Όσιος Ακάκιος ο Σιναΐτης, ο υπάκουος μάρτυρας της σιωπής

Εννέα ολόκληρα χρόνια ένας νεαρός μοναχός δεχόταν καθημερινά ξυλοδαρμούς, ύβρεις και πείνα από τον ίδιο του τον γέροντα, χωρίς ποτέ να γογγύσει. Και όταν πέθανε και τάφηκε, η φωνή του ακούστηκε ζωντανή μέσα από τον τάφο, για να επιβεβαιώσει πως ο αληθινά υπάκουος δεν πεθαίνει ποτέ. Ο όσιος Ακάκιος έζησε τον έκτο μετά Χριστόν αιώνα και ασκήτεψε ως δόκιμος σε ένα μοναστήρι της Μικράς Ασίας, κοντά στο όρος Σινά.

Τη μνήμη του τιμά η Εκκλησία στις είκοσι εννέα Νοεμβρίου και ξανά στις εφτά Ιουλίου, καθώς το παράδειγμά του παραμένει διαχρονικός φάρος για κάθε ψυχή. Η ιστορία του διασώθηκε από τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, τον συγγραφέα της περίφημης Κλίμακος. Εκείνος την άκουσε από τον μέγα Ιωάννη τον Σαββαΐτη, ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του δράματος του νέου μοναχού.

Ο Ακάκιος ήταν νέος στην ηλικία, απλός στον τρόπο και σώφρων στον νου του. Παρέδωσε τον εαυτό του σε έναν γέροντα ονομαστά αυστηρό και σκληρό, με χαρακτήρα δύσκολο και διάθεση συχνά οργίλη. Από την πρώτη στιγμή της υποταγής του τον περίμενε μια ζωή ολοκληρωτικής δοκιμασίας.

Ο γέροντας εκείνος δεν αρκούνταν στις απλές επιπλήξεις, αλλά κατέφευγε καθημερινά και σε σωματικά βασανιστήρια εις βάρος του νεαρού υποτακτικού. Τον υποχρέωνε σε υπερβολικούς κόπους, του στερούσε την τροφή και τον χτυπούσε σκληρά για το παραμικρό σφάλμα του. Πολλές φορές ο Ακάκιος εμφανιζόταν με μαυρισμένα μάτια, με πρησμένο λαιμό και με πληγωμένο κεφάλι από τα συνεχή χτυπήματα.

Όμως ποτέ δεν παραπονέθηκε και ποτέ δεν εγκατέλειψε τη θέση του δίπλα στον σκληρό αυτόν διδάσκαλο. Δεχόταν τα πάντα σαν δούλος αγορασμένος ή σαν αιχμάλωτος που δεν έχει άλλη επιλογή στη ζωή του. Ο Ιωάννης ο Σαββαΐτης, βλέποντας τη συνεχή δοκιμασία του, τον συναντούσε επίτηδες και τον ρωτούσε για την κατάστασή του.

Τον ρωτούσε πώς πέρασε την ημέρα και πώς αντέχει τις σκληρότητες του γέροντα μέσα στο κελί. Εκείνος απαντούσε πάντοτε με την ίδια ταπεινή φράση πως αισθάνεται καλά ενώπιον του Κυρίου του. Του έδειχνε τις πληγές του χωρίς πικρία και χωρίς διάθεση να κατηγορήσει τον γέροντα για τη συμπεριφορά του.

Ο Σαββαΐτης τότε τον ενθάρρυνε με στοργικά λόγια και τον προέτρεπε να υπομείνει μέχρι τέλους για τη σωτηρία του. Έτσι κύλησαν εννέα ολόκληρα χρόνια μέσα σε αυτή την καθημερινή σταυρική δοκιμασία του νεαρού υποτακτικού. Ο Ακάκιος, παρά τις απίστευτες κακουχίες, διατήρησε την ψυχή του καθαρή, την καρδιά του ειρηνική και τον νου του προσηλωμένο στον Χριστό.

Λίγο πριν την κοίμησή του αρρώστησε για σύντομο χρονικό διάστημα και έπειτα παρέδωσε ήσυχα την ψυχή του στον Κύριο. Τον έθαψαν με ευλάβεια στον κοινό τάφο των πατέρων της μονής, όπως όριζε η αρχαία μοναστική παράδοση. Πέντε ημέρες μετά την ταφή του, ο γέροντας πήγε σε έναν σεβάσμιο και διακριτικό πατέρα της περιοχής.

Του ανακοίνωσε με απλά λόγια ότι ο μαθητής του Ακάκιος έφυγε από την παρούσα ζωή. Ο σοφός εκείνος γέροντας όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά να πιστέψει την είδηση του θανάτου του νεαρού μοναχού. Του απάντησε με πεποίθηση ότι ο Ακάκιος δεν πέθανε, γιατί η αληθινή υπακοή νικά ακόμα και τον τάφο.

Ο σκληρός γέροντας έμεινε άναυδος και τον προκάλεσε να επισκεφθεί μαζί του τον τάφο για να βεβαιωθεί προσωπικά. Οι δύο τους ξεκίνησαν αμέσως για το μνήμα του μακαρίου εκείνου υποτακτικού. Φτάνοντας στον τάφο, ο σεβάσμιος γέροντας έσκυψε και φώναξε δυνατά τον κεκοιμημένο σαν να ήταν ακόμα ζωντανός μέσα στο μνήμα.

Τον ρώτησε ευθέως αν έχει πεθάνει πράγματι ή αν εξακολουθεί να ζει με τη χάρη της υπακοής του. Τότε ακούστηκε καθαρά μέσα από τα βάθη του τάφου η ταπεινή φωνή του μακαρίου Ακακίου. Απάντησε ότι δεν πέθανε, διότι όποιος υποσχέθηκε να ζει με γνήσια υπακοή δεν μπορεί ποτέ πραγματικά να πεθάνει.

Ο σκληρός γέροντας, ακούγοντας τη θαυμαστή αυτή φωνή του πρώην μαθητή του, τρόμαξε και σωριάστηκε με δάκρυα στο χώμα. Συναισθάνθηκε βαθιά την ενοχή του και ζητούσε με συντριβή συγχώρηση από τον αδικημένο υποτακτικό του. Έλεγε στους άλλους πατέρες ότι έχει διαπράξει φόνο με τη σκληρότητα και την απανθρωπιά του.

Ζήτησε από τον ηγούμενο ένα μικρό κελί κοντά στον τάφο του οσίου για να μένει εκεί διαρκώς. Έκλεισε τον εαυτό του μέσα και πέρασε τις υπόλοιπες ημέρες του με προσευχή, μετάνοια και πραότητα ψυχής. Έτσι, μετά από πολλούς ασκητικούς αγώνες, αναπαύθηκε κι εκείνος εν Κυρίω, σωσμένος χάρη στην υπακοή του μαθητή του.

Η μνήμη του οσίου Ακακίου παραμένει αιώνιο σύμβολο της δύναμης της σιωπηλής υπομονής. I see "ακούγοντας" and "Φτάνοντας" which are participles. **Final delivered file: `11_29_Όσιος_Ακάκιος_Σιναΐτης_Ελληνικά_Καθαρά.

%$ Όσιος Ακάκιος ο Σιναΐτης, ο υπάκουος μάρτυρας της σιωπής $% Πολλές φορές ο Ακάκιος εμφανιζόταν με μαύρα μάτια, με πρησμένο λαιμό και με πληγές στο κεφάλι από τα συνεχή χτυπήματα. Ο Ιωάννης ο Σαββαΐτης, όταν έβλεπε τη συνεχή δοκιμασία του, τον συναντούσε επίτηδες και τον ρωτούσε για την κατάστασή του.

Εκείνος απαντούσε πάντοτε με την ίδια ταπεινή φράση, ότι αισθάνεται καλά ενώπιον του Κυρίου του. Ο σκληρός γέροντας έμεινε άναυδος και τον προκάλεσε να επισκεφθεί μαζί του τον τάφο, για να βεβαιωθεί προσωπικά. Όταν έφτασαν στον τάφο, ο σεβάσμιος γέροντας έσκυψε και φώναξε δυνατά τον κεκοιμημένο σαν να ήταν ακόμα ζωντανός μέσα στο μνήμα.

Ο σκληρός γέροντας, μόλις άκουσε τη θαυμαστή αυτή φωνή του πρώην μαθητή του, τρόμαξε και σωριάστηκε με δάκρυα στο χώμα. Ζήτησε από τον ηγούμενο ένα μικρό κελί κοντά στον τάφο του οσίου, για να μένει εκεί διαρκώς. The final validated text has been saved as **`11_29_Όσιος_Ακάκιος_Σιναΐτης_Ελληνικά_Καθαρά.