Filipi Apostulli, dishepulli i Betsaidës

Një foshnjë e vdekur u ringjall në krahët e nënës së saj, sapo Filipi shtriu dorën mbi të. Një nepërkë e madhe, të cilën paganët e Hierapolis e adhuronin si perëndi, ra i vdekur para fuqisë së lutjes së tij. Apostulli Filip erdhi nga Betsaida e Galilesë, i njëjti qytet ku lindën apostujt Pjetër dhe Andrea. Që në rininë e tij, prindërit e tij ia dhanë studimit të shkrimeve të shenjta dhe profecive për Mesian e pritur. Ai lexoi me aq zell Ligjin dhe profetët, sa përçmoi të gjitha shqetësimet e botës dhe mbeti i virgjër gjatë gjithë jetës së tij. Kur Krishti erdhi në krahinat e Galilesë, gjeti Filipin dhe i tha të njohurit "më ndiq". Ai besoi menjëherë me gjithë zemër dhe u bë një dishepull i vërtetë i Zotit. Me gëzim vrapoi për të gjetur mikun e tij Natanaelin dhe i tha se kishin gjetur Atë për të cilin shkroi Moisiu dhe profetët. Kështu ai e solli Natanaelin te Krishti, duke ndarë me të thesarin e besimit. Gjatë udhëtimit tokësor të Zotit, Filipi ishte një martir besnik i mrekullive dhe mësimeve të Mjeshtrit. Në mrekullinë e shumëzimit të bukëve, Krishti e pyeti paraprakisht se ku do të blinin bukë për të ushqyer mijëra njerëz. Ai u përgjigj me përllogaritje njerëzore, se as dyqind dinarë nuk do të mjaftonin që të gjithë të marrin pak. Por, kur pa pesë bukët dhe dy peshqit të bëheshin ushqim për pesë mijë njerëz, i erdhi turp për mungesën e besimit dhe u lidh më thellë me dashurinë e Zotit. Një herë tjetër, pas Darkës së Fundit, ai guxoi të pyeste Mjeshtrin për misterin e madh të hyjnisë. Ai thjesht i tha që t'u tregonte Atin dhe kjo do t'u mjaftonte gjithë jetën. Krishti u përgjigj me fyerje të ëmbël, se kushdo që e ka parë atë ka parë edhe Atin. Me këtë pyetje, Filipi i dha dobi gjithë Kishës, duke mësuar bashkësubstancialitetin e Birit me Atin e përjetshëm. Pas Ngjitjes së Zotit dhe zbritjes së Shpirtit të Shenjtë, Filipit i ra për të predikuar Ungjillin në vendet e Azisë së Vogël dhe Sirisë. Ai predikoi fillimisht në Galile, ku ngriti një foshnjë të vdekur në krahët e nënës së saj të ngushëlluar. Prej andej ai kaloi në Greqi dhe hasi në zemërimin e kryepriftërinjve hebrenj, të cilët dërguan të dërguar kundër tij. Apostulli kontrolloi gënjeshtrat e tyre për Ringjalljen dhe ekspozoi ryshfetin e rojeve të varrit. Kur kryeprifti iu vërsul me tërbim, ai u verbua papritmas bashkë me bashkëpunëtorët e tij dhe toka u drodh tmerrësisht. Me lot dhe lutje Filipi i kërkoi Zotit t'i shëronte dhe shumë më pas besuan në Krishtin. Në Lidia dhe Mysia, ai u takua nga apostulli Bartolomeu dhe motra e tij, virgjëresha Mariamne, dhe së bashku vazhduan punën e shpëtimit të njerëzve. Ata kaluan shumë sprova, gurëzime, burgime dhe poshtërime, pa e humbur kurrë gëzimin dhe shpresën në Krishtin. Në një fshat të Lidias, ata takuan dishepullin e dashur të Zotit, Joani Teologun dhe udhëtuan së bashku drejt Frigjisë. Në Hierapolis të Frigjisë, tre apostujt gjetën një qytet të zhytur në idhujtari. Banorët e nderonin një nepërkë të madhe si perëndi dhe i ofruan sakrifica të shumta. Me fuqinë e lutjes së tyre ata vranë nepërkën dhe shëruan shumë që ishin kafshuar nga gjarpërinjtë. Në qytet jetonte një burrë me emrin Stakis, i verbër prej dyzet vjetësh, të cilit Filipi i dha dritë dhe e pagëzoi. Turma njerëzish u mblodhën në shtëpinë e Stachy, për të dëgjuar fjalën e Perëndisë dhe për t'u shëruar nga të gjitha llojet e sëmundjeve. Gruaja e zotit Nikanor, e cila ishte kafshuar nga një gjarpër, u shërua nga shenjtorët dhe besoi në Krishtin. Kur burri i saj u kthye dhe mësoi se çfarë kishte ndodhur, ai u zemërua dhe urdhëroi arrestimin e apostujve. Filipi, Bartolomeu dhe Mariamne u tërhoqën zvarrë nëpër qytet me rrahje dhe u futën në burg. Priftërinjtë e idhujve dhe nepërka e vdekur kërkuan ekzekutimin e tyre, pasi tempujt e tyre u shkretuan dhe njerëzit braktisën sakrificat e vjetra. Më pas sundimtari i dënoi vëllezërit ungjilltarë me vdekje në kryq. Apostulli Filip ishte i pari që u martirizua, pasi paganët ia shpuan thembrat dhe e kryqëzuan me kokë poshtë. Pranë tij ata varën në kryq dhe apostullin Bartolomeu, më poshtë në murin e tempullit pagan. Papritur ra një tërmet i madh dhe toka hapi zorrët, duke gëlltitur zotin dhe priftërinjtë nepërkë. Pjesa tjetër e banorëve, të tmerruar para fuqisë së Zotit, vrapuan me lot drejt të kryqëzuarve dhe kërkuan falje dhe pagëzim. Filipi, i varur lart në pemë, u lut me zjarr për armiqtë e tij dhe i kërkoi Zotit shpëtimin e tyre. Zoti e dëgjoi lutjen e tij dhe i ngjalli të gjallë ata që ishin gëlltitur, përveç sundimtarit dhe priftërinjve paganë. Kur më në fund u përpoqën ta zbrisnin nga kryqi, apostulli tashmë ia kishte dhënë shpirtin e tij të shenjtë Zotit. Motra e tij Mariamne e përqafoi trupin e shenjtë dhe u gëzua që vëllai i saj ishte i denjë të dëshmonte për Krishtin. Bartolomeu pagëzoi neofitët dhe shuguroi Stakiun si peshkop të tyre, ndërsa në vend të gjakut të Filipit u rrit një hardhi në tre ditë si shenjë bekimi qiellor.