Ο Άγιος Φιλούμενος ο Μάρτυρας της Αγκύρας

Ένας ταπεινός έμπορος σιταριού στάθηκε όρθιος μπροστά στον ηγεμόνα της Αγκύρας και ομολόγησε τον Χριστό χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Οι δήμιοι κάρφωσαν σιδερένια καρφιά στα χέρια, στα πόδια και στο κεφάλι του, και έπειτα τον έσυραν για τριάντα ολόκληρα στάδια. Ο Άγιος Φιλούμενος καταγόταν από τη Λυκαονία και έζησε στα δύσκολα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού, όταν οι διωγμοί κατά των χριστιανών μαίνονταν σε όλη την αυτοκρατορία.

Ασχολούνταν με το εμπόριο σιτηρών και προμήθευε με ψωμί διάφορες περιοχές της Γαλατίας, ενώ ταυτόχρονα ζούσε με βαθιά πίστη και αφοσίωση στον Κύριο. Η εργατικότητα και η ευσέβειά του τον έκαναν γνωστό στην ευρύτερη περιοχή της Άγκυρας, όπου είχε εγκατασταθεί. Κάποιοι όμως άνθρωποι, κινημένοι από φθόνο και κακία, τον κατήγγειλαν στον τοπικό ηγεμόνα Φήλικα ως οπαδό της απαγορευμένης πίστης.

Οι αρχές τον συνέλαβαν αμέσως και τον οδήγησαν δεμένο μπροστά στο δικαστήριο, για να τον ανακρίνουν με αυστηρότητα. Έτσι ξεκίνησε η πορεία ενός απλού ανθρώπου προς το μαρτύριο και την αιώνια δόξα του ουρανού. Όταν στάθηκε μπροστά στον ηγεμόνα Φήλικα, ο Φιλούμενος δεν πτοήθηκε από τις απειλές και ομολόγησε ανοιχτά πως ήταν χριστιανός και πιστός του Κυρίου.

Ο ηγεμόνας προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να τον πείσει να αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα της αυτοκρατορίας. Ο μάρτυρας όμως παρέμεινε ακλόνητος και απάντησε με θάρρος ότι δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψει τη μία και αληθινή πίστη του. Τότε διέταξαν να του δέσουν τα χέρια και τα πόδια με βαριές σιδερένιες αλυσίδες, και τον κρέμασαν ψηλά.

Ενώ ήταν κρεμασμένος, τον χτυπούσαν με σπαθιά και έξυναν τις σάρκες του με σιδερένια εργαλεία, για να τον λυγίσουν. Ο Άγιος υπέμεινε όλα αυτά τα φρικτά βασανιστήρια με υπερφυσική γαλήνη και απαντούσε στους δημίους με λόγια προσευχής και ευγνωμοσύνης. Έπειτα οι στρατιώτες άναψαν ένα μεγάλο καμίνι και τον έριξαν μέσα στις φλόγες, νομίζοντας πως έτσι θα τελείωνε η ζωή του.

Όμως η χάρη του Θεού τον προστάτευσε θαυματουργικά και βγήκε από τη φωτιά εντελώς αβλαβής, χωρίς να πάθει το παραμικρό. Το θαύμα της σωτηρίας του από τις φλόγες εξαγρίωσε ακόμη περισσότερο τον ηγεμόνα και τους δημίους, που αποφάσισαν να εφεύρουν νέα και φοβερότερα βασανιστήρια. Διέταξαν να καρφώσουν μεγάλα σιδερένια καρφιά στο κεφάλι του, στα χέρια και στα πόδια του Αγίου Μάρτυρα.

Έπειτα τον υποχρέωσαν να περπατήσει με αυτά τα καρφιά μπηγμένα στις σάρκες του, σέρνοντάς τον για τριάντα ολόκληρα στάδια. Σε όλη αυτή τη μαρτυρική πορεία ο Άγιος έχανε ποτάμια αίματος, αλλά δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να δοξολογεί το όνομα του Κυρίου του. Οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν σιγά σιγά, καθώς το σώμα του δεν άντεχε άλλο την απώλεια του αίματος και τους πόνους.

Με την τελευταία πνοή στα χείλη, παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον οποίο τόσο πολύ είχε αγαπήσει. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις είκοσι εννέα Νοεμβρίου κάθε χρόνου με ευλάβεια και κατάνυξη. Ο βίος του παραμένει φωτεινό παράδειγμα ομολογίας, υπομονής και αγάπης προς τον Χριστό, που νικά κάθε ανθρώπινο φόβο.