάτι του είχε ένα μικρό παγκάκι σκεπασμένο με παλιό δέρμα ελαφιού. Για μαξιλάρι χρησιμοποιούσε δύο τούβλα, και αντί για κουβέρτα μια ξύλινη σανίδα τόσο μεγάλη όσο το ύψος του. Έτρωγε ελάχιστα, μόνο λίγο ψάρι ή λίγα λαχανικά, ενώ το αδυνατισμένο σώμα του πίεζαν βαριές αλυσίδες.

Έλεγε ότι δεν είναι ποτέ μόνος του εκεί, διότι ο Θεός βρίσκεται παντού. Οι άγιοι Άγγελοι τον συντρόφευαν στην ησυχία και προτιμούσε τη συνομιλία τους από κάθε άλλη. Η αγάπη του γέροντα για τους Αλεούτους ήταν τόσο μεγάλη που τους θεωρούσε δικά του παιδιά.

Υπερασπιζόταν τα δικαιώματά τους ενώπιον των αρχόντων και έγραφε επιστολές με δάκρυα αίματος για χάρη τους. Όταν φοβερή επιδημία έφτασε με κάποιο πλοίο στη νήσο Κόντιακ, ο γέροντας επισκεπτόταν ακούραστα τους αρρώστους ολόκληρο τον μήνα. Νουθετούσε τους φοβισμένους, προσευχόταν θερμά και ετοίμαζε τους ετοιμοθάνατους για τη μετάβαση.

Για τα ορφανά παιδιά έκτισε σχολείο όπου τους δίδασκε τον νόμο του Θεού και την εκκλησιαστική μουσική. Πολλές φορές ο γέροντας προφήτευσε γεγονότα που εκπληρώθηκαν με ακρίβεια ύστερα από την κοίμησή του. Είπε ότι μετά τον θάνατό του θα έρθει φοβερή επιδημία και οι Ρώσοι θα ενώσουν τους Αλεούτους.

Πράγματι μισό χρόνο αργότερα ξέσπασε επιδημία ευλογιάς και τα δώδεκα χωριά συγχωνεύτηκαν τελικά σε επτά. Προφήτευσε ακόμη ότι θα έρθει επίσκοπος για την Αμερική, σε εποχή που κανείς δεν το φανταζόταν. Όταν πλησίασε ο χρόνος της κοιμήσεώς του, ζήτησε να ανάψουν κερί και να διαβαστούν οι Πράξεις των Αποστόλων.

Το πρόσωπό του έλαμψε με φως ουράνιο, ευωδία γέμισε το κελλί και έκλινε ήσυχα το κεφάλι του. Κοιμήθηκε στις δεκατρείς Δεκεμβρίου του έτους χίλια οκτακόσια τριάντα επτά. Όσιε Πάτερ Γερμανέ της Αλάσκας, πρέσβευε αδιαλείπτως υπέρ ημών.

Όταν ένα φοβερό απόστημα έπνιγε τον λαιμό του, αρνήθηκε κάθε γιατρό και θεραπεύτηκε από την Παναγία. Από τη νεότητά του είχε μεγάλο ζήλο για την ευσέβεια και την ησυχία. Στα δεκαέξι του χρόνια μπήκε στη μοναχική ζωή και εγκαταβίωσε στην Έρημο του Αγίου Σεργίου.

Πέρασε επίσης χρόνο στο Σαρόφ, όπου γνώρισε τον γέροντα Ναζάριο. Εκείνος έγινε αργότερα πνευματικός του πατέρας στη μεγάλη Μονή του Βαλαάμ. Αγάπησε από νωρίς την υπακοή, την ησυχία και τη μελέτη των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας.

Πορεύτηκε με σταθερό βήμα μέσα στη μοναστική παράδοση της Ρωσίας του δέκατου όγδοου αιώνος. Η όλη αυτή πορεία τον προετοίμασε για το μεγάλο έργο που τον περίμενε στα πέρατα της γης. Με θερμά δάκρυα παρακάλεσε την Παναγία να τον λυτρώσει και προσευχήθηκε ολόκληρη τη νύχτα.

Από την εξάντληση αποκοιμήθηκε στο πάτωμα και είδε σε όραμα την Παναγία να τον θεραπεύει. Οι γιατροί δεν πίστευαν στην ανέλπιστη θεραπεία, διότι οι λόγοι τους ήταν λόγοι της ανθρώπινης πείρας. Ούτε οι φοβερές εκτάσεις της Σιβηρίας, ούτε τα σκοτεινά δάση δεν μπορούσαν να σβήσουν την αγάπη του.

Ούτε τα ορμητικά ποτάμια ούτε ο τρομερός ωκεανός δεν έσβησαν τα συναισθήματα της καρδιάς του. Στο δεύτερο μισό του δέκατου όγδ