Η φωτεινή μάρτυς Λουκία των Συρακουσών

Στον τάφο της αγίας Αγάθης, στην Κατάνη, μια νεαρή κοπέλα από τις Συρακούσες είδε σε όραμα τη μάρτυρα να της υπόσχεται τη θεραπεία της μητέρας της και το δικό της στεφάνι. Λίγο αργότερα, η ίδια κοπέλα θα έμενε ακίνητη σαν βράχος, χωρίς να μπορούν να τη μετακινήσουν ούτε ζευγάρια βοδιών ούτε σχοινιά στρατιωτών. Η Λουκία γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας, στα χρόνια του σκληρού διωγμού του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Η μητέρα της Ευτυχία υπέφερε για χρόνια από μια βαριά αιμορραγία που κανένας γιατρός δεν μπορούσε να σταματήσει. Έτσι οι δύο γυναίκες ξεκίνησαν για την Κατάνη, ώστε να προσκυνήσουν τον τάφο της αγίας μάρτυρος Αγάθης και να ζητήσουν τη βοήθειά της. Κατά τη θεία λειτουργία διαβαζόταν το ευαγγέλιο της αιμορροούσας γυναίκας που θεραπεύτηκε αγγίζοντας το ιμάτιο του Χριστού.

Η Λουκία στράφηκε στη μητέρα της και τη στήριξε με λόγια θερμής πίστεως. Της είπε πως η αγία Αγάθη στέκεται ενώπιον του Κυρίου και μπορεί πραγματικά να την οδηγήσει στη θεραπεία. Όταν ο κόσμος αποχώρησε από τον ναό, μητέρα και κόρη έπεσαν με δάκρυα μπροστά στον τάφο της μάρτυρος.

Η Λουκία αποκοιμήθηκε για λίγο και είδε την αγία Αγάθη μέσα σε αγγέλους και πολύτιμα φώτα. Η μάρτυς της μίλησε με γλυκύτητα και την ονόμασε αδελφή και νύμφη του Κυρίου. Της φανέρωσε ότι η μητέρα της είχε ήδη θεραπευτεί χάρη στην πίστη της κόρης της.

Της προείπε ακόμη ότι, όπως η Κατάνη δοξάζεται με την Αγάθη, έτσι και οι Συρακούσες θα έλαμπαν με τη δική της μαρτυρία. Η Λουκία ξύπνησε τρέμοντας από χαρά και αγκάλιασε τη μητέρα της με ευχαριστήριο φωνή. Της φανέρωσε αμέσως την επιθυμία της να αφιερωθεί ολόκληρη στον αθάνατο Νυμφίο Χριστό.

Της ζήτησε να μη μιλήσει ποτέ ξανά για τον μνηστήρα στον οποίο την είχαν αρραβωνιάσει. Της είπε πως η περιουσία που προοριζόταν για την προίκα της έπρεπε να μοιραστεί στους φτωχούς. Η Ευτυχία, βλέποντας το θαύμα στο σώμα της, δέχτηκε με συγκίνηση τη θέληση της κόρης της.

Από εκείνη τη μέρα η Λουκία μοίραζε καθημερινά τα υπάρχοντά της σε πένητες, χήρες, ορφανά και ξένους που χτυπούσαν την πόρτα τους. Πούλησε χωράφια, σπίτια, πολύτιμα σκεύη και κοσμήματα, αρνούμενη κάθε γήινο πλούτο. Ο μνηστήρας της έμαθε αργότερα ότι όλη η περιουσία είχε διανεμηθεί σε πτωχούς και υπηρέτες του Θεού.

Η οργή τύφλωσε την καρδιά του και έσπευσε να την καταγγείλει στον Πασχάσιο, τον ηγεμόνα των Συρακουσών. Της ζητούσε με λόγια αρχικά να θυσιάσει στα είδωλα και να υπακούσει στα αυτοκρατορικά διατάγματα. Η Λουκία στάθηκε ενώπιόν του με γαλήνη βαθιά και απάντησε με παρρησία αληθινής χριστιανής.

Του είπε πως η ζώσα θυσία είναι η αγάπη προς τα ορφανά και τις χήρες της θλιμμένης γης. Πρόσθεσε πως τα τελευταία χρόνια θυσίαζε αδιάκοπα στον αληθινό Θεό μέσω της ελεημοσύνης. Τώρα, αφού δεν είχε άλλο πράγμα να προσφέρει, πρόσφερε τον ίδιο τον εαυτό της.

Η απάντηση εξόργισε τον ηγεμόνα, που απείλησε φυλακές, μαστίγια και δημόσιο εξευτελισμό. Εκείνη όμως απάντησε ότι ο λόγος του Θεού ποτέ δεν θα σιγήσει μέσα στους πιστούς δούλους Του. Ο Πασχάσιος διέταξε να τη σύρουν σε οίκο ανοχής, ώστε να ατιμαστεί και να χάσει την παρθενία της.

Όταν όμως οι στρατιώτες πλησίασαν, η αγία στάθηκε ακίνητη σαν βαρύ θεμέλιο μέσα στη γη. Άλλοι στρατιώτες τράβηξαν με όλη τους τη δύναμη και ίδρωσαν χωρίς να την κουνήσουν ούτε ένα βήμα. Έδεσαν σχοινιά στα χέρια και στα πόδια της, μα και πάλι έμεινε ασάλευτη σαν βουνό.

Έφεραν ακόμη πολλά ζευγάρια βόδια για να την τραβήξουν με βία, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ο ηγεμόνας κάλεσε μάγους και ειδωλολάτρες ιερείς να κάνουν γοητείες γύρω της, μα τίποτε δεν συνέβη. Απελπισμένος τη ρώτησε ποια μαγεία χρησιμοποιεί για να μένει έτσι αμετακίνητη.

Η Λουκία απάντησε πως δεν χρησιμοποιεί μαγεία, αλλά τη χάρη του Πνεύματος που κατοικεί μέσα της. Πρόσθεσε με θάρρος πως ακόμη και δέκα χιλιάδες άνδρες να φέρει, κανένας δεν θα την άγγιζε χωρίς το θέλημα του Θεού. Τότε ο Πασχάσιος, ταραγμένος και ντροπιασμένος, διέταξε να ανάψουν μεγάλη φωτιά γύρω της.

Έχυσαν πάνω της πίσσα, ρετσίνι, θειάφι και βραστό λάδι, μα τίποτε δεν την έβλαψε. Η αγία μέσα στις φλόγες προσευχόταν στον Κύριο Ιησού Χριστό και έμενε αβλαβής όπως οι Τρεις Παίδες στην κάμινο. Είπε στον τύραννο πως ζήτησε από τον Θεό να παραταθεί το μαρτύριό της, για να στηριχτούν οι πιστοί στους κατοπινούς διωγμούς.

Τότε κάποιοι από τους ανθρώπους του ηγεμόνα έδωσαν εντολή να της βγάλουν τα μάτια με ξιφίδιο, για να τη βασανίσουν περισσότερο. Στο τέλος ένας στρατιώτης βύθισε το μαχαίρι του στον λαιμό της και την άφησαν αιμόφυρτη στο χώμα. Η Λουκία όμως δεν παρέδωσε αμέσως το πνεύμα της, αλλά συνέχισε να μιλά στον λαό με γαλήνη ψυχής.

Προφήτευσε ότι ο Διοκλητιανός θα παραιτηθεί από τον θρόνο και ότι ο Μαξιμιανός σύντομα θα έβρισκε άδοξο τέλος. Είπε ακόμη πως η Εκκλησία θα έβλεπε γρήγορα ημέρες ειρήνης μετά από τόσο αίμα. Παρακάλεσε να της φέρουν τους ιερείς, ώστε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων προτού φύγει από τη γη.

Όταν όλοι μαζί είπαν το αμήν της θείας μεταλήψεως, παρέδωσε με γαλήνη την καθαρή ψυχή της στον Νυμφίο. Οι πιστοί έθαψαν με τιμή το λείψανό της στον τόπο του μαρτυρίου και ύψωσαν εκεί ναό προς δόξαν του Θεού.