Οι Άγιοι της Αλάσκας και το μαρτύριο του Πέτρου

Στην Καλιφόρνια του δέκατου ένατου αιώνα, δεκατέσσερις Αλεούτοι κυνηγοί έπεσαν αιχμάλωτοι σε ξένα χέρια και απείλησαν τη ζωή τους για χάρη της ορθόδοξης πίστης. Ένας από αυτούς, ο Πέτρος, άντεξε φρικτά βασανιστήρια ως το τέλος, χωρίς να αρνηθεί ποτέ τον Χριστό και την πατρώα παράδοση των προγόνων του. Η μνήμη όλων των Αγίων της Αλάσκας τιμάται στις δεκατρείς Δεκεμβρίου κάθε έτους και συγκεντρώνει σε μια κοινή εορτή τους ιεραποστόλους, τους μάρτυρες και τους ασκητές εκείνης της μακρινής γης.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο ιερομάρτυρας Ιουβενάλιος, ο νεομάρτυρας Πέτρος ο Αλεούτος και πλήθος ανώνυμων πιστών της ντόπιας λαϊκής Εκκλησίας. Οι λεπτομέρειες των βίων τους δεν διασώθηκαν στο σύνολό τους, όμως η παράδοση κράτησε ζωντανή την ομολογία και τη θυσία τους. Για τον Άγιο Πέτρο μάλιστα έχει διασωθεί μια συγκλονιστική μαρτυρία μέσα από τις διηγήσεις του Σίμωνος Γιανόφσκι προς τον Άγιο Γερμανό της Αλάσκας.

Αυτή η αφήγηση αποτυπώνει τη σταθερότητα ενός απλού ανθρώπου, που προτίμησε τον θάνατο από την αλλαγή της πίστης του. Μέσα από τα λόγια του γέροντα Γερμανού φανερώνεται η αγία ζωή ενός νέου μάρτυρα. Σύμφωνα με την αφήγηση του Γιανόφσκι, οι Ισπανοί συνέλαβαν στην Καλιφόρνια δεκατέσσερις Αλεούτους και τους παρέδωσαν στα χέρια των Ιησουιτών για να αλλάξουν την πίστη τους.

Εκείνοι όμως απαντούσαν σταθερά πως είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και δεν επρόκειτο να ακολουθήσουν άλλο δρόμο. Οι Ιησουίτες αντέτειναν ότι θεωρούν τους Αλεούτους αιρετικούς και σχισματικούς, και τους απείλησαν με βασανιστήρια μέχρι θανάτου. Στη συνέχεια τους έβαλαν στη φυλακή ανά δύο, για να τους κάμψουν με τον φόβο και τη μοναξιά.

Το βράδυ μπήκαν μέσα με λάμπες και αναμμένα κεριά και ξανάρχισαν τις πιέσεις, ώστε οι κρατούμενοι να ασπαστούν τον καθολικισμό. Οι Αλεούτοι όμως επαναλάμβαναν την ίδια απάντηση, πως είναι χριστιανοί και δεν αλλάζουν με τίποτα την πίστη των πατέρων τους. Τότε οι διώκτες διάλεξαν έναν από αυτούς, τον νεαρό Πέτρο, και άρχισαν να τον βασανίζουν μπροστά στα μάτια των συντρόφων του.

Του έσπασαν πρώτα μια άρθρωση των ποδιών, μετά μια άλλη, και κατόπιν τις αρθρώσεις των δαχτύλων, τη μια μετά την άλλη με μεγάλη σκληρότητα. Το μαρτύριό του γινόταν παράδειγμα τρόμου για όσους έβλεπαν. Έπειτα οι βασανιστές κομμάτιασαν τα πόδια και τα χέρια του νεαρού Αλεούτου, και το αίμα έτρεχε άφθονο από τις πληγές του.

Ο Πέτρος όμως υπέμενε χωρίς να βγάλει κραυγή απελπισίας, και επαναλάμβανε σταθερά πως είναι χριστιανός μέχρι τέλους. Τελικά, εξαντλημένος από τα βασανιστήρια και την απώλεια του αίματος, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Την επόμενη ημέρα οι Ιησουίτες απείλησαν τον σύντροφό του πως θα τον βασανίσουν με τον ίδιο φρικτό τρόπο.

Όμως την ίδια νύχτα έφτασε εντολή από το Μόντερεϊ, να μεταφέρουν όλους τους αιχμαλώτους Αλεούτους εκεί χωρίς αναβολή. Έτσι, την άλλη μέρα έφυγαν όλοι μαζί, εκτός από εκείνον που είχε θανατωθεί την προηγούμενη νύχτα. Όταν ο Γιανόφσκι ολοκλήρωσε τη διήγησή του, ο Άγιος Γερμανός τον ρώτησε με ενδιαφέρον για το όνομα του μάρτυρα Αλεούτου.

Ο Γιανόφσκι απάντησε πως τον έλεγαν Πέτρο, χωρίς να θυμάται το επώνυμό του. Τότε ο γέροντας σηκώθηκε όρθιος, στάθηκε μπροστά στην ιερή εικόνα και έκανε με ευλάβεια τον σταυρό του. Με φωνή κατανυκτική φώναξε δυνατά: Άγιε νεομάρτυρα Πέτρο, πρέσβευε υπέρ ημών στον φιλάνθρωπο Κύριο.