Φίλιππος ο Απόστολος, ο μαθητής της Βηθσαϊδά

Ένα νεκρό βρέφος αναστήθηκε στην αγκαλιά της μητέρας του, μόλις άπλωσε ο Φίλιππος το χέρι του πάνω του. Μια τεράστια οχιά, που οι ειδωλολάτρες της Ιεράπολης λάτρευαν ως θεό, έπεσε νεκρή μπροστά στη δύναμη της προσευχής του. Ο Απόστολος Φίλιππος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, την ίδια πόλη που γεννήθηκαν και οι απόστολοι Πέτρος και Ανδρέας.

Από τα νεανικά του χρόνια οι γονείς του τον παρέδωσαν στη μελέτη των ιερών γραφών και των προφητειών για τον αναμενόμενο Μεσσία. Με τόσο ζήλο διάβαζε τον Νόμο και τους προφήτες, ώστε καταφρόνησε όλες τις μέριμνες του κόσμου και έμεινε παρθένος σε όλη του τη ζωή. Όταν ο Χριστός ήλθε στα μέρη της Γαλιλαίας, βρήκε τον Φίλιππο και του είπε το γνωστό «ακολούθει μοι».

Εκείνος αμέσως πίστεψε με όλη του την καρδιά και έγινε γνήσιος μαθητής του Κυρίου. Με χαρά έτρεξε να βρει τον φίλο του τον Ναθαναήλ και του ανήγγειλε ότι βρήκαν Εκείνον για τον οποίο έγραψαν ο Μωυσής και οι προφήτες. Έτσι έφερε και τον Ναθαναήλ στον Χριστό, μοιραζόμενος μαζί του τον θησαυρό της πίστεως.

Κατά τη διάρκεια της επίγειας πορείας του Κυρίου, ο Φίλιππος υπήρξε πιστός μάρτυρας των θαυμάτων και της διδασκαλίας του Διδασκάλου. Στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων, ο Χριστός τον ρώτησε δοκιμαστικά πού θα αγοράσουν ψωμί για να χορτάσουν τις χιλιάδες του λαού. Εκείνος απάντησε με ανθρώπινο λογισμό, πως ούτε διακόσια δηνάρια δεν θα έφταναν για να πάρει ο καθένας λίγο.

Όταν όμως είδε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια να γίνονται τροφή για πέντε χιλιάδες ανθρώπους, ντράπηκε για την ολιγοπιστία του και στερεώθηκε βαθύτερα στην αγάπη του Κυρίου. Άλλη φορά, μετά τον Μυστικό Δείπνο, τόλμησε να ρωτήσει τον Διδάσκαλο για το μεγάλο μυστήριο της θεότητας. Του είπε με απλότητα να τους δείξει τον Πατέρα και αυτό θα τους αρκούσε για όλη τους τη ζωή.

Ο Χριστός απάντησε με γλυκιά μομφή, πως όποιος έχει δει Εκείνον έχει δει και τον Πατέρα. Με την ερώτηση αυτή ο Φίλιππος ωφέλησε ολόκληρη την Εκκλησία, διδάσκοντας το ομοούσιο του Υιού με τον αιώνιο Πατέρα. Μετά την Ανάληψη του Κυρίου και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, στον Φίλιππο έπεσε ο κλήρος να κηρύξει το Ευαγγέλιο στις χώρες της Μικράς Ασίας και της Συρίας.

Αρχικά κήρυξε στη Γαλιλαία, όπου ανέστησε ένα νεκρό βρέφος στην αγκαλιά της απαρηγόρητης μητέρας του. Από εκεί πέρασε στην Ελλάδα και συνάντησε την οργή των Ιουδαίων αρχιερέων, οι οποίοι έστειλαν απεσταλμένους εναντίον του. Ο απόστολος έλεγξε τα ψεύδη τους για την Ανάσταση και αποκάλυψε τη δωροδοκία των φρουρών του τάφου.

Όταν ο αρχιερέας όρμησε με μανία πάνω του, τυφλώθηκε ξαφνικά μαζί με τους συνεργούς του και η γη σείστηκε φοβερά. Με δάκρυα και προσευχή ο Φίλιππος ζήτησε από τον Κύριο να τους θεραπεύσει και πολλοί τότε πίστεψαν στον Χριστό. Στη Λυδία και τη Μυσία τον συνάντησαν ο απόστολος Βαρθολομαίος και η αδελφή του η παρθένος Μαριάμνη, και μαζί συνέχισαν το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων.

Πέρασαν από πολλές δοκιμασίες, λιθοβολισμούς, φυλακίσεις και ταπεινώσεις, χωρίς ποτέ να χάσουν τη χαρά και την ελπίδα στον Χριστό. Σε ένα χωριό της Λυδίας συνάντησαν τον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου, τον Ιωάννη τον Θεολόγο, και πορεύτηκαν παρέα προς τη Φρυγία. Στην Ιεράπολη της Φρυγίας οι τρεις απόστολοι βρήκαν μια πόλη βυθισμένη στη λατρεία των ειδώλων.

Οι κάτοικοι τιμούσαν μια τεράστια οχιά ως θεό και της πρόσφεραν πολυάριθμες θυσίες. Με τη δύναμη της προσευχής τους θανάτωσαν την οχιά και θεράπευσαν πολλούς που είχαν δαγκωθεί από φίδια. Στην πόλη ζούσε ένας άνθρωπος ονόματι Στάχυς, τυφλός για σαράντα χρόνια, στον οποίο ο Φίλιππος χάρισε το φως και έπειτα τον βάπτισε.

Στο σπίτι του Στάχυ συγκεντρώθηκαν πλήθη ανθρώπων, για να ακούσουν τον λόγο του Θεού και να θεραπευθούν από κάθε λογής αρρώστιες. Η γυναίκα του άρχοντα Νικάνορα, που είχε δαγκωθεί από φίδι, θεραπεύτηκε από τους αγίους και πίστεψε στον Χριστό. Όταν ο σύζυγός της επέστρεψε και έμαθε τα συμβάντα, οργίστηκε φοβερά και διέταξε τη σύλληψη των αποστόλων.

Ο Φίλιππος, ο Βαρθολομαίος και η Μαριάμνη σύρθηκαν με ξυλοδαρμούς μέσα στην πόλη και ρίχτηκαν στη φυλακή. Οι ιερείς των ειδώλων και της νεκρής οχιάς απαίτησαν την εκτέλεσή τους, καθώς οι ναοί τους ερήμωναν και ο λαός εγκατέλειπε τις παλιές θυσίες. Ο άρχοντας τότε καταδίκασε τους ευαγγελιστές αδελφούς σε σταυρικό θάνατο.

Πρώτος δέχθηκε το μαρτύριο ο απόστολος Φίλιππος, καθώς οι ειδωλολάτρες τρύπησαν τις φτέρνες του και τον σταύρωσαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Δίπλα του κρέμασαν στον σταυρό και τον απόστολο Βαρθολομαίο, χαμηλότερα στον τοίχο του ειδωλολατρικού ναού. Ξαφνικά έγινε μεγάλος σεισμός και η γη άνοιξε τα σπλάχνα της, καταπίνοντας τον άρχοντα και τους ιερείς της οχιάς.

Οι υπόλοιποι κάτοικοι, τρομαγμένοι μπροστά στη δύναμη του Θεού, έτρεξαν με δάκρυα στους σταυρωμένους και ζητούσαν συγχώρηση και βάπτισμα. Ο Φίλιππος, κρεμασμένος ψηλά στο ξύλο, προσευχόταν θερμά για τους εχθρούς του και ζητούσε από τον Κύριο τη σωτηρία τους. Ο Κύριος άκουσε την προσευχή του και ανέστησε ζωντανούς όσους είχαν καταποθεί, εκτός από τον άρχοντα και τους ειδωλολάτρες ιερείς.

Όταν τέλος προσπάθησαν να τον κατεβάσουν από τον σταυρό, ο απόστολος είχε ήδη παραδώσει την αγία ψυχή του στον Κύριο. Η αδελφή του η Μαριάμνη αγκάλιασε με δάκρυα το ιερό σώμα και χαιρόταν που ο αδελφός της αξιώθηκε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Ο Βαρθολομαίος βάπτισε τους νεοφώτιστους και χειροτόνησε επίσκοπο τους τον Στάχυ, ενώ στον τόπο του αίματος του Φιλίππου βλάστησε σε τρεις ημέρες αμπέλι ως σημείο ουράνιας ευλογίας.