Δανιήλ ο Στυλίτης, ο ουρανοπολίτης της Κωνσταντινούπολης

Τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια έζησε όρθιος πάνω σε έναν στύλο, ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, χωρίς ποτέ να κατέβει για ανάπαυση. Όταν τον βρήκαν μια χειμωνιάτικη νύχτα παγωμένο και σχεδόν νεκρό κάτω από το χιόνι, εκείνος διηγήθηκε πως είχε συνομιλήσει με τον άγιο Συμεών σε τόπο ανέκφραστης γαλήνης. Ο Δανιήλ καταγόταν από ένα μικρό χωριό κοντά στα Σαμόσατα της Μεσοποταμίας και ήταν παιδί προσευχής.

Η μητέρα του Μάρθα, ύστερα από χρόνια στειρώτητας και πικρών ονειδισμών, έχυσε δάκρυα μπροστά στον Θεό μέσα στη νύχτα. Είδε τότε ένα όραμα φωτεινό, σαν δύο λαμπάδες να κατεβαίνουν από τον ουρανό πάνω στο κεφάλι της. Σύντομα γέννησε τον γιο που είχε τάξει στον Κύριο, και τον μεγάλωσε με βαθιά ευλάβεια.

Όταν συμπληρώθηκαν τα πέντε του χρόνια, οι γονείς του τον οδήγησαν σε ένα κοντινό μοναστήρι για να του δοθεί όνομα από τον ίδιο τον Θεό. Ο ηγούμενος άνοιξε στην τύχη ένα λειτουργικό βιβλίο και βρήκε χωρία του προφήτη Δανιήλ. Έτσι ονομάστηκε το παιδί, με σαφή ένδειξη πως η ζωή του θα ακολουθούσε τα ίχνη του μεγάλου εκείνου προφήτη.

Στα δώδεκα του χρόνια έφυγε κρυφά από το πατρικό σπίτι και κατέφυγε σε μοναστήρι είκοσι στάδια μακριά από το χωριό του. Έπεσε στα γόνατα μπροστά στον ηγούμενο και τον ικέτευσε να τον δεχτεί στην αδελφότητα και να τον κουρέψει μοναχό. Εκείνος προσπάθησε να τον αποτρέψει, μιλώντας του για τα βαριά μοναχικά παλαίσματα και τη μικρή του ηλικία.

Ο Δανιήλ όμως απάντησε με αποφασιστικότητα πως ήρθε για να ζήσει για τον Χριστό και να πεθάνει για τον κόσμο. Η σταθερότητα της ψυχής του συγκίνησε τους αδελφούς και τελικά τον δέχτηκαν. Όταν οι γονείς του έμαθαν πού βρισκόταν, έτρεξαν με χαρά στη μονή και ζήτησαν να τον δουν να ντύνεται το αγγελικό σχήμα.

Μια Κυριακή ο ηγούμενος εκπλήρωσε την επιθυμία τους ενώπιόν τους, μέσα σε μεγάλη πνευματική αγαλλίαση. Από τότε ο νεαρός μοναχός πρόοδευσε με ζήλο σπάνιο στις αρετές της υπακοής, της προσευχής και της εγκράτειας. Σε ένα ταξίδι προς την Αντιόχεια συνόδευσε τον γέροντά του και έφτασε στον στύλο του αγίου Συμεών.

Ανέβηκε με τόλμη τη σκάλα, ασπάστηκε τον μεγάλο ασκητή και άκουσε από εκείνον προφητικά λόγια για τους κόπους που τον περίμεναν. Όταν ο ηγούμενος της μονής εκοιμήθη, οι αδελφοί ζήτησαν από τον Δανιήλ να τον διαδεχτεί, εκείνος όμως υπέδειξε άλλον στη θέση του. Έφυγε κρυφά και πήγε πάλι κοντά στον άγιο Συμεών, όπου παρέμεινε δεκατέσσερις ημέρες σε προσευχή.

Στη συνέχεια ξεκίνησε για τους Αγίους Τόπους και την έρημο της Παλαιστίνης, αν και ο δρόμος ήταν επικίνδυνος από τις ταραχές των Σαμαρειτών. Καθ' οδόν τού φανερώθηκε γέροντας με όψη όμοια με του αγίου Συμεών και τον συμβούλεψε να αλλάξει πορεία. Του είπε να κατευθυνθεί προς την Κωνσταντινούπολη, τη Νέα Ιερουσαλήμ, όπου αναπαύονταν πλήθη ιερών λειψάνων και έλαμπε η χάρη του Θεού.

Ο Δανιήλ υπάκουσε στη θεϊκή υπόδειξη και έφτασε στη βασιλεύουσα πόλη. Έμεινε πρώτα επτά ημέρες σε έναν ναό αφιερωμένο στον αρχάγγελο Μιχαήλ στον Ανάπλο. Στη συνέχεια μπήκε με θάρρος σε έναν εγκαταλειμμένο ειδωλολατρικό ναό, γεμάτο πονηρά πνεύματα που βασάνιζαν τους περαστικούς.

Οπλισμένος με τον σταυρό και την προσευχή έμεινε εκεί μέρες και νύχτες, αψηφώντας τις φοβέρες των δαιμόνων και τις πέτρες που πετούσαν στον αέρα. Με τη φωτιά του Σταυρού καθάρισε τον τόπο εντελώς από τα ακάθαρτα πνεύματα. Από εκείνον τον ναό συνομιλούσε με πλήθος επισκεπτών μέσα από ένα μικρό παράθυρο, χωρίς να βγαίνει ποτέ έξω.

Η φήμη του ξεσήκωσε τον φθόνο μερικών κληρικών, που τον συκοφάντησαν στον πατριάρχη Ανατόλιο ως αιρετικό. Ο Δανιήλ όμως ομολόγησε καθαρά την ορθόδοξη πίστη και ο πατριάρχης τον αγκάλιασε με σεβασμό. Όταν αργότερα ο ίδιος ο Ανατόλιος αρρώστησε βαριά, σώθηκε με την προσευχή του οσίου και έγινε θερμός θαυμαστής του.

Έπειτα από εννέα χρόνια εγκλεισμού, στα πενήντα ένα του χρόνια, ο Δανιήλ είδε σε έκσταση τον άγιο Συμεών να στέκεται πάνω σε νεφέλη και να τον καλεί κοντά του. Λίγο μετά έφτασε από την Αντιόχεια ο μαθητής του Συμεών, ο μοναχός Σέργιος, και του παρέδωσε τον δερμάτινο κουκούλιο του αγίου ως κληρονομιά. Όπως ο Ελισαιέ δέχτηκε τη μηλωτή του Ηλία, έτσι και ο Δανιήλ έγινε διάδοχος του μεγάλου στυλίτη.

Με τη βοήθεια πιστών φίλων ανέβηκε σε έναν στύλο που του υπέδειξε ένα περιστέρι σταλμένο από τον Θεό. Ο ιδιοκτήτης του τόπου Γελάνιος αρχικά αντέδρασε, αλλά μετά από θαυμαστά σημεία μετανόησε και του έχτισε ψηλότερο στύλο. Στους πρόποδες του στύλου τοποθετήθηκε ο μοναχός Σέργιος για να καθοδηγεί τους μαθητές που πλήθαιναν συνεχώς.

Εκτεθειμένος μπροστά σε ανθρώπους και αγγέλους, ο Δανιήλ ζούσε μόνο για τον ουρανό και η χάρη του Θεού ξεχυνόταν από τον στύλο σε όλους τους πιστούς. Πλήθος θαυμάτων, ιάσεων και προφητικών λόγων τραβούσε κοντά του τους πιο γνωστούς ανθρώπους της εποχής. Ο ύπατος Κύρος είδε τους γιους του να θεραπεύονται, η αυτοκράτειρα Ευδοκία ήρθε να τον προσκυνήσει μετά την επιστροφή της από την Αφρική, και ο ίδιος ο αυτοκράτορας Λέων ο Πρώτος απέκτησε διάδοχο χάρη στις προσευχές του.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης ο βασιλιάς έχτισε έναν τρίτο, ακόμη ψηλότερο στύλο. Όταν αιρετικοί έστειλαν μια διεφθαρμένη γυναίκα για να τον δοκιμάσει, εκείνη βασανίστηκε από δαίμονα και ομολόγησε δημόσια τη συνωμοσία. Ο όσιος την ελευθέρωσε με την προσευχή του και έκτοτε εκείνη μετανόησε ειλικρινά.

Ο πατριάρχης Γεννάδιος χειροτόνησε τον Δανιήλ πρεσβύτερο από μακριά, καθώς ο όσιος δεν επέτρεψε σε κανέναν να ανέβει αρχικά τη σκάλα. Στο τέλος όμως ο πατριάρχης ανέβηκε και κοινώνησαν μαζί τα άχραντα μυστήρια, ανάμεσα στη γη και στον ουρανό. Λίγο μετά την εγκατάστασή του στον τρίτο στύλο, η πρωτεύουσα καταστράφηκε μέσα σε μία εβδομάδα από φοβερή πυρκαγιά την πρώτη Σεπτεμβρίου, όπως ακριβώς το είχε προείπει ο όσιος.

Ο αυτοκράτορας και η σύζυγός του έσπευσαν τότε να ζητήσουν συγχώρεση και να ικετεύσουν για τη μεσιτεία του υπέρ του λαού. Σε μια άλλη χειμωνιάτικη νύχτα ο άνεμος τού πήρε τον δερμάτινο μανδύα και έμεινε ολόκληρη τη νύχτα σκεπασμένος από το χιόνι. Όταν τον βρήκαν οι μαθητές του παγωμένο, τον επανέφεραν με ζεστό νερό, και εκείνος αποκάλυψε ότι είχε μεταφερθεί σε τόπο αναπαύσεως όπου συνομιλούσε με τον άγιο Συμεών.

Μετά από αυτό ο αυτοκράτορας έχτισε ένα μικρό στέγαστρο πάνω στον στύλο για προστασία. Ο Λέων έτρεφε τόσο σεβασμό στον όσιο, ώστε οδηγούσε εκεί όλους τους βασιλείς και τους πρεσβευτές που έφταναν στην αυλή του. Ο Δανιήλ έπαιξε ακόμη και τον ρόλο μεσολαβητή ανάμεσα στον αυτοκράτορα και στον βασιλιά των Λαζών Γουβάζιο, για τη ρύθμιση πολιτικών διαφορών.

Πολλές φορές χρησιμοποίησε το χάρισμα της προφητείας και της σοφίας για την υπηρεσία της δικαιοσύνης και του καλού. Όταν ο σφετεριστής Βασιλίσκος εξεδίωξε τον Ζήνωνα και προστάτεψε τους μονοφυσίτες, ο Δανιήλ κατέβηκε από τον στύλο για να βοηθήσει την Εκκλησία. Μπήκε πρώτα στην Αγία Σοφία και κήρυξε την ορθόδοξη πίστη, και έπειτα κατευθύνθηκε προς το παλάτι του Εβδομωνίου όπου διέμενε ο σφετεριστής.

Σύμφωνα με τον λόγο του Ευαγγελίου τίναξε τη σκόνη των ποδιών του μπροστά στη θύρα του παλατιού. Όταν ο πύργος γκρεμίστηκε τη στιγμή της άφιξής του, ο Βασιλίσκος τρόμαξε και τελικά ομολόγησε την ορθόδοξη πίστη και συμφιλιώθηκε με τον πατριάρχη Ακάκιο. Επιστρέφοντας στον στύλο του ο όσιος προφήτεψε τον επικείμενο θάνατο του σφετεριστή και την επαναφορά του Ζήνωνα στον θρόνο.

Έχοντας προείπει την κοίμησή του, ζήτησε από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο να τον θάψει βαθιά κάτω από τα λείψανα των τριών παίδων Ανανία, Αζαρία και Μισαήλ, για να αποδίδονται οι ιάσεις στους μάρτυρες και όχι στον ίδιο. Λίγες ημέρες πριν φύγει συγκέντρωσε τους μαθητές του και τους έδωσε τις τελευταίες πατρικές νουθεσίες περί ταπείνωσης, υπακοής, νηστείας και αγάπης. Έπεσε σε έκσταση και είδε όλους τους αγίους να τον υποδέχονται.

Κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια και ανέπαυσε την ψυχή του εν ειρήνη την ενδεκάτη Δεκεμβρίου, στα ογδόντα τέσσερα χρόνια της επίγειας ζωής του. 12_11_Όσιος_Δανιήλ_Στυλίτης_Ελληνικά_Καθαρά.