Ιερομάρτυς Θεόδωρος ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας

Στους δρόμους της Αλεξάνδρειας οδήγησαν κάποτε έναν αρχιεπίσκοπο φορώντας του ακάνθινο στεφάνι, σαν να επαναλάμβαναν το πάθος του Κυρίου του. Όταν τον έριξαν από βράχο στη θάλασσα, ο άνεμος και τα κύματα τον επέστρεψαν πίσω ζωντανό στην ξηρά. Πρόκειται για τον ιερομάρτυρα Θεόδωρο, που ποίμανε την Εκκλησία της Αλεξανδρείας στις αρχές του εβδόμου αιώνα μετά Χριστόν.

Η μεγάλη αυτή πόλη της Αιγύπτου είχε ήδη δοξαστεί από πλήθος μαρτύρων και ομολογητών της πίστεως. Από τον ευαγγελιστή Μάρκο, τον πρωτομάρτυρα της πόλεως, ως τον Μέγα Αθανάσιο, στύλο και ομολογητή της Ορθοδοξίας, η Αλεξάνδρεια ανέθρεψε γενναίες ψυχές. Σε αυτή την παράδοση εντάχθηκε φυσιολογικά και ο Θεόδωρος, με τη θερμή του πίστη και τον φλογερό λόγο του.

Τα ιστορικά κείμενα δεν διέσωσαν πολλές λεπτομέρειες για τον βίο και τα έργα του ποιμένα αυτού. Η Εκκλησία όμως φύλαξε με ευλάβεια το όνομά του στα δίπτυχά της για όλους τους αιώνες. Ο Θεόδωρος υπήρξε κήρυκας με δύναμη λόγου, ακούραστος εργάτης της φιλανθρωπίας προς τους φτωχούς και τους ασθενείς.

Με τη ζωή και τα κηρύγματά του ελκύει πλήθος ειδωλολατρών στην αγκαλιά της Εκκλησίας. Αυτή ακριβώς η επιτυχία του προκάλεσε φοβερό μίσος στους ιερείς της ειδωλολατρίας και στους τοπικούς άρχοντες της Αλεξανδρείας. Έβλεπαν τους ναούς τους να αδειάζουν και τους πιστούς τους να στρέφονται προς τον Χριστό.

Σχεδίασαν λοιπόν την εξόντωση του ποιμένα και υποκίνησαν εναντίον του πλήθος ταραξιών, μεθυσμένων και εγκληματιών. Μια ημέρα, καθώς ο άγιος επέστρεφε από μια συνοικία όπου είχε πάει με δύο ιερείς για να παρηγορήσει ψυχές και να μοιράσει ελεημοσύνη, του επιτέθηκαν με μανία. Τον περικύκλωσαν, τον άρπαξαν και άρχισαν να τον δέρνουν με αγριότητα στη μέση του δρόμου.

Τον έφτυσαν, τον χλεύασαν και τον εξευτέλισαν, χωρίς εκείνος να αντιδράσει με βία ή με λόγο οργής. Στο κεφάλι του τοποθέτησαν ακάνθινο στεφάνι, μιμούμενοι ασύνειδα το πάθος του Κυρίου. Τον περιέφεραν στους δρόμους και τις πλατείες της πόλεως σαν θέαμα προς διασκέδαση του όχλου.

Στη συνέχεια τον οδήγησαν στην ακτή και τον γκρέμισαν από έναν βράχο μέσα στα κύματα. Όμως ο άνεμος και η θάλασσα συνεργάστηκαν θαυμαστά και επανέφεραν τον ποιμένα σώο στη στεριά. Οι ειδωλολάτρες έμειναν άναυδοι μπροστά στο γεγονός που έβλεπαν με τα μάτια τους.

Έντρομοι και ταραγμένοι από το παράδοξο σημείο, οι ειδωλολάτρες οδήγησαν τον άγιο μπροστά στον έπαρχο της πόλεως για κρίση. Εκείνος διέταξε αμέσως να υποβληθεί ο Θεόδωρος σε σκληρά και επώδυνα βασανιστήρια, για να καμφθεί η ομολογία του. Οι δήμιοι δοκίμασαν πάνω του κάθε είδος πόνου, αλλά καμία λέξη παραίτησης δεν βγήκε από τα χείλη του.

Ακούστηκε μόνο η ταπεινή προσευχή του προς τον Κύριο, με την οποία ζητούσε δύναμη μέχρι τέλους. Έμεινε αμετακίνητος στην ομολογία του Χριστού, παρά τις απειλές και τις υποσχέσεις των αρχόντων. Τότε ο κριτής, βλέποντας τη σταθερότητά του, εξέδωσε αυθημερόν την καταδίκη του σε θάνατο.

Παρέδωσε τον μάρτυρα στους Ρωμαίους στρατιώτες για την εκτέλεση της απόφασης. Ο ιερομάρτυς αποκεφαλίστηκε με ξίφος, όπως κάποτε ο απόστολος Παύλος στη Ρώμη. Έτσι σφράγισε με το αίμα του την πίστη και την αγάπη που είχε υπηρετήσει σε όλη του τη ζωή.

Το τίμιο λείψανό του τάφηκε με ευλάβεια στην ίδια του την πόλη, την Αλεξάνδρεια. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις τρεις Δεκεμβρίου, διηγούμενη το γενναίο του τέλος και τη φλογερή του ποιμαντική προς όλους τους πιστούς.