Όσιος Λουκάς ο εκ Σικελίας

Δεκαοκτώ ετών, μέσα στη νύχτα, ο νεαρός Λουκάς εγκατέλειψε κρυφά το πατρικό σπίτι για να μη δεχθεί τον γάμο που του ετοίμαζαν οι γονείς του. Σαράντα ολόκληρες ημέρες έμεινε νηστικός σε ένα δύσβατο βουνό, ανάμεσα στα άγρια θηρία, ώσπου άγγελος Κυρίου τον επισκέφθηκε. Ο μακάριος αυτός ασκητής καταγόταν από την πόλη Ταυρομένιο της Σικελίας και από μικρό παιδί ξεχώριζε για τη ζωντανή του ευσέβεια.

Σύχναζε στον οίκο του Θεού όχι μόνο για να ακούει τα θεόπνευστα λόγια, αλλά κυρίως για να τα εφαρμόζει στη ζωή του. Από τον ιδρώτα της εργασίας του βοηθούσε τους φτωχούς και αγρυπνούσε κοντά στα κρεβάτια εγκαταλελειμμένων ασθενών. Όταν οι γονείς του προσπάθησαν να τον παντρέψουν, εκείνος αρνήθηκε με σεβασμό και σταθερότητα.

Έλεγε πως δεν περιφρονούσε τον γάμο, που τόσο τίμησε ο Κύριος και η Εκκλησία, αλλά πως υπήρχαν διακονίες πιο εύκολες για όσους ζούσαν άγαμοι. Η αγάπη του προς τον Θεό και η επιθυμία της παρθενίας ξεπερνούσαν κάθε άλλον ανθρώπινο δεσμό. Έτσι πήρε την απόφαση να φύγει για πάντα από τον κόσμο και να αφιερωθεί στη μοναχική ζωή με όλη του την ψυχή.

Μετά την οπτασία του αγγέλου, ο Λουκάς κατέβηκε από το βουνό και βρήκε ένα μοναστήρι κοντά στην περιοχή του. Εκεί έλαβε το αγγελικό σχήμα και άρχισε αμέσως μία ασκητική πορεία με σπάνια σκληρότητα και αυτοπειθαρχία. Επί δεκαοκτώ μήνες έτρωγε λιγοστό ψωμί και νερό μόνο μία φορά κάθε τρεις ή τέσσερις ημέρες.

Αρνιόταν κάθε παρηγοριά στο θνητό του σώμα και αφιέρωνε τις δυνάμεις του στην προσευχή και τη μελέτη. Όταν ένιωσε ότι χρειαζόταν μεγαλύτερη ησυχία, αναχώρησε με έναν άλλο μοναχό για την έρημο της Αίτνας. Στις ήσυχες πλαγιές του βουνού οι δύο ασκητές βρήκαν τον ιδανικό τόπο για την πνευματική τους πάλη.

Τροφή τους ήταν τα χόρτα που ξεφύτρωναν εδώ και εκεί στις πέτρες. Ο όσιος κοιμόταν ελάχιστα, φορούσε πάντοτε το ίδιο φτωχικό ένδυμα και περπατούσε ξυπόλητος σε κάθε εποχή. Είχε επιβάλει στον εαυτό του έναν αυστηρό κανόνα προσευχής που τηρούσε με απόλυτη ακρίβεια.

Δεν έβγαινε ποτέ από το κελί του προτού ολοκληρώσει την ανάγνωση όλου του Ψαλτηρίου με κατάνυξη και προσοχή. Όταν τελείωνε το Ψαλτήρι, διάβαζε την Τρίτη Ώρα και ύστερα καταπιανόταν με το εργόχειρό του μέχρι την Έκτη Ώρα της ημέρας. Στη συνέχεια έπαιρνε το λιτό του γεύμα, συνοδεύοντας πάντοτε την τροφή με προσευχή και ευχαριστία στον Θεό.

Έπειτα συνέχιζε το πρόγραμμά του, αγιάζοντας μέρα και νύχτα με την αδιάλειπτη ευχή της καρδιάς. Από τους πνευματικούς του αγώνες ο Κύριος τον αξίωσε με το θαυμαστό χάρισμα της Χάριτος και της διακρίσεως. Του χάρισε τέτοια μετοχή στο Άγιο Πνεύμα, ώστε διείσδυε στα δύσκολα χωρία της Αγίας Γραφής και τα ερμήνευε με σαφήνεια.

Πολλοί απορούσαν με τη σοφία του και έλεγαν με θαυμασμό όπως κάποτε για τον Κύριο. Πώς γνωρίζει αυτός τα γράμματα, αφού ποτέ δεν διδάχθηκε από ανθρώπινους δασκάλους και σοφούς; Κανείς δεν μπορούσε να περιγράψει την ανυπόκριτη ταπείνωσή του και τη βαθιά αγάπη που έτρεφε για όλους τους ανθρώπους.

Οι θησαυροί της διακρίσεώς του ξεχώριζαν σαν φωτεινό σημάδι της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα του. Ύστερα από μία θεϊκή αποκάλυψη, ο όσιος μετακινήθηκε σε έναν τόπο πιο προσιτό στους ανθρώπους και πήρε υπό την πνευματική του καθοδήγηση δώδεκα μαθητές. Φρόντισε με μεγάλη επιμέλεια για την οργάνωση και τη σταθερή πορεία της νέας αυτής μοναστικής συνοδείας.

Για τις ανάγκες της κοινότητας ταξίδεψε ως το Βυζάντιο, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας. Εκεί επισκέφθηκε διάφορα μοναστήρια, μελέτησε τη ζωή τους και συνομίλησε με πολλούς έμπειρους πνευματικούς πατέρες της εποχής. Άντλησε γνώση, εμπειρία και ευλογία από όλους τους τόπους όπου άνθιζε η ορθόδοξη ασκητική παράδοση.

Στην επιστροφή του κατέβηκε ως την Κόρινθο και εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό χωριό της περιοχής εκείνης. Δίδασκε με τις ευσεβείς ομιλίες του και οικοδομούσε τις ψυχές με τις πατρικές του συμβουλές. Έπειτα από επτά μήνες παραμονής, σε ηλικία σαράντα ετών, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο.

Αμέσως μετά την κοίμησή του άρχισαν να γίνονται πολλά θαύματα στον τάφο του ταπεινού ασκητή. Από τον τάφο του οσίου ανέβλυσε ευωδιαστό μύρο, που μαρτυρούσε την παρρησία του ενώπιον του Θεού. Τώρα αποθηκεύω το κείμενο και τρέχω τον επικυρωτή.

cat > /tmp/11_06_Όσιος_Λουκάς_Σικελίας_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Όσιος Λουκάς ο εκ Σικελίας $% txt –output /tmp/11_06_Όσιος_Λουκάς_Σικελίας_Ελληνικά_Καθαρά.

Το τελικό αρχείο παραδίδεται ως: **`11_06_Όσιος_Λουκάς_Σικελίας_Ελληνικά_Καθαρά. Με περιεχόμενο το παραπάνω καθαρό αφηγηματικό κείμενο σε τέσσερις ενότητες, σύμφωνα με τον υπολογισμό του μήκους του πρωτογενούς υλικού (περίπου 4.

500 χαρακτήρες → 4 ενότητες), με ελληνική γραφή όλων των αριθμών και ημερομηνιών, με αγκιστρωτικό άνοιγμα δύο συγκεκριμένων γεγονότων (φυγή στα δεκαοκτώ — σαράντα ημέρες νηστείας στο βουνό), και χωρίς μετοχές ή απαρέμφατα λόγιας μορφής.