Ο Άγιος Παράμονος και οι Τριακόσιοι Εβδομήντα Μάρτυρες

Τριακόσιοι εβδομήντα χριστιανοί έπεσαν την ίδια στιγμή κάτω από τα ξίφη μπροστά σε έναν ειδωλολατρικό ναό, επειδή αρνήθηκαν να θυσιάσουν σε άψυχα είδωλα. Ένας απλός διαβάτης, ο Παράμονος, τόλμησε να φωνάξει δυνατά την αλήθεια του Χριστού μπροστά στον σκληρό άρχοντα και πλήρωσε με αιματηρό θάνατο τη γενναία ομολογία του. Το μαρτύριό τους συντελέστηκε στα μέσα του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν, όταν στον θρόνο της Ρώμης βρισκόταν ο Δέκιος, αυτοκράτορας γνωστός για τους φοβερούς διωγμούς εναντίον των πιστών.

Ο Ακυλίνος, άρχοντας των ανατολικών επαρχιών, είχε συλλάβει και φυλακίσει τριακόσιους εβδομήντα χριστιανούς, με σκοπό να τους αναγκάσει να αρνηθούν τον Χριστό. Τους πίεζε με κολακείες, με φοβέρες και με βασανιστήρια, για να τους κάνει να προσκυνήσουν τα είδωλα. Μια ημέρα ξεκίνησε για τα ιαματικά λουτρά της Βισαλτίας, που βρίσκονταν κοντά σε ποτάμι, και διέταξε να μεταφέρουν μαζί του και τους φυλακισμένους μάρτυρες.

Σκόπευε να περάσει από τον ειδωλολατρικό ναό και να τους εξαναγκάσει εκεί σε θυσία στα ψεύτικα θεά. Η συνοδεία ήταν πολυάριθμη, και ο δρόμος γέμιζε από στρατιώτες, αλυσίδες και κραυγές. Όταν έφτασαν στον ναό, ο Ακυλίνος προσπάθησε με κάθε τρόπο να λυγίσει τους χριστιανούς και να τους οδηγήσει στη θυσία.

Τους μιλούσε άλλοτε με γλυκά λόγια και άλλοτε με απειλές θανάτου, χωρίς όμως να καταφέρει τίποτε. Οι μάρτυρες έμεναν σταθεροί στην ομολογία τους και έψαλλαν στον Σωτήρα τους ψαλμούς, ύμνους και πνευματικές ωδές. Εκείνη ακριβώς την ώρα περνούσε από εκεί ένας ευσεβής άνδρας, ο Παράμονος, πιστός χριστιανός και άνθρωπος γενναίας ψυχής.

Είδε το πλήθος των μαρτύρων να οδηγείται στον θάνατο και δεν άντεξε τη φοβερή αδικία που γινόταν μπροστά στα μάτια του. Στάθηκε μπροστά στον ναό των ειδώλων και φώναξε δυνατά, ώστε να ακούσουν όλοι την κραυγή της καρδιάς του. Είπε πως ο ασεβής άρχοντας σκοτώνει αθώους δικαίους, μόνο και μόνο επειδή αρνούνται να προσκυνήσουν άψυχα και βουβά είδωλα.

Ύστερα από αυτή τη δημόσια ομολογία, ο Παράμονος συνέχισε ήσυχα τον δρόμο του, χωρίς να γνωρίζει τι τον περίμενε από τον οργισμένο άρχοντα. Ο Ακυλίνος, μόλις άκουσε τα λόγια του Παραμόνου, άναψε από οργή και διέταξε αμέσως τους στρατιώτες του να τον κυνηγήσουν και να τον σκοτώσουν. Οι ασεβείς υπηρέτες έτρεξαν πίσω του και τον πρόλαβαν, ενώ εκείνος βάδιζε αμέριμνος στον δρόμο του και δεν είχε ιδέα για τη φοβερή διαταγή.

Τον συνέλαβαν με βιαιότητα και άρχισαν να τον κακοποιούν με κάθε λογής βασανιστήρια. Πρώτα τού έβγαλαν τη γλώσσα, αυτή που είχε τολμήσει να ελέγξει τον σκληρό άρχοντα, και την τρύπησαν με αιχμηρά όργανα. Έπειτα τραυμάτισαν όλα τα μέλη του σώματός του, ενώ άλλοι τον κτυπούσαν με ξύλα και άλλοι τού έκοβαν τα άκρα.

Στο τέλος τού τρύπησαν το σώμα με τις μακριές τους λόγχες και τον θανάτωσαν μπροστά στα μάτια του άρχοντα. Έτσι ο γενναίος μάρτυρας παρέδωσε την ευσεβή ψυχή του στα χέρια του Θεού. Την ίδια ώρα οι τριακόσιοι εβδομήντα ομολογητές αποκεφαλίστηκαν με τα ξίφη των στρατιωτών μπροστά στον ναό.

Η μνήμη τους τιμάται κάθε χρόνο την εικοστή ενάτη Νοεμβρίου με βαθιά ευλάβεια.