Όσιος Λουκάς ο Στυλίτης, ο στρατιώτης που έγινε άγγελος πάνω στον στύλο

Στη φοβερή μάχη του Βουλγαροφύγου, ένας δεκαοκτάχρονος στρατιώτης από την Ανατολική της Μικράς Ασίας έβλεπε γύρω του χιλιάδες συμπολεμιστές του να πέφτουν νεκροί, ενώ ο ίδιος έμενε αλώβητος με τη σκέπη του Θεού. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος νέος θα ανέβαινε σε στύλο έξω από την Κωνσταντινούπολη και θα έμενε εκεί πάνω, ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Γεννήθηκε στα οκτακόσια εβδομήντα εννέα από εύπορη οικογένεια και έλαβε ανατροφή σύμφωνη με τις εντολές του Ευαγγελίου.

Οι γονείς του, ο Χριστόφορος και η Καλή, του μετέδωσαν από νωρίς την αγάπη προς τον Χριστό και την προσευχή. Όταν ο φιλόδοξος βασιλιάς Συμεών ο Βούλγαρος κήρυξε πόλεμο, ο νεαρός Λουκάς στρατεύθηκε και πολέμησε με γενναιότητα στο πλευρό των συντρόφων του. Μέσα στο στρατόπεδο γνώρισε δύο συστρατιώτες που ήταν μαθητές ενός αγίου στυλίτη και άρχισε να γεύεται τη σκληρή ασκητική ζωή.

Ο πόθος για τον Χριστό μεγάλωνε μέσα του και ξεπερνούσε κάθε εγκόσμια φιλοδοξία της νεανικής του ηλικίας. Μετά την οδυνηρή ήττα του Βουλγαροφύγου, ο Λουκάς άφησε τον στρατό του κόσμου και κατατάχθηκε στον πνευματικό στρατό των στρατιωτών του Χριστού. Πήγε κοντά στον γέροντα στυλίτη, ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και άρχισε αμέσως έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον των επαναστάσεων της σάρκας του.

Φόρτωσε το σώμα του με βαριές αλυσίδες και έτρωγε μόνο μια φορά την εβδομάδα, με τη δύναμη που του χάριζε η θεία χάρη. Έξι ολόκληρα χρόνια πέρασαν με αυτές τις σκληρότητες, ώσπου τον χειροτόνησαν πρεσβύτερο και ξαναβρέθηκε στον αυτοκρατορικό στρατό ως ιερέας. Εκεί φρόντιζε ψυχικά τους στρατιώτες, χωρίς όμως να εγκαταλείψει καθόλου την προσωπική του άσκηση και νηστεία.

Έκανε επίσης πολλές κρυφές ελεημοσύνες, μοιράζοντας στους φτωχούς στρατιώτες όλα τα χρήματα που περνούσαν από τα χέρια του. Όταν ξέσπασε φοβερή πείνα, γύρισε κρυφά στο πατρικό του και μοίρασε στους πεινασμένους όσα βρήκε μέσα στις αποθήκες των γονιών του. Πολλές φορές χρησιμοποίησε αυτό το άγιο τέχνασμα για να βοηθήσει όσους είχαν πραγματική ανάγκη, ξοδεύοντας ελεύθερα τα αγαθά των συγγενών του χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας.

Κάποια μέρα ο Λουκάς εγκατέλειψε την πατρίδα του χωρίς να το μάθει κανένας και ανέβηκε στο όρος Όλυμπος της Βιθυνίας. Έμεινε στο μοναστήρι του Αγίου Ζαχαρία και διακόνησε με ταπείνωση τρία χρόνια στο κελάρι της αδελφότητας. Εκεί τήρησε απόλυτη σιωπή, μιμούμενος τον άγιο στον οποίο ήταν αφιερωμένη η μονή, τον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου.

Για να μη μιλήσει καθόλου, κρατούσε μέσα στο στόμα του μια βαριά πέτρα και επικοινωνούσε με τους αδελφούς γράφοντας σε μικρή πλάκα. Ξεπερνούσε όλους τους πατέρες σε άσκηση και προσευχή, καθώς περνούσε ολόκληρες τις νύχτες με θερμές δεήσεις. Ανέβαινε επάνω σε ένα δέντρο και προσευχόταν κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, ώστε να μη γίνουν γνωστά τα κρυφά του παλαίσματα.

Όταν αποκαλύφθηκαν αυτές οι πρακτικές, εκείνος ταράχθηκε από τους ανθρώπινους επαίνους και έφυγε γρήγορα από τη μονή. Επέστρεψε στην πατρίδα του, σκάλισε μια σκοτεινή σπηλιά μέσα σε ένα βουνό και κλείστηκε εκεί, αντέχοντας με ανδρεία τις φοβερές επιθέσεις των δαιμόνων για δύο χρόνια και μισό. Έπειτα ο όσιος άφησε εκείνο το ασκητήριο, γιατί το σώμα του είχε γεμίσει πληγές από τα τσιμπήματα διαφόρων εντόμων μέσα στην υγρασία της σπηλιάς.

Εγκαταστάθηκε κοντά στον μικρό ναό του Αγίου Δημητρίου και ανέβηκε στην κορυφή ενός στύλου, για να συνεχίσει εκεί την ουράνια πολιτεία του. Ακολούθησε το παράδειγμα των λαμπρών προκατόχων του, του Συμεών του Παλαιού, του Συμεών του Νέου, του Δανιήλ και του Αλυπίου, που είχαν αγιάσει με την ίδια άσκηση. Ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, μόνος του, ανέλαβε νέους αγώνες κατά των δυνάμεων της φύσης που τον χτυπούσαν αδιάκοπα.

Υπέμενε το παγερό κρύο του χειμώνα, την καυτή ζέστη του καλοκαιριού, τους ανέμους και τις βροχές που τον σάρωναν ελεύθερα. Αντιστεκόταν με υπομονή σε όλες αυτές τις δοκιμασίες, χωρίς να αφήσει τις νηστείες και τις άλλες σκληρές πνευματικές ασκήσεις της μοναχικής ζωής. Φύλαγε το μάτι της ψυχής του ατάραχο και πάντοτε στραμμένο προς τα αγαθά της αιώνιας ζωής, που τον περίμεναν κοντά στον Χριστό, τον γλυκύτατο Νυμφίο της ψυχής του.

Ύστερα από τρία χρόνια, μια ουράνια φωνή τον πρόσταξε να πάει και να στηθεί ως σημείο, όχι μόνο για τους αγγέλους αλλά και για τους ανθρώπους, πάνω σε στύλο στην είσοδο της Κωνσταντινούπολης. Ο τόπος βρισκόταν στη συνοικία του Ευτρόπιου, εκεί όπου περνούσε πλήθος κόσμου που έμπαινε στη βασιλεύουσα. Ο Λουκάς υπάκουσε χωρίς δισταγμό και, με την ευλογία του τοπικού επισκόπου, ανέβηκε στον στύλο την ενδέκατη Δεκεμβρίου του εννιακόσια τριάντα πέντε.

Ζούσε πάντοτε με τον νου στραμμένο προς τον ουρανό σε αυτό το υψηλό σημείο και ανύψωνε καθημερινά την ψυχή του προς τον δημιουργό της. Υπέμενε με γενναιότητα έναν διπλό πόλεμο που τον περιέβαλλε αδιάκοπα μέρα και νύχτα. Πάλευε κατά της επαναστατημένης σάρκας, για να την υποτάξει στο πνεύμα του, και αντιμετώπιζε τις φοβερές εφόδους των ακάθαρτων πνευμάτων.

Όσο περισσότερο ο όσιος ανέβαινε προς τον Θεό με αυτόν τον τρόπο, τόσο πιο πλούσια χυνόταν η χάρη στους πιστούς που έτρεχαν στον στύλο του για παρηγοριά και θεραπεία. Επειδή ανήκε ολόκληρος στον Θεό, ο άγιος γινόταν τα πάντα προς όλους, όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή του. Συμπονούσε με τις δυστυχίες του καθενός, από τον πιο ευγενή άρχοντα μέχρι τον πιο ταπεινό συμπολίτη της βασιλεύουσας πόλης.

Με την προσευχή του πρόσφερε στους πονεμένους τη θεραπεία των ασθενειών τους, την παρηγοριά μέσα στις θλίψεις και τη διάκριση στους κρυφούς λογισμούς. Προέλεγε επίσης το μέλλον σε όσους είχαν ανάγκη και συγχωρούσε τις αμαρτίες όσων του τις εξομολογούνταν με συντριβή. Ο στύλος του είχε μεταβληθεί για τους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης σε σωτήριο λιμάνι μέσα στη φουρτούνα της ζωής.

Εκεί οι πιο βασανισμένες ψυχές μπορούσαν να βρουν την ειρήνη και τη χαρά της ειλικρινούς μετάνοιας ενώπιον του Θεού. Πλήθος ανθρώπων ανέβαιναν στο ύψωμα του Ευτρόπιου για να ζητήσουν τη συμβουλή και τις προσευχές του οσίου. Κανένας δεν έφευγε από κοντά του χωρίς να γευθεί την παρηγοριά του ουρανού και την πατρική στοργή του αγίου ανθρώπου.

Ο όσιος Λουκάς παρέμεινε στον στύλο εκείνον περισσότερα από σαράντα χρόνια σαν άγγελος πάνω στη γη, μέσα σε ασύλληπτη υπομονή. Είχε νικήσει τέλεια τόσο τους εσωτερικούς όσο και τους εξωτερικούς εχθρούς της σωτηρίας, με τη χάρη του Χριστού. Έκανε να λάμπει μπροστά στα μάτια των ανθρώπων το φως των αρετών του, για να δοξάζουν εκείνοι τον ουράνιο Πατέρα, σύμφωνα με το ευαγγελικό λόγιο.

Έφυγε ειρηνικά προς τον Κύριο την ενδέκατη Δεκεμβρίου του εννιακόσια εβδομήντα εννέα, σε ηλικία μεγαλύτερη από εκατό ετών. Τον ενταφίασαν με τιμές στη μονή του Αγίου Βασσιανού, την οποία είχε ανακαινίσει με τη βοήθεια του φίλου του, του πατριάρχη Θεοφύλακτου. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του κάθε χρόνο την ενδέκατη Δεκεμβρίου, μνημονεύοντας τους θαυμαστούς αγώνες του ασκητή και στρατιώτη του Χριστού.

Από τον στρατώνα του κόσμου έφθασε ώς τον στύλο του ουρανού και έγινε λυχνία φωτεινή για τη βασιλεύουσα. Η ζωή του παραμένει αιώνιο παράδειγμα γενναιότητας, αδιάλειπτης προσευχής και αληθινής αγάπης προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Τώρα θα σώσω το κείμενο και θα το περάσω από τον επικυρωτή σύμφωνα με τη ροή εργασίας.

txt –output 12_11_Όσιος_Λουκάς_ο_Στυλίτης_Ελληνικά_Καθαρά. Παραδίδω το αρχείο `12_11_Όσιος_Λουκάς_ο_Στυλίτης_Ελληνικά_Καθαρά. txt` μετά την επιτυχή επικύρωση από τον Optiko Text Validator 2 Auto Sections.